Per union ipostatega se intend in la teologia cristiana el principi cristologegh che el Gesù el gh'ha dent do nature, quella umana e quella divina, che inn mitude insema in domà una persona.
A l'è recognossuda in del simbol atanasian, che 'l dis: Lù l'è Dio de la sostanza del Pader, generad prima del temp; e l'è om de la sostanza de la mader, nassid in del temp; del tut Dio, del tut om, con l'anema razzional e la carna umana; istess del Pader in de la divinità, men del Pader in de l'umanità. Anca se l'è Dio e om, però Crist l'è minga duu, ma vun. L'è vun, però, minga perchè la soa divinità l'è diventada carna, ma perchè Dio l'ha ciapad su l'umanità. L'è vun, de sigur minga per el messedà de la soa essenza, ma per l'union de la soa persona. Perchè come un om l'è sia anema razzional che carna, insì anca el vun Crist l'è sia Dio che om.
A l'è acetada de la cristianità intrega: el mond ortodoss oriental la definiss però in d'una manera diferenta, de ispirazzion nestoriana, che l'è ciamada miafisism.
Bibliografia Tommaso d'Aquino, Summa Theologiae, San Paolo edizioni, 1999
Categoria:Cristianesim