A terceira posición é unha ideoloxía política nacionalista revolucionaria que pon a énfase na súa oposición tanto ao comunismo como ao capitalismo, defendendo no seu lugar unha síntese de identidade nacional, corporativismo económico e tradicionalismo cultural. Xurdida principalmente na Europa posterior á segunda guerra mundial entre pensadores neofascistas, bebe de precedentes fascistas de entreguerras, en particular do fascismo italiano de Benito Mussolini, que presentaba a súa economía corporativista como unha terceira alternativa aos mercados de laissez-faire e ao colectivismo marxista. Os seus defensores propugnan comunidades descentralizadas e racial ou etnicamente homoxéneas, organizadas arredor de xerarquías sociais orgánicas, en lugar de basearse no conflito de clases ou nos motivos de lucro individualistas.
A ideoloxía gañou pulo a finais das décadas de 1960 e 1970 entre grupos que buscaban superar as dicotomías tradicionais entre esquerda e dereita, incorporando elementos como o antiglobalismo, a preservación ambiental e críticas á usura, ao tempo que rexeitaban tanto as finanzas internacionais como o socialismo estatal. Organizacións clave, como a Terceira Posición Internacional, formada por disidentes da Fronte Nacional Británica, promoveron estas ideas a través de publicacións e de alianzas con nacionalistas europeos afíns. A terceira posición influíu en correntes de pensamento centradas na renovación espiritual e na autosuficiencia autárquica, atraendo a miúdo a mocidade descontenta tanto de orixes radicais de esquerda como de dereita.
A pesar das súas pretensións de innovación ideolóxica, a terceira posición segue a ser controvertida, sendo caracterizada con frecuencia polos analistas como unha forma reempaquetada de fascismo, debido ás énfases compartidas no nacionalismo autoritario, no antiigualitarismo e no rexeitamento da democracia liberal. O seu status marxinal na política convencional deriva das súas asociacións coa violencia extremista e coa retórica supremacista, aínda que os seus defensores sosteñen que ofrece un camiño realista e causal cara á cohesión social no contexto dos percibidos fracasos das ideoloxías materialistas. Os datos empíricos sobre a súa implementación son limitados, e cínguense en gran medida a manifestos teóricos máis que a unha práctica de goberno real, o que pon de relevo o seu papel máis como crítica á modernidade que como sistema demostrado.
Notas
Categoría:Política Categoría:Fascismo Categoría:Anticomunismo Categoría:Anticapitalismo