William Thomas Emmanuel (), kjend som Tommy Emmanuel, er ein australsk gitarist, låtskrivar og songar som er kjend for sin avanserte fingerplukkingteknikk der han brukar alle ti fingrar når han spelar. Han er også kjend for energiske framføringar og bruken av perkusjons-effektar på gitar. Tommy Emmanuel har utvikla sin eigen stil som soloartist og har gjeve ut fleire prisvinnande album og singlar. I 1999 vart han tildelt tittelen Certified Guitar Player av Chet Atkins, og derfor vert namnet hans ofte avslutta med C.G.P. I Guitar Player Magazine. I 2010 vart han kåra til «Beste akustiske gitarist» i verda av MusicRadar.
I juni 2010 vart han utnemnd til medlem av Australia-ordenen (AM). I 2011 vart han teken inn i Australian Roll of Renown.
Liv og karriere mini|Chet Atkins var ei av dei største inspirasjonskjeldene til Tommy Emmanuel. mini|Døme på ein fingerstyle-song - «Freight Train» Emmanuel vart fødd i Muswellbrook i New South Wales i Australia i 1955 som ein av seks sysken. Han fekk sin fyrste gitar i 1959 i ein alder av fire år og vart lært til å akkompagnere mora som spelte lap steel-gitar. I 1961 høyrde han Chet Atkins på radioen, noko han har sagt at inspirerte han som musikar.
I ein alder av seks år jobba han som profesjonell musikar. Då familien oppdaga dei musikalske talenta til Emmanuel og bror hans, Phil, oppretta faren deira eit familieband. Faren selde huset deira og tok familien med ut på spelejobbar. Med familien som budde i to bilar, vart store delar av Emmanuel sin barndom brukt på å turnera Australia, spela rytmegitar, og sjeldan gå på skule. Etter faren deira døydde i 1966, snakka den australske countrystjerna Buddy Williams med familien og bad om løyve til å ta Emmanuel-brørne med seg og turnera Australia. Tommy Emmanuel spelte inn ei rekkje Buddy Williams-album tidleg på 1970-talet. Etter kvart insisterte styresmaktene i landet på at Emmanuel-ungane måtte gå regelmessig på skule.
Familien Emmanuel busette seg til slutt i Parkes. Tommy Emmanuel flytta til Sydney, der han vart lagt merke til nasjonalt då han vann ei rekkje talentkonkurransar i tenåra. På slutten av 1970-talet spelte han trommer med broren Phil i gruppa Goldrush, i tillegg til å gjera sesjonsarbeid på mange album og singlar. På slutten av 1970-talet var han også hovudgitarist i bandet Southern Star, backing-gruppa for vokalist Doug Parkinson. I 1982 vart han med i den reformerte oppstillinga av den leiande newzealandske/australske 1970-talsgruppa Dragon, og turnerte mykje med dei, inkludert ein turne i 1987 med Tina Turner. Han forlet gruppa for å starta ein solokarriere.
I 1994 inviterte musikkveteranen John Farnham Emmanuel til å spela gitar saman med Stuart Fraser frå Noiseworks til konserten for Rwanda. Emmanuel hadde tidlegare vore eit medlem av bandet til Farnham på byrjinga av 1980-talet og spelte på albumet Uncovered. Han vart med igjen i gruppa etter konserten i 1994.
Som ung i Australia hadde Emmanuel skrive til helten sin Chet Atkins i Nashvillei Tennessee. Atkins svarte han oppmuntrande med ein ståande invitasjon om å vitja han.
I 1997 gjorde Emmanuel og Atkins innspelingar som ein duo, og gav ut albumet The Day Finger Pickers Took Over the World. Dette vart det siste albumet til Atkins, med unntak av det posthumt utgjevne Solo Sessions. Emmanuel og Atkins opptredde saman på The Nashville Network sitt program Country Christmas i 1997, og ved dette høvet sa Atkins om Emmanuel at «han er ein av dei største gitarspelarane eg nokon gong har sett.» Han gav Emmanuel gitaren som Arthur «Guitar Boogie» Smith hadde spelt inn «Guitar Boogie» på, ei grunnleggjande framføring i bluesgitarverda og eit ofte framført stykke på Emmanuel sine konsertar.
I juli 1999 kommenterte Chet Atkins at Emmanuel var ein «fryktlaus» fingerplukkande gitarist og tildelte Tommy og fire andre (John Knowles, Marcel Dadi, Jerry Reed og Steve Wariner) tittelen «Certified Guitar Player».
Emmanuel og broren Phil opptredde live i Sydney på avsluttingsseremonien til Sommar-OL i 2000. Hendinga vart sendt over heile verda med eit sjåartal på omtrent 2,85 milliardar.
I desember 2007 vart Emmanuel diagnostisert med hjarteproblem og vart nøydd til å ta ein pause frå den hektiske turneringa grunna utmatting, men han tok opp att fulltidsturnering i 2008. I 2009 jobba han med fleire lokale artistar som; Ray Burgess, Marty Rhone, John St Peeters og John «Swanee» Swan for å gje ut ein singel, Legends of the Southern Land.
I juni 2010 vart Emmanuel utnemnd til medlem av Order of Australia (AM).
På TommyFest i 2011 nytta Emmanuel høvet til å snakka med publikum om den sterke kristne trua sia. «Herren er min Hyrde, så eg manglar ingenting - det er sant!» fortalde han den samla folkemengda.
I 2012 tildelte guvernør Steve Beshear i staten Kentuckys heiderstittelen Kentucky Colonel.
Under ein konsert i juli 2019 nemnte han å nyleg ha mottatt amerikansk statsborgarskap.
I 2025 vart Emmanuel tildelt ein æresgrad frå det australske University of Newcastle for bidraga sine til musikk på verdsbasis.
Gitarstil Emmanuel har sagt at sjølv i ein ung alder var han fascinert av Chet Atkins sin musikalske stil (også kalla Travis-picking) der ein speler basslinjer, akkordar, melodiar, og harmoniar samstundes ved å bruka tommel og fingrar på høgre hand og oppnå ein dynamisk rekkjevidde med lyd frå instrumentet. Sjølv om Emmanuel sin stil inneheld ei rekkje musikalske påverknadar og stilartar, inkludert jazz, blues, bluegrass, folk og rock, er denne typen country finger-stil i kjernen av hans teknikk. Mens Emmanuel aldri har hatt formell musikkopplæring og verken les eller skriv notar, har den naturlege musikalske evna hans, eigenkjensla av rytme og karismaen gjeve han tilhengjarar frå heile verda. Som solomusikar speler han aldri etter ei settliste og brukar eit minimum av effektar på scenen. Han fullfører vanlegvis studioopptak ein gong.
mini|Tommy Emmanuel har den største tida av karriera si brukt Maton-gitarar mini|Ei skarptromme og eit par vispar. På solokonsertane hans speler han vanlegvis gitarar produsert av det australske merket Maton. Han reiser vanlegvis med to skreddarsydde produserte Maton EBG808 TE-modellar og ein TE1-modell. Han har spelt Maton-gitarar gjennom det meste av karriera og er litt av ein ambassadør i selskapet grunna sin mangeårige tilknyting til merket. Han er kjend for dei hardhendte og utslitne utsjånadane til gitarane sine. Dette er eit resultat av den dynamiske, energiske stilen og perkussive teknikkane hans. Ein av teknikkane han er kjend for inneber for eksempel å slå på heile gitarkroppen på forskjellige stadar med hendene eller ved hjelp av skarptrommevispar for å etterligna lyden av slagverk.
Emmanuel har vanlegvis ein Maton EBG808 i standard stemming (E-A-D-G-H-E), og den andre EBG808 er stemt til D-G-D-G-H-E (G6-stemming) og hans TE1 til C#-F#H-E-G#-C#. Han brukar vanlegvis strengar med tjukkleik på 0.12 gauge (tynne strengar) på ein av hans EBG808 og 0.13 (medium) strengar på den andre EBG808 og TE1. Dette hjelper han til å skifta raskt mellom gitarar under ein konsert, i staden for å stemma ein gitar til forskjellege stemmingar.
Emmanuel krøllar ofte den venstre tommelen rundt gitarnakken på gripebrettet for å spela nokre tonar, i staden for å berre bruka fingarne til å spela- i motsetnad til klassiske gitaristar, men ikkje uvanleg for jazz- og countrygitaristar. Han spelar ofte vanlege trefingerakkordar med berre to fingrar. Han brukar ofte eit tommelplekter, fingrane eller ein kombinasjon av desse (hybrid picking). I tillegg til virtuose, raske «licks» og harpeteknikk med overtonar (Cascading harmonic progressions), brukar han ofte ein teknikk som imiterer ein elektrisk gitars tremolo-system på akustisk gitar ved å trykka handflata på høgre hand mot kroppen på gitaren nær feste av gripebrettet på kroppen, mens han trykkjer med venstre hand på toppen av gitarhovudet. Gitarhalsen bøyer seg slik litt bort frå kroppen og påverkar tonehøgda til strengane for å oppnå ønskeleg lyd.
I Noreg har Emmanuel spelt konsertar i Trondheim, Bergen og Oslo fleire gonger. Emmanuel har også spelt saman med haldensaren Claes Neeb fleire gonger og vore med på albumet hans Active Hands.
mini|Tommy Emmanuel i 2015
mini|Signatur
Diskografi
Eigne plater
From Out of Nowhere (Trafalgar, 1979) Up from Down Under (Artful Balance, 1987) Dare to Be Different (Mega, 1990) Determination (Mega, 1991) The Journey (Columbia, 1993) Terra Firma (Columbia, 1994) Classical Gas (Columbia, 1995) Initiation (Columbia, 1995) Can't Get Enough (Columbia, 1996) Midnight Drive (Higher Octave, 1997) Collaboration (Sony, 1998) Only (Original Works, 2000) Endless Road (Favored Nations, 2004) Live One (Original Works, 2005) The Mystery (Favored Nations, 2006) Happy Hour (Original Works, 2006) Center Stage (Favored Nations, 2008) Little by Little (Sony, 2010) All I Want for Christmas (Favored Nations, 2011) Tommy Emmanuel & Friends Live from the Balboa Theatre (KPBS, 2011) The Colonel and the Goveror (Mesa/Bluemoon, 2013) It's Never Too Late (CGP, 2015) Christmas Memories (CGP, 2016) Live at the Ryman (Sony, 2017) Pickin (Acoustic Disc, 2017) Accomplice One (CGP, 2018) Heart Songs (CGP, 2019) The best of Tommysongs (CGP, 2020) Live! Christmas Time (CGP, 2020) Live from the Balboa Theatre (CGP, 2021) Accomplice Two (2023) Living in the Light (2025)
mini|Tommy Emmanuel opptrer Sidemann Med Dragon
Dreams of Ordinary Men (Polydor, 1986) Bondi Road (RCA, 1989) Incarnations (Roadshow Music, 1995)
Med Bill Wyman
Groovin (Roadrunner, 2000) Double Bill (Disky, 2001) Just for a Thrill (Ripple, 2004)
Med andre Air Supply, Life Support (Axis, 1979) Air Supply, Lost in Love (Arista, 1980) Ange, Culinaire Lingus (M10, 2001) Arthur Blanch, Gems & a Few Jewels Vol. 3 (Tamworth Music, 2003) Chet Atkins, The Day Finger Pickers Took Over the World (Columbia, 1997) Jimmy Barnes, Flesh and Wood (Bloodlines, 1993) Mike Batt, Zero Zero (Dramatico, 1982) Edith Bliss, Sheer Bliss (Parlophone, 1980) Daryl Braithwaite, Rise (Columbia, 1990) Daryl Braithwaite, Higher Than Hope (Epic, 1991) Catherine Britt, Little Wildflower (ABC, 2008) Harrison Craig, L.O.V.E. (Mercury, 2014) Rodney Crowell, Close Ties (New West, 2017) Melanie Doane, Adam's Rib (Columbia, 1998) Doyle Dykes, Treasures of the Sprit (Howling Wood, 2018) John Farnham, Uncovered (W.B.E., 1980) Goldrush, Live at Last (OZ, 1983) Steve Grace, Liberty Road (Storyville, 1994) Steve Grace, Songs for Australia (Southern Land, 1994) Ké, I Am (RCA, 1996) Mike McClellan, Laughing in the Dark (Albert, 1980) Norma Murphy, Closer Now (Festival 1990) Doug Mulray, What a Rude Album (OZ, 1982) Sharon O'Neill, Danced in the Fire (Polydor, 1987) Doug Parkinson, I'll Be Around (Southern Star, 1979) Doug Parkinson, Heartbeat to Heartbeat (CBS, 1983) Al Perkins, Smoky Mountain Christmas (Cozy, 2005) Diana Ross, I Love You (Angel, 2006) John Schumann, John Schumann Goes Looby-Loo (CBS, 1988) Judy Small, Snapshot Crafty (Maid Music, 1990) Jean Stafford, The Way I Feel Inside (EMI, 1981) Joscho Stephan, Guitar Heroes (MGL/In-akustik, 2015) Marty Stuart, Saturday Night/Sunday Morning (Superlatone, 2014) Kym Warner, Everything That Brought Me Here (Darling Street, 2015)
Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Tommy Emmanuel» frå , den 22. februar 2021. (kjeldeartikkel)
Bakgrunnsstoff
Offisiell nettstad Intervju på NAMM Oral History Library (2017) Biografi på AllMusic Diskografi på Discogs
Kategori:Fingerspelgitaristar Kategori:ARIA Award-vinnarar Kategori:Akustiske gitaristar Kategori:Australske musikarar Kategori:Utvalde artiklar 2026