Економијата на Израел претставува многу напреден слободен пазар, пред се економија заснована на знаење. Израел се наоѓа на 22-то место на последниот извештај на Индексот за човечки развој на ООН, кој го става во категоријата „ Многу високо развиени земји“, дозволувајќи на земјата да ужива повисок животен стандард од многу западни земји . Просперитетот на напредната израелска економија и овозможува на земјата да има софистицирана социјална држава, модерна инфраструктура и високотехнолошки сектор конкурентно на исто ниво со Силициумската Долина. Израел има втор најголем број стартап компании во светот по Соединетите држави, и трет по големина број на компании наведени во НАСДАК по САД и Кина. Интел, Мајкрософт, и Епл изградиле своите први прекуокеански објекти за истражување и развој во Израел и други високотехнолошки мултинационални корпорации, како што се IBM, Google, HP, Cisco Systems, Фејсбук и Моторола отвориле центри за истражување и развој во земјата .
Главните економски сектори на земјата се високотехнолошко и индустриско производство; Израелската индустрија за дијаманти е еден од светските центри за сечење и полирање на дијаманти, што изнесува 23,2% од целиот извоз. Релативно сиромашен со природни ресурси, Израел зависи од увоз на нафта, суровини, пченица, моторни возила, несечени дијаманти и производствени влезови, иако скоро целосното потпирање на увозот на енергија на земјата може да се промени во иднина со неодамнешните откривања на резерви на природен гас од неговите крајбрежје од една страна и водечка улога на израелската индустрија за сончева енергија од друга страна.
Израелското квалитетно универзитетско образование и воспоставувањето на високо мотивирано и образовано население е во голема мера одговорно за воведување на бум на висока технологија во земјата и брз економски развој. Со својата силна образовна инфраструктура и висококвалитетен систем за инкубација за нови идејни идеи за создавање добра и услуги водени од вредност и овозможиле на земјата да создаде висока концентрација на високотехнолошки компании низ целата земја, финансиски поддржана од силна индустрија за ризичен капитал . Неговиот централен центар за висока технологија „Силициумска Вадиja“ се смета за втор по важност по оној во Калифорнија . Бројни израелски компании се купени од глобалните корпорации за нивниот сигурен и квалитетен корпоративен персонал.
Со таков импресивен учинок за создавање технологии управувани од профит, Израел станал први избор за многу водечки светски претприемачи, инвеститори и индустриски гиганти. Економската динамика на Израел привлекла внимание од меѓународните деловни лидери како основачот на Мајкрософт Бил Гејтс, инвеститорот Ворен Бафет, развивач на недвижнини и американскиот претседател Доналд Трамп и телекомуникацискиот гигант Карлос Слим . Секој претприемач ја пофалил израелската економија и инвестирал многу во бројни израелски индустрии надвор од нивните традиционални деловни активности и инвестиции во нивните матични нации. Во 2007 година, велепоседничкото друштво на американскиот инвеститор Ворен Бафет „ Беркшир Хатавеј“ ја купил израелската компанија „ Искар“, прва аквизиција надвор од САД, за 4 милијарди американскин долари Земјата била исто така одредиште за првата инвестиција на Беркшир Хатавеј надвор од Соединетите Американски Држави кога се здобила со обработка на метали ISCAR .
Во септември 2010 година, Израел бил поканет да се приклучи на ОЕЦД . Израел исто така потпишал договори за слободна трговија со Европската Унија, Соединетите Американски Држави, Европската асоцијација за слободна трговија, Турција, Мексико, Канада, Украина, Јордан, Египет и на 18 декември 2007 година станала првата земја што не е од Латинска Америка која потпишала договор за слободна трговија со трговскиот блок Меркосур . Израел е исто така големо туристичко одредиште, со 3,6 милиони странски туристи што го посетиле во 2017 година.
Историја Британскиот мандат на Палестина, кој стапил на сила во 1920 година, имал за цел ограничување на набавките на земјиште од еврејски имигранти. Поради оваа причина, еврејското население првично било поурбано и имало поголем удел во индустриските занимања. Овој конкретен развој резултирал економски во едно од ретките чуда за раст во регионот според кое структурата на фирмите била одредена главно од приватни претприемачи отколку од владата. Првото истражување на Мртвото Море во 1911 година, од страна на рускиот еврејски инженер Моше Новомејски, довело до формирање на Palestine Potash Ltd во 1930 година, подоцна преименувано во Dead Sea Works The political economy of Israel: From ideology to stagnation, Yakir Plessner, p.72. Google Books. Retrieved on 8 September 2011. Во 1923 година, на Пинхас Рутенберг му била дадена ексклузивна концесија за производство и дистрибуција на електрична енергија. Тој ја основал Палестинската електрична компанија, подоцна Израелската електрична корпорација . Помеѓу 1920 и 1924 година, биле основани некои од најголемите фабрики во земјите, вклучително и нафтената компанија „Шемен“, „Сосиете дес Гранд Мулин“, „Палестинска силикатна компанија“ и „Палестина фирма за сол“.
Во 1937 година, во земјата постоеле 86 фабрики за ткаење, кои вработувале работна сила од 1.500 луѓе. Капиталот и техничката експертиза биле обезбедени од еврејски професионалци од Европа. Текстилната фабрика Ата во Кирјат Ата, која станала икона на израелската текстилна индустрија, била основана во 1934 година.Tsur, Doron. (12 October 2010) "When the guns fell silent" , Haaretz. Retrieved on 8 September 2011. Во 1939 година, бил поставен камен-темелник за една од првите фабрики во индустријата: фабриката за тули „Нааман“, која ја снабдувала растечката потреба за градежни материјали.Naaman factory: Settlement's building blocks
Индустријата претрпела брз развој за време на Втората светска војна, кога снабдувањето од Европа било прекинато, додека локалните производители биле земени за потребите на армијата. До 1943 година, бројот на фабрики пораснал на 250, со работна сила од 5.630, а производството се зголемило за десет пати."Textiles", Jewish Virtual Library. Retrieved on 8 September 2011.
