miniatura|200px|Alain Prost (foto de 2008) gañou o seu cuarto e último título con Williams. miniatura|200px|O que foi triplo campión Ayrton Senna foi subcampión. miniatura|200px|O compañeiro de Prost, Damon Hill (foto de 1995) rematou terceiro. O Campionato Mundial de Fórmula 1 de 1993 foi a 44ª tempada de Fórmula 1 organizada pola Fédération Internationale de l'Automobile (FIA), e a 36ª Copa Internacional de Construtores de F1. O campionato contou con dezaseis Grandes Premios que se iniciaron o 14 de marzo e finalizaron o 7 de novembro. Alain Prost gañou o seu cuarto Campionato de Pilotos, e Williams - Renault retivo o Campionato de Construtores, o sexto en total.
O calendario de Fórmula Un de 1993 viu o regreso do Gran Premio de Europa logo dunha ausencia de oito anos desde , a carreira celebrouse en Donington Park, a única vez que foi sede dunha carreira de F1, esta carreira era para substituír o Gran Premio do Pacífico no circuíto de Autopolis no Xapón despois de que fracasase un acordo para celebrar unha carreira alí. A única saída foi o Gran Premio de México, logo de sete anos no Autódromo Hermanos Rodríguez na Cidade de México desde , debido aos problemas de seguridade coa superficie moi estragada do circuíto.
Esta tempada foi importante na historia da F1, xa que era o momento álxido do uso da tecnoloxía electrónica, este ano viu quizais os autos de Fórmula Un máis avanzados e sofisticados que se construíron competindo nesta tempada. Por exemplo, o gañador do campionato Williams-Renault FW15C (quizais o coche máis avanzado da tempada) tiña, ademais da súa avanzada suspensión activa hidráulica e electronicamente controlada, unha gran cantidade de compoñentes electrónicos a bordo, incluídos freos antibloqueo, controles inalámbricos, control de tracción, unha caixa de cambios semiautomática que se podía cambiar a completamente automática, dirección asistida, telemetría a bordo altamente sofisticada, resortes de válvulas pneumáticas no motor e ata un sistema "push to pass" que facilitaba os adiantamentos para os pilotos Alain Prost e Damon Hill: este sistema tiña unha suspensión activa que elevaba a parte traseira do automóbil a velocidade e elevaba o motor 300 revolucións para que o automóbil fora máis rápido nas rectas debido a unha menor falta de carga aerodinámica. Din que isto foi un precursor do DRS. Williams tamén probou unha transmisión continuamente variable, pero este sistema tamén prohibiuse, e o equipo de Benetton probou un sistema de dirección de 4 rodas ao final da tempada, pero nunca utilizouse en ningunha carreira. Case todos os autos en 1993 tiñan un sistema de suspensión activo, que mantiña constante a altura de condución do auto durante toda a volta, o que facía que a aerodinámica do automóbil fóra moito máis efectiva. Aínda que se considerou amplamente que non era unha axuda para o condutor, este sistema e todos os sistemas antes mencionados, excepto a telemetría e os portos de válvula pneumática, prohibíronse para a tempada de .
Logo da tempada, Prost foise de Williams e retirouse das carreiras de Grand Prix, e o subcampión Ayrton Senna o substituíu. Como Senna morrería a principios da seguinte tempada, a tempada de 1993 viu as últimas vitorias destes dous pilotos que dominaran a Fórmula Un durante varios anos, gañando sete dos nove títulos entre e . Prost converteuse no primeiro piloto de Fórmula Un en gañar 50 Grandes Premios no Gran Premio de Gran Bretaña. Senna tivo unha tempada memorable malia non alcanzar o título, ao gañar a súa carreira en casa, unha notable vitoria dominando en Donington Park e unha quinta vitoria consecutiva desde no Gran Premio de Mónaco. Con todo, Prost no seu Williams retivo a súa vantaxe de ritmo da tempada anterior e tivo o control total do duelo polo título desde mediados de tempada. 1993 tamén marcou as tres primeiras vitorias de Damon Hill, quen gañou tres carreiras seguidas na súa primeira tempada completa na Fórmula Un á idade de 33 anos.
