Santa María de Óvila er eit tidlegare cisterciensar-kloster som blei bygd i Spania frå 1181 ved Tagus-elva nær Trillo i Guadalajara, rundt 140 km nordaust for Madrid. I dei neste fire hundreåra, under velstandstider, blei det vesle klosteret utvida og forbetra gjennom fleire ulike byggeprosjekt. Velstanden gjekk markant tilbake på 1800-talet, og i 1835 blei klosteret konfiskert av dei spanske styresmaktene og selt til private eigarar som brukte bygningane til vern for buskap.
Den amerikanske forleggjaren William Randolph Hearst kjøpte delar av klosteret i 1931 med tanke på å bruke steinane til å byggja eit stort og fantasifullt slott i Wyntoon i California, men etter at rundt 10 000 steinar var fjerna og sende, blei dei liggjande forlatne i San Francisco i tiår. Steinane er no på ulike stader rundt om i California: den gamle kyrkjeportalen blei reist ved University of San Francisco, og kapittelhuset blei sett saman att av trappistar ved Abbey of New Clairvaux i Vina. Andre steinar er nytta som enkle dekorative element i den botaniske hagen i Golden Gate Park. For å støtta arbeidet med å gjenreisa kapittelhuset blei det laga ei linje belgisk øl ved Sierra Nevada Brewing Company under merket Ovila Abbey.
Dei nye styresmaktene i Spania under den andre republikken erklærte klosteret som eit nasjonalt monument i juni 1931, men ikkje tidsnok til å hindra at mange steinar blei fjerna. I dag står bygningane og murane som er att på privat jordbruksmark.
Historie
Grunnlegging Klosteret Santa María de Óvila blei grunnlagt i 1175 då kong Alfonso VIII av Castilla gav land til cisterciensarmunkar frå Valbuena-klosteret i Valbuena de Duero i Valladolid i Castilla y León. I dette arbeidet følgde kongen eim generell strategi for å etablere katolske institusjonar på land han hadde vunne frå maurarar i Iberia. Dei cistercianske «kvite munkane» (namnet viser til at dei nytta ufarga klede) valde fyrst ein stad i Murel (no kalla Carrascosa de Tajo) ved Tagus, men etter nokre år måtte dei flytta til eit meir fruktbart område nokre kilometer nærare Trillo i Guadalajara, der ein flat åstopp ved elva gav noko utsyn.
Bygginga av klosteret byrja i 1181. Klosterbygningane og kyrkja blei bygde over dei neste tretti tiåra. Den sentrale krossgangen hadde kyrkjebygningen i nord, vest av eit stort kyrkjeskip med tønnekvelv i vest, sakristi, prioricelle og kapittelhus i aust og kjøkkenet, spiskammeret og mathallen (etesalen) i sør.Layna Serrano, 1932, pp. 34–46Burke, 1982 Nokre av bygningane fekk sju fot tjukke (2 meter) veggar med skyteskår, for å tena som tilfluktsstader i tilfelle maurarane kom tilbake til området.Burke, 1982 Kyrkja var bygd i form av ein latinsk kross med eit skip delt i fire seksjonar, og ein heilagdom med tre kvadratiske apsisar.
I 1191 stadfesta kongen at klosteret og landområda rundt det tilhøyrde cisterciensarordenen. Den gamle abbeden i Santa María de Huerta, biskop Martín de Finojosa (seinare heilagkåra), innvigde kyrkja i september 1213 og døydde få dagar seinare. Området rundt Murel og Trillo langs Tagus blomstra, og gav tiande og land som gåver til klosteret. Cartulario de Óvila, oppteikningar kring skipinga og gåver til klosteret, er i dag bevart ved Universitetet i Madrid.Anales de la Universidad de Madrid: Letras - Volume 2 - Page 2 Universidad Complutense de Madrid - 1933 "Il Cartulario de Óvila es un códice encuadernado modernamente y escrito a línea tirada y con clara y elegante letra gótica en el transcurso del siglo xm. Los títulos e iniciales de adorno son de tinta roja. Como en otros cartularios de la misma ..."
Dei fyrste bygningane blei fullførte i gotisk stil, inkludert kyrkja. Refektoriumet (etesalen) viser ein arkitektonisk stil som er i overgang mellom tidlegare romansk og nyare gotisk.Burke, 1982 Eit fint høggotisk kapittelhus blei bygd av kalkstein av høg kvalitet. Kyrkja blei bygd om før 1650 i seingotisk stil med eit framståande kvelva tak. Klosteret blei bygd om i 1617 og er av enkel design med lite pryd rundt ein arkade i høgrerenessansestil. Den siste fasen av byggearbeidet fann stad rundt 1650, med ei ny dør for kyrkja, fullført i seinrenessanse- og plateresk-stil full av detaljar.Burke, 1982 På grunn av velstanden og dei mange utbyggingane sine viste Santa María de Óvila døme på kvar spansk religiøs arkitektonisk stil som blei brukt frå 1200 til 1600. Men sjølv på høgda si var Óvila eit av dei minste cisterciensarklostera i Castilla.
Nedgang alt=A very rusty metal sign covered in blue enamel with white enamel lettering, the sign affixed to a stone wall. The words on the sign are "Santa María de Óvila Trillo".|venstre|mini|Slite emaljert klosterskilt. Frå 1400-talet av førte endringar i områda rundt Santa María de Óvila til ein sakte nedgang for klosteret. Borgarkrigar førte til at landsbyane i den øvre Tagus-dalen blei tømde for folk. Eigedommane til klosteret kom etter kvart i hendene til det nye regionale aristokratiet: fyrst greven av Cifuentes, følgd av Rui Gomes da Silva, hertug av Pastrana, og den spanske hæren. Naboar plyndra fleire område.Layna Serrano, 1932, s. 99–106
Under den spanske arvefølgjekrigen blei delar av klosteret øydelagt i brann. Under den spanske sjølvstendekrigen plyndra franske soldatar bygningane og nytta dei som kasernar. Munkane blei tvinga til å forlata klosteret i 1820 etter konfiskasjonane til dei nye liberal styresmaktene, men kom tilbake i 1823 etter at kong Ferdinand VII gjenoppretta konservative institusjonar.García De Paz, 2003, p. 30 Landsbybuarane i nærområdet nekta likevel å støtta klosteret, trass i vernet frå kongen. Klosteret slutta å vera verksamt i 1835. Kyrkjegodskonfiskasjonane til Mendizábal førte fram ein lov som erklærte at mindre religiøse samfunn med under 12 innbyggjarar skulle overførast til staten. Klosteret hadde berre fire munkar og ein lekbror, som alle blei kasta ut.
Etter konfiskasjonane gjekk mykje av innbuet og kunstskattane i