Од 1924 година започнале да се одржуваат саеми во Тел Авив. Саемот Левант бил инаугуриран во 1932 година.
По осамостојувањето По стекнување на државност, Израел се соочил со длабока економска криза. Освен што требал да се опорави од разорните ефекти од Арапско-израелската војна во 1948 година, земјата исто така морала да апсорбира стотици илјади еврејски бегалци од Европа и речиси еден милион од арапскиот свет. Израел бил финансиски пренатрупан и се соочил со длабока економска криза, што довело до политика на штедење од 1949 до 1959 година. Невработеноста била висока, а девизните резерви малку.
Во 1952 година, Израел и Западна Германија потпишале договор со кој се наведува дека Западна Германија треба да му плати на Израел за прогонот на Евреите за време на холокаустот и да го компензира еврејскиот имот украден од нацистите. Во следните 14 години, Западна Германија му исплатила на Израел 3 милијарди марки (еквивалентно на 111,5 милијарди американски долари во модерна валута). Репарациите станале одлучувачки дел од приходот на Израел, сочинувајќи дури 87,5% од приходот на Израел во 1956 година. Во 1950 година, израелската влада започнала да издава Израелски обврзници за купување на американски и канадски Евреи . Во 1951 година, конечните резултати од програмата за обврзници надминале 52 милиони долари. Дополнително, многу американски Евреи дале приватни донации во Израел, за кои се сметало дека во 1956 година изнесуваат 100 милиони долари годишно. Во 1957 година, продажбата на обврзници изнесувала 35% од израелскиот посебен буџет за развој. Подоцна Израел станал значително зависен од економската помош од Соединетите Американски Држави, земја која исто така станала најважниот извор на израелска политичка поддршка на меѓународно ниво.
Приходите од овие извори биле инвестирани во индустриски и земјоделски проекти за развој, што му овозможило на Израел да стане економски самодоволен. Меѓу проектите овозможени со помошта биле централата Хадера, Dead Sea Works, Национален носител на вода на Израел, развој на пристаништето во Хаифа, Ашдод и Еилат, постројки за одсолување и национални инфраструктурни проекти.
По стекнување на државност, приоритет бил даден на воспоставување индустрии во областите предвидени за развој, меѓу нив Лакиш, Ашкелон, Негев и Галилеја . Проширувањето на израелската текстилна индустрија било последица на развојот на одгледувањето памук како профитабилна земјоделска гранка. До крајот на 1960-тите, текстилот бил една од најголемите индустриски гранки во Израел, втора по индустријата за храна. Текстилот сочинувал околу 12% од индустрискиот извоз, со што станал втората по големина извозна гранка по полираните дијаманти. Во 90-тите години, евтината работна сила во Источна Азија ја намалило профитабилноста на секторот. Голем дел од работата била подизведувана од 400 израелски и арапски шивачки продавници. Како што се затвориле овие, израелските фирми, меѓу нив Делта, Полгат, Аргеман и Китан, започнале да ја пренесуваат текстилната индустрија во Јордан и Египет, обично според аранжманот за QIZ . Во раните 2000-ти, израелските компании имале 30 погони во Јордан. Израелскиот извоз достигнал 370 американски долари милиони годишно, снабдувајќи ги трговците со мало и дизајнери како Маркс и Спенсер, The Gap, Victoria's Secret, Walmart, Sears, Ralph Lauren, Calvin Klein и Donna Karan .
Во првите две децении постоење, силната посветеност на Израел довела до стапки на економски раст кои надминале 10% на годишно ниво. Помеѓу 1950 и 1963 година, трошоците меѓу семејствата на заработувачите се зголемиле за 97% реално.The Challenge Of Israel by Misha Louvish Помеѓу 1955 и 1966 година, потрошувачката по глава на жител се зголемила за 221%.Israel: A History by Anita Shapira Годините по војната Јом Кипур во 1973 година биле загубена деценија на економски план, бидејќи растот запрел, инфлацијата се зголемила и владините трошоци значително се зголемиле. Исто така, достојна за споменување е кризата со акции во Банката во 1983 година . До 1984 година, економската состојба станала речиси катастрофална со инфлацијата достигнувајќи годишна стапка близу 450% и се предвидувало да достигне над 1000% до крајот на следната година. Сепак, успешниот план за економска стабилизација имплементиран во 1985 година Eleventh Knesset. Knesset.gov.il. Retrieved on 8 September 2011. и последователното воведување на пазарно ориентирани структурни реформи Israel's Economy: 1986–2008, Rafi Melnick and Yosef Mealem повторно ја засилиле економијата и го отвориле патот за нејзиниот брз раст во 90-тите години на минатиот век и станале модел за други земји соочени со слични економски кризи. лево|мини|Израелски нов шекел Два настани помогнале во трансформацијата на израелската економија од почетокот на 90-тите години на минатиот век. Првиот е бран на еврејска имиграција, претежно од земјите на поранешниот СССР, што донело над еден милион нови граѓани во Израел . Овие нови советски еврејски имигранти, многу од нив високо образовани, имале извор на научна и техничка експертиза за да помогнат во поттикнување на растечкиот технолошки сектор во Израел, и сега сочинуваат околу 15% од израелското население. Вториот развој во корист на израелската економија е мировниот процес започнат на конференцијата во Мадрид во октомври 1991 година, што довел до потпишување на спогодби, а подоцна и на мировен договор меѓу Израел и Јордан (1994).