miniatura|O británico James Hunt gañou o Campionato Mundial de pilotos de Fórmula 1, pilotando un McLaren O Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1976 é o campionato anual número 27 de Fórmula 1 organizado pola Fédération Internationale de l'Automobile (FIA). Con 16 Grandes Premios no calendario, deu comezo o 25 de xaneiro, e rematou o 24 de outubro.
Nunha extraordinaria tempada moi politizada, o campionato mundial foi para James Hunt cun punto sobre Niki Lauda, aínda que Ferrari acadou o título de construtores. A controversia iniciouse en España, onde Hunt foi inicialmente descualificado do primeiro lugar, para darlle á carreira a Lauda, só que a decisión se revogou despois dunha apelación meses máis tarde. As seis rodas do Tyrrell confundiron aos escépticos gañando en Suecia, con Lauda terceiro e Hunt quinto.
Hunt gañou en Francia e, en Gran Bretaña, pero foi descualificado logo dunha denuncia de Ferrari, a carreira reiniciouse tras unha primeira volta accidentada, Hunt a reiniciou cun automóbil de recambio o que estaba en contra das normas. Lauda converteuse no gañador da carreira.
En Alemaña Lauda tivo un grave accidente no que estivo a piques de morrer a causa das feridas. Hunt gañou a carreira.
Niki Lauda, tivo que perder varias carreiras como consecuencia das lesións sufridas no accidente do Gran Premio alemán. Milagrosamente, Lauda volveu en Italia e rematou cuarto, onde Hunt, Jochen Mass e John Watson foron relegados á parte traseira da grella por presuntas infraccións das normas.
Hunt gañou no Canadá e nos Estados Unidos, pero Lauda púxose a tres puntos a falta da carreira final. No Xapón cunhas espantosas condicións meteorolóxicas gañou Mario Andretti, na segunda volta Lauda renunciou por mor das perigosas condicións meteorolóxicas, Hunt finalmente terminou terceiro e acadou o título.
A película de 2013 Rush baséase nesta tempada, céntrase na rivalidade entre James Hunt e Niki Lauda.
Pilotos e construtores miniatura|right|Vittorio Brambilla pilotando un March 761 no Gran Premio de Alemaña de 1976. Foto Equipo Construtor Chasis Motor Pneu. Nº Piloto Carreiras 135px|Ferrari 312 T" Scuderia Ferrari Ferrari 312T312T2 Ferrari 015 3.0 F12 1 Niki Lauda 1-10, 13-16 2 Clay Regazzoni 1-10, 12-16 35 Carlos Reutemann 13 135px|TyrrellP34 Elf Team Tyrrell Tyrrell 007P34 Ford Cosworth DFV 3.0 V8 3 Jody Scheckter Todas 4 Patrick Depailler Todas 135px|Lotus 77 John Player Team Lotus Lotus 77 Ford Cosworth DFV 3.0 V8 5 Ronnie Peterson 1 Bob Evans 2-3 Mario Andretti 4-5, 7-16 6 Mario Andretti 1 Gunnar Nilsson 2-16 135px|Brabham BT 45 Martini Racing Brabham BT45 Alfa Romeo 115-12 3.0 F12 7 Carlos Reutemann 1-12 Rolf Stommelen 13 Larry Perkins 14-16 8 Carlos Pace Todas 77 Rolf Stommelen 10 135px|March 761 Beta Team March March Engineering Ovoro Team March Theodore Racing March 761 Ford Cosworth DFV 3.0 V8 9 Vittorio Brambilla Todas 10 Lella Lombardi 1 Ronnie Peterson 2-16 34 Hans Joachim Stuck Todas 35 Arturo Merzario 3-9 135px|McLaren M23 Marlboro Team McLaren McLaren M23M26 Ford Cosworth DFV 3.0 V8 11 James Hunt Todas 12 Jochen Mass Todas 135px|Surtees TS16 Shellsport/Whiting Surtees TS16 Ford Cosworth DFV 3.0 V8 13 Divina Galica 9 135px|BRM 201 Stanley BRM BRM P201B BRM P200 3.0 V12 14 Ian Ashley 1 135px|Tyrrell 007 Lexington Racing Tyrrell 007 Ford Cosworth DFV 3.0 V8 15 Ian Scheckter 2 135px|Shadow DN5 Shadow Racing Team Shadow DN5BDN8 Ford Cosworth DFV 3.0 V8 16 Tom Pryce Todas 17 Jean-Pierre Jarier Todas 135px|Surtees TS19 Team Surtees Durex Team Surtees Surtees TS19 Ford Cosworth DFV 3.0 