Pilotos e construtores
Foto Equipo Construtor Chasis Motor Pneu. Nº Piloto Carreiras Piloto de probas 125px Canon Williams 30x15pxWilliams FW15C Renault RS5 3.5 V10 0Coa retirada do campión reinante Nigel Mansell, o auto número 1 non foi asignado, Damon Hill correu co número 0. Damon Hill Todas <font size="1"> Kenny Bräck 2 Alain Prost Todas 125px Tyrrell Racing Organisation 30x15px Tyrrell 020C021 Yamaha OX10A 3.5 V10 3 Ukyo Katayama Todas n/a 4 Andrea de Cesaris Todas 125px Camel Benetton Ford 30x15pxBenetton B193B193B Ford HBA7 3.5 V8Ford HBA8 3.5 V8 5 Michael Schumacher Todas Paul Belmondo Perry McCarthy Allan McNish Andrea Montermini Alessandro Zanardi 6 Riccardo Patrese Todas 125px Marlboro McLaren 30x15pxMcLaren MP4/8 Ford HBE7 3.5 V8 7 Michael Andretti 1-13 <font size="1"> Mika Häkkinen Mika Häkkinen 14-16 8 Ayrton Senna Todas 125px Footwork Mugen Honda 30x15pxFootwork FA13BFA14 Mugen-Honda MF-351 HB 3.5 V10 9 Derek Warwick Todas Ukyo Katayama David Brabham 10 Aguri Suzuki Todas 125px Team Lotus Lotus 107B Ford HBD6 3.5 V8 11 Alessandro Zanardi 1-12 n/a Pedro Lamy 13-16 12 Johnny Herbert Todas 125px Sasol Jordan 30x15pxJordan 193 Hart 1035 3.5 V10 14 Rubens Barrichello Todas Emanuele Naspetti 15 Ivan Capelli 1-2 Thierry Boutsen 3-12 Marco Apicella 13 Emanuele Naspetti 14 Eddie Irvine 15-16 125px Larrousse F1 30x15pxLarrousse LH93 Lamborghini 3512 3.5 V12 19 Philippe Alliot 1-14 n/a Toshio Suzuki 15-16 20 Érik Comas Todas 125px Lola BMS Scuderia Italia 30x15pxLola T93/30 Ferrari 040 3.5 V12 21 Michele Alboreto 1-14 n/a 22 Luca Badoer 1-14 125px Minardi Team 30x15pxMinardi M193 Ford HBC6 3.5 V8 23 Christian Fittipaldi 1-14 n/a Jean-Marc Gounon 15-16 24 Fabrizio Barbazza 1-8 Pierluigi Martini 9-16 125px Ligier Gitanes Blondes 30x15pxLigier JS39 Renault RS5 3.5 V10 25 Martin Brundle Todas Éric Bernard 26 Mark Blundell Todas 125px Scuderia FerrariFerrari F93A Ferrari 041 3.5 V12 27 Jean Alesi Todas Nicola Larini Gianni Morbidelli 28 Gerhard Berger Todas 125px Sauber 30x15pxSauber C12 Ilmor 2175 3.5 V10 29 Karl Wendlinger Todas n/a 30 J.J. Lehto Todas
Pretemporada
En 1993, houbo un cambio importante de pilotos, especialmente entre os mellores equipos. En toda a grella, varios experimentados pilotos retiráronse ou se mudaron a outras series e xurdiron novas caras.
Williams completou o fichaxe de Alain Prost, que regresaba ao deporte logo dun ano "sabático" en 1992. O propietario do equipo Frank Williams non lle garantiría a Nigel Mansell o ser o piloto número 1 no equipo xunto ao triplo campión do mundo Prost, malia que Mansell era o actual campión mundial, polo que Mansell optou por non quedar co equipo para defender o seu título e pasar ás carreiras de IndyCar nos Estados Unidos. O compañeiro de equipo de Prost sería Damon Hill, fillo de Graham Hill, e o piloto de probas de Williams en 1992 (Hill tamén correu para o equipo Brabham en ). A ausencia do defensor do campionato significaba que Williams non podía usar o número 1 nos seus autos, polo que Hill usou o número 0, mentres que Prost usou o número 2. A incerteza rodeou ao equipo McLaren, cuxo piloto icona Ayrton Senna mostrouse remiso a volver asinar para 1993 xa que Honda retirouse do deporte e non se esperaba que o equipo fose competitivo cos motores Ford. McLaren fichou a Michael Andretti, un exitoso piloto de IndyCar e fillo do Campión do Mundo de Mario Andretti, e Mika Häkkinen, quen impresionou a Lotus en 1991 e 1992. Senna finalmente asinou carreira por carreira e asociouse con Andretti ata o Gran Premio de Italia. Häkkinen converteuse no piloto de probas do equipo e achegouse para tomar o lugar de Andretti despois de que o estadounidense deixase o equipo. Benetton retivo a Michael Schumacher, pero perdeu a Martin Brundle quen foi substituído logo de numerosos enfrontamentos e desacordos co xefe de equipo Flavio Briatore. Tomando o segundo asento en Benetton estivo o piloto máis experimentado na Fórmula Un, o veterano italiano Riccardo Patrese, quen foi liberado por Williams logo de algo máis de cinco tempadas co equipo desde 1988, malia terminar segundo detrás de Mansell no Campionato de Pilotos en 1992. Ferrari contratou a Jean Alesi, pero Ivan Capelli e Nicola Larini decepcionaron en 1992 e non continuaron, Gerhard Berger regresou ao equipo logo de tres anos en McLaren desde 1990. Larini volveu ao seu rol anterior como piloto de probas para o equipo. Lotus retivo a Johnny Herbert e contratou a Alessandro Zanardi, quen substituíu a Häkkinen. Cando Zanardi tivo un grande accidente no Gran Premio belga, foi substituído polo portugués Pedro Lamy. Tyrrell contratou a Andrea de Cesaris e a Ukyo Katayama do Xapón, quen se mudou de Larrousse. Ligier reuniu aos pilotos británicos Martin Brundle e Mark Blundell: os dous pilotaran previamente para Brabham en . Esta foi a primeira e única vez na historia de Ligier que non tiñan un piloto francés na súa aliñación (aínda que tiveron ao expiloto de Larrousse Éric Bernard como piloto de probas). Footwork Arrows perdeu a Michele Alboreto e o substituíu co veterano británico Derek Warwick, regresando ao deporte logo de dous anos manexando sports cars desde 1991. Warwick correra anteriormente para Arrows en 1987-1989. O piloto xaponés Aguri Suzuki foi retido como o piloto número dous. O equipo BMS Scuderia Italia cambiou de chasis Dallara a Lola e fichou ao cinco veces gañador dun Gran Premio Michele Alboreto (cuxo último triunfo fora oito anos antes en 1985) e o recentemente chegado, o italiano Luca Badoer. Jordan perdera tanto a Stefano Modena como a Maurício Gugelmin que abandonou a Fórmula Un logo dun frustrante 1992. O mozo brasileiro Rubens Barrichello debutou co equipo, mentres cinco pilotos ocuparon o segundo asento: Ivan Capelli, Thierry Boutsen, Marco Apicella, o piloto de probas Emanuele Naspetti e finalmente Eddie Irvine. O equipo tamén pasou de usar o motor V12 de Yamaha ao novo Hart V10. Hart regresaba á F1 con Jordan logo de participar en co seu 4 cyl 1.5L turboalimentado 415T. Larrousse perdeu tanto a Ukyo Katayama como a Bertrand Gachot. Polo tanto, contrataron a Philippe Alliot (regresando ao equipo logo de conducir para Larrousse en 1987-1989) e Érik Comas, que se mudou de Ligier. Toshio Suzuki substituíu a Alliot no Xapón e Australia. Minardi retivo a Christian Fittipaldi, e a Fabrizio Barbazza, quen máis tarde foi substituído por Pierluigi Martini, regresando para a súa terceira tempada co equipo logo de pasar 1992 coa BMS Scuderia Italia. Martini conducira sen éxito para Minardi no ano de debut do equipo (), e máis tarde en 1988-1991, onde ás veces demostrara ser unha revelación nos autos pouco potentes. Fittipaldi pola súa banda foi substituído por Jean-Marc Gounon para as dúas últimas carreiras da tempada. O equipo suízo Sauber foi a única entrada nova á grella en 1993, co apoio amplamente publicitado do fabricante alemán de automóbiles Mercedes-Benz, que financiaba ao fornecedor de motores do equipo, Ilmor. Os motores foron etiquetados como "Saubers" para a súa tempada de debut (baixo a instrución de Mercedes). As calcomanías "Concept by Mercedes-Benz" colocáronse na cuberta do motor do automóbil. Os seus pilotos eran JJ Lehto de Finlandia, que viña de BMS Scuderia Italia e Karl Wendlinger de Austria, quen impresionara con March en 1992. Wendlinger tamén formou parte do programa deportivo de Sauber-Mercedes antes de unirse á Fórmula Un. Esta foi a segunda de 2 tempadas (a outra foi 1992) na historia da Fórmula Un onde o calendario tivo carreiras nos 6 continentes habitados (1 carreira en Asia, Australia, Suramérica, África e Norteamérica, e 11 en Europa ) En total, só sete pilotos que se aliñaron na grella en Suráfrica estiveran co mesmo equipo que o ano anterior: Senna, Schumacher, Alesi, Herbert, de Cesaris, Suzuki e Fittipaldi.