Mario Monti, nado en Varese o 19 de marzo de 1943, é un economista e político italiano que foi primeiro ministro do seu país, cargo ao que renunciou o 21 de decembro de 2012.
Traxectoria Formación e vida académica Despois de estudar o bacharelato en Milán, en 1965 licenciouse en económicas na Universidade Comercial Luigi Bocconi da mesma cidade. A finais da década dos sesenta marchou estudar aos Estados Unidos, e en concreto á Universidade Yale, onde aprendeu do Premio Nobel de Economía James Tobin.CLIFT, J. Super Mario and the Temple of Learning, FMI, 2005. No ano 1969 volveu a Italia, onde se fixo cargo dunha praza de profesor de economía na Universidade de Trento. Ao curso seguinte pasou á Universidade de TurínCIATTAGLIA, A. La Torino del prof Monti un decennio a Economia , La Stampa, 11/11/2011., onde impartiu docencia durante quince anos, ata que en 1985 conseguiu a praza de profesor de economía política na Universidade Bocconi de Milán. Nesta universidade, onde el fora estudante, converteuse ademais no director do Istituto di Economia Politica.
Na década dos oitenta e dos noventa, Monti desenvolveu un labor académico asesorando os órganos políticos italianos e producindo diversos estudos académicos nos campos da inflación, o sistema crediticio e financeiro ou a débeda pública, entre outros eidos. Ademais, conseguiu o cargo de reitor da Universidade Bocconi en 1989, que desempeñou ata 1994, ano en que pasou a ser o presidente da mesma, posto de honra no que sucedeu o ex-presidente da república italiana, Giovanni Spadolini, logo do seu falecemento, e que mantivo durante as dúas décadas seguintes.
A etapa europea Se ben Monti non participara anteriormente na política partidaria italiana, nese mesmo 1994 foi escollido polo goberno de Silvio Berlusconi para representar a Italia na Comisión Europea que dirixía o luxemburgués Jacques Santer, a canda a radical Emma Bonino. Nesa comisión Santer, Monti recibiu o comisariado de mercado interno, servizos financeiros, fiscalidade e unión alfandegueira. Cinco anos despois, en 1999, e xa cando o mandato da Comisión expiraba, o equipo Santer dimitiu en bloque logo do escándalo vencellado a prácticas corruptas e erros administrativos por parte dalgúns comisarios, e Monti fíxoo tamén.
Porén, Monti non deixou de traballar na Comisión. Cando se forma o equipo que dirixía o tamén italiano Romano Prodi, o primeiro ministro socialdemócrata Massimo D'Alema volveuno escoller como representante italiano. Nesta etapa na Comisión Prodi ocupouse da carteira de Competencia, unha das carteiras chave en política económica. Neste período é Monti lanzou o proceso contra Microsoft, por violar as leis anticompetencia coa distribución gratuíta do navegador Internet Explorer, e cando bloqueou o acordo de fusión entre as eléctricas General Electric e Honeywell, por considerala contraria ás regras antitrust dado que lles ía proporcionar a estas empresas unha posición demasiado dominante no mercado.
En 2004 a Comisión de Prodi toca á súa fin, pero Berlusconi, que é de novo primeiro ministro, decidiu non designalo como comisario europeo. O primeiro ministro italiano propuxo a Rocco Buttiglione, pero este foi rexeitado polos demais países polas súas opinións polémicas sobre a homosexualidade e as mulleres, e finalmente a praza de Monti acabouna ocupando Franco Frattini.
Volta á actividade científica Abandonada a política europea, Monti regresou á actividade académica como economista. Monti é partidario da liberalización dos mercados e do rigor no control das contas públicasMario Monti, ANSA, 9/11/2011.. Un dos resultados máis importantes na súa actividade científica é o modelo de Klein-Monti, que describe o comportamento dun banco en réxime de monopolio, e que lle valeu entre outros méritos o premio Nobel de Economía ao seu coautor Lawrence Klein. En 2004 participou da creación e dirixiu o think tank Bruegel, unha plataforma de inspiración europeísta con sede en Bruxelas e posteriormente foi o copresidente da Comisión Trilateral en representación da economía europea, un lobby fundado en 1973 por David RockefellerThe Trilateral Commission , Lista de membros en 2011, web da Comisión Trilateral. En 2011 era membro do comité executivo da Trilateral, e membro tamén do comité directivo do Grupo BilderbergSteering committee , web do Grupo Bilderberg..
En 2005 converteuse en asesor internacional do grupo financeiro Goldman Sachs e membro do Research Advisory Council del Goldman Sachs Global Market InstituteGoldman Sachs, Monti nell, Il Corriere della Sera, 14/12/2005.Mario Monti, web oficial da Comisión Europea.. Tamén é asesor da Coca Cola Company.
En 2010 escribiu un libro branco sobre o futuro do mercado único europeo baixo o encargo do presidente da Comisión Europea, José Manuel Durão Barroso, onde avogaba por medidas que intensificasen o sistema de mercado únicoMONTI, M. Una nuova strategia per il mercato unico: al servizio dell'economia e della società europea, Comisión Europea, 9/12/2010., mentres que en paralelo adoptaba posicións federalistas en Europa, tendentes á redución do poder dos estados membros e a unha maior descentralización.
O regreso á primeira liña política O 9 de novembro de 2011, en plena crise política e económica en Italia, foi nomeado senador vitalicio polo presidente da República Giorgio Napolitano grazas aos seus méritos no eido científico e socialMario Monti senatore a vita, per molti è investitura, AGI-Agenzia Giornalistica Italia, 9/11/2011.Il Presidente Napolitano nomina Mario Monti senatore a vita, web da Presidencia da República, 10/11/2011.. Este nomeamento permitiulle acceder ás cámaras, co que lle abría as portas ao nomeamento como primeiro ministro no caso de que o titular do cargo, Silvio Berlusconi, se vise obrigado a dimitir para reconducir a presión da débeda sobre Italia. O domingo 13 de novembro foi nomeado primeiro ministro, que recadou o apoio das cámaras.
Dous días máis tarde, Monti presentaba o seu gabinete de ministros, onde non figuraban políticos e si empresariado e profesorado universitario sen experiencia previa na política.
Obras Problemi di economia monetaria (editor), 1969. Gli obiettivi delle banche, i tassi di interesse e la politica monetaria, 1970. Analisi degli effetti monetari e finanziari delle politiche di bilancio regionale e locali. Un rapporto metodologico, 1974. Per un'analisi mensile della politica monetaria e finanziaria italiana, 1974. Ricerca sul sistema creditizio, I, Quadro generale, con Tommaso Padoa-Schioppa, 1976. Che cosa si produce come e per chi. Manuale italiano di microeconomia, con Onorato Castellino, Mario Deaglio, Elsa Fornero, Sergio Ricossa e Giorgio Rota, 1978. Il sistema creditizio e finanziario italiano. Relazione della Commissione di studio istituita dal Ministro del tesoro', 1982. L'Italia e la Repubblica federale di Germania in cammino verso l'unione economica e monetaria europea, con Franco Bruni, 1989. Il governo dell'economia e della moneta. Contributi per un'Italia europea, 1970-1992, 1992. Il mercato unico e l'Europa di domani. Rapporto della Commissione europea, 1997. Intervista sull'Italia in Europa'', 1998.
Galardóns Comendador da Orde ao mérito da República italiana (1992) Cabaleiro da Gran Cruz da Orde ao mérito da República italiana (2004)
Notas
Categoría:Políticos de Italia Categoría:Economistas de Italia Categoría:Escritores de Italia Categoría:Escritores en lingua italiana Categoría:Presidentes do goberno de Italia Categoría:Nados en Varese Categoría:Nados en 1943 Categoría:Alumnos da Universidade Yale Categoría:Alumnos da Universidade Comercial Luigi Bocconi Categoría:Profesores da Universidade de Turín Categoría:Senadores de Italia Categoría:Membros da Comisión Europea