V8 18 Brett Lunger 2-5, 7-11, 13-15 Conny Andersson 12 Noritake Takahara 16 19 Alan Jones 3-16 135px|Williams FW05 Frank Williams Racing Cars Walter Wolf Racing Williams FW05 Ford Cosworth DFV 3.0 V8 20 Jacky Ickx 1-6, 8-9 Arturo Merzario 10-16 21 Renzo Zorzi 1 Michel Leclère 2-8 Chris Amon 14 Warwick Brown 15 Hans Binder 16 Masami Kuwashima 16 Team Ensign Ensign N174N176 Ford Cosworth DFV 3.0 V8 22 Chris Amon 2-7, 9-10 Patrick Nève 8 Hans Binder 11 Jacky Ickx 12-15 135px|Hesketh 308D Hesketh Racing Penthouse Rizla Racing with Hesketh Hesketh 308D Ford Cosworth DFV 3.0 V8 24 Harald Ertl 2-16 25 Guy Edwards 5, 8-10, 13-14 Rolf Stommelen 12 Alex Ribeiro 15 Mapfre-Williams Williams FW04 Ford Cosworth DFV 3.0 V8 25 Emilio Zapico 4 135px|Ligier JS5 Ligier Gitanes Ligier JS5 Matra MS73 3.0 V12 26 Jacques Laffite Todas Vel’s Parnelli Jones Racing Parnelli VPJ4B Ford Cosworth DFV 3.0 V8 27 Mario Andretti 2-3 135px|Penske PC3 Citibank Team Penske Penske PC3PC4 Ford Cosworth DFV 3.0 V8 28 John Watson Todas 135px|Copersucar FD04 Copersucar-Fittipaldi Fittipaldi FD04 Ford Cosworth DFV 3.0 V8 30 Emerson Fittipaldi Todas 31 Ingo Hoffmann 1, 3-4, 8 135px|Brabham BT44 RAM Racing Brabham BT44B Ford Cosworth DFV 3.0 V8 32 Loris Kessel 4-5, 7-8, 11 Bob Evans 9 33 Emilio de Villota 4 Patrick Nève 5 Jac Nelleman 7 Damien Magee 8 Lella Lombardi 9-11 HB Bewaking Alarm Systems Boro N175 Ford Cosworth DFV 3.0 V8 37 Larry Perkins 4-7, 12-13 135px|Tyrrell 007 Scuderia Gulf Rondini Tyrrell 007 Ford Cosworth DFV 3.0 V8 37 Alessandro Pesenti-Rossi 13 39 Alessandro Pesenti-Rossi 11 40 Alessandro Pesenti-Rossi 10, 12 135px|Surtees TS19 Team Norev / B&S Fabrications Surtees TS19 Ford Cosworth DFV 3.0 V8 38 Henri Pescarolo 6, 8-15 135px|Penske PC3 F&S Properties Penske PC3 Ford Cosworth DFV 3.0 V8 39 Boy Hayje 12 135px|Tyrrell 007 ÖASC Racing Team Tyrrell 007 Ford Cosworth DFV 3.0 V8 39 Otto Stuppacher 13-15 Team P R Reilly Shadow DN3 Ford Cosworth DFV 3.0 V8 40 Mike Wilds 9 100px|center|Kojima KE007 Kojima Engineering Kojima KE007 Ford Cosworth DFV 3.0 V8 51 Masahiro Hasemi 16 Heroes Racing Tyrrell 007 Ford Cosworth DFV 3.0 V8 52 Kazuyoshi Hoshino 16 Maki Engineering Maki F102A Ford Cosworth DFV 3.0 V8 54 Tony Trimmer 16
Resumo da tempada
Carreira 1: Brasil Na carreira de apertura da tempada en Brasil no circuíto de Interlagos, en São Paulo, James Hunt logrou a pole position no seu McLaren seguido do campión do mundo Niki Lauda no seu Ferrari (que marcou o ton da tempada). Clay Regazzoni no segundo Ferrari tomou a dianteira no inicio da carreira. Regazzoni, Lauda, Hunt e o Shadow de Jean-Pierre Jarier loitaron na cabeza. Regazzoni e Jarier chocaron, e o primeiro tivo que entrar en boxes para a súa reparación. Lauda agora lideraba sobre Hunt e Jarier, pero Hunt estrelouse debido ao bloqueo do acelerador, e Jarier fixo o mesmo unha volta máis tarde logo de pasar sobre un pouco de aceite na pista. Polo tanto Lauda comezou a defensa do título cunha vitoria, con Patrick Depailler segundo no Tyrrell e Tom Pryce completando o podio no outro Shadow.
Carreira 2: Suráfrica No Circuíto de Kyalami preto de Johannesburgo, Hunt logrou a pole position por segunda vez en dúas carreiras, xunto a Lauda de novo. Foi Lauda quen liderou na primeira curva, con Hunt descendendo ao cuarto posto detrás do seu compañeiro en McLaren Jochen Mass e Vittorio Brambilla no seu March. Hunt pasou a Mass, e logo de cinco voltas pasou a Brambilla para ser segundo. Lauda liderou de principio a fin para gañar de novo, con Hunt segundo e Mass terceiro ambos con McLaren.
Carreira 3: Gran Premio do oeste dos Estados Unidos Regazzoni logrou a pole position con Depailler segundo, deixando a Hunt e Lauda na segunda fila. Os catro primeiros mantiveron as súas posicións na saída, e case de inmediato Regazzoni comezou a afastarse. Hunt intentou pasar a Depailler polo segundo posto; chocaron; Hunt quedou fóra, Depailler saíu desviado e Lauda púxose segundo. Depailler mantívose terceiro ata que un trompo fíxolle perder postos, pero remontou ata o quinto, e estaba de volta no terceiro lugar logo de que o Shadow de Pryce, e Jody Scheckter no segundo Tyrell retiraranse logo dos fallos no eixe de transmisión e na suspensión respectivamente. Regazzoni dominou ata a vitoria, con Lauda completando o 1-2 para Ferrari e Depailler terceiro.
Carreira 4: España Cando comezou a tempada europea no circuíto do Jarama, preto de Madrid, había un gran tema de conversación, o equipo Tyrrell presentou o o novo P34 de seis rodas para Depailler. Depailler estaba no ritmo e foi o terceiro clasificado, detrás de Hunt e Lauda. Lauda venceu unha vez máis a Hunt na liña de saída e liderou durante o primeiro terzo da carreira. Depailler, logo dun comezo lento, corría cuarto detrás de Mass cando fixo un trompo e chocou con problemas de freos. Xusto antes de metade de carreira, os McLaren de Hunt e Mass atopado outro ritmo e pasaron a Lauda, pero cara ao final da carreira, Mass tivo que retirarse cun fallo de motor. Hunt logrou a súa primeira vitoria da tempada, con Lauda segundo e Gunnar Nilsson no Lotus terceiro.
Logo da carreira, Hunt foi descualificado porque o seu McLaren atopouse que era demasiado ancho. McLaren apelou, dicindo que isto se debera á expansión dos pneumáticos durante a carreira, e dous meses logo da carreira, Hunt foi restituído.
Carreira 5: Bélxica A quinta carreira foi no circuíto de Zolder, preto da fronteira belga-holandesa. Ferrari ocupou a primeira fila, con Lauda na pole xunto a Regazzoni. Lauda liderou desde o inicio, con Hunt segundo pero, pronto Regazzoni recuperou o segundo posto. Os Ferrari distanciáronse, e Hunt caeu ao sexto posto, por detrás de Jacques Laffite no Ligier e os dous Tyrrell de seis rodas, antes de retirarse finalmente cun fallo na transmisión. Depailler tamén se retirou cando o seu motor explotou. Lauda gañou, e Regazzoni completou unha dominante 1-2 para Ferrari, con Laffite logrando o seu primeiro podio.
Carreira 6: Mónaco Nas glamourosas rúas de Monte Carlo, Lauda logrou a pole con Regazzoni a seu lado na primeira fila de novo. Lauda liderou na primeira curva, e xa non o abandonaría ata o final. Ronnie Peterson no March colocouse segundo, e permitiu a Lauda afastarse aguantando a Regazzoni e os dous Tyrell. Nun terzo da carreira, Regazzoni quedou nun camiño de escape debido ao aceite na pista, e Peterson fixo un trompo e estrelouse na seguinte volta, debido á mesma razón. Isto deixou a Scheckter segundo e terceiro a Depailler pero Regazzoni remontaba desde atrás e pasou a Depailler. Pero estrelouse a 5 voltas do final mentres perseguía a Scheckter, asegurando así que ambos coches de seis rodas estiveran no podio detrás de Lauda.
Lauda tiña agora unha enorme vantaxe de 33 puntos no campionato sobre Regazzoni e Hunt.
Carreira 7: Suecia Scheckter logrou a pole en Suecia en Anderstorp, a primeira para o Tyrrell P34, con Mario Andretti no Lotus segundo e Chris Amon nun incrible terceiro posto na grella no Ensign. Andretti tomou a dianteira no inicio, pero retirouse cun fallo de motor en torno aos dous terzos de carreira. Os seis rodas pasaron a dominar (para desgusto dalgúns dos outros equipos) e terminaron 1º e 2º, con Scheckter gañador. Amón perdeu un posible podio por un fallo na suspensión. Como resultado, o terceiro lugar foi para o consistente Lauda. Con Hunt quinto Scheckter estaba agora no segundo lugar nos puntos do campionato do mundo.
Carreira 8: Francia A carreira francesa tivo lugar no circuíto de Paul Ricard no sur de Francia, con Hunt na pole e Lauda segundo, con Depailler terceiro, demostrando a forte forma de Tyrrell. Lauda venceu á Hunt na saída como de costume, e liderou as primeiras voltas ata que o seu motor fallou. Hunt pasou a liderar con Regazzoni preto, pero o motor Ferrari de Regazzoni tamén fallou. Cos Ferrari fóra, calquera desafío á Hunt evaporouse, e Hunt gañou con Depailler segundo. Scheckter foi terceiro ata que se retirou con problemas no motor, deixando a John Watson terceiro co Penske que lograba o seu primeiro podio.
Carreira 9: Reino Unido