O Partido Democrático, Partido Demócrata ou Partido Progresista Demócrata foi unha formación política xurdida en España en abril de 1849 a partir dunha escisión do Partido ProgresistaÍñigo (2010), p. 52 cando se publicou o Manifesto do Partido Progresista Demócrata.Alvar (2003), p. 472 Demandaba o pleno recoñecemento dos dereitos cidadáns e as liberdades individuais, o sufraxio universal, a desamortización de todos os bens da Igrexa, incluídos os bens civís e a abolición das quintas.
Historia e características
Actuou de xeito parcialmente clandestino ata a chegada do Bienio Progresista durante o reinado de Isabel II. Neste momento aglutinou a algúns militares descontentos, ao incipiente movemento obreiro e campesiño, republicanos e intelectuais, e o bienio axudou á súa expansión. Coa chegada da Unión Liberal ao goberno, regresa á ilegalidade. Neste momento prodúcese un debate aberto no que se fixa unha aproximación ao Partido Progresista, declárase abertamente o republicanismo da formación e os fundamentos do programa económico achéganse ao pensamento socialista. A súa figura máis relevante neste momento foi Pi i Margall que é quen lle dá un verdadeiro contido político e determina unha maior influencia na sociedade grazas ao seu atractivo persoal. Desde o periódico La Discusión o partido dáse a coñecer máis fóra de Cataluña onde mantivera unha actividade constante e un diario influente: El Comercio de Barcelona.
A posibilidade ou conveniencia de alianzas cos progresistas levaron a debates enconados nos que se enfrontaron unitaristas contra federalistas, partidarios da alianza coas demais forzas democráticas e contrarios a ela. Logo dos fracasos do xeneral Juan Prim nas súas distintas sublevacións, asinaron o Pacto de Ostende en 1866 e o de Bruxelas en 1867 para levar a termo cos progresistas a Revolución de 1868. Coa chegada do Sexenio Democrático, o partido desfíxose parcialmente despois das eleccións de 1869 pola cuestión monárquica pois, mentres os máis moderados -os denominados cimbrios- acabaron por aceptala no Manifesto de conciliación monárquica (12 de setembro de 1868), a maioría non aceptou o carácter monárquico da constitución de 1869 e acabaron integrando diversas formacións de contido republicano como o Partido Republicano Democrático Federal.Alvar (2003), p. 273
Os seus restos desapareceron definitivamente en 1912.
Notas
Véxase tamén Bibliografía
Fernández Riera, Macrino.: Rosario de Acuña y Villanueva. Una heterodoxa en la España del Concordato, pp. 55. Gallego, Andrés: Revolución y restauración, 1868-1931, Volumen 1, pp. 141.
Categoría:Historia contemporánea de España Categoría:Partidos políticos desaparecidos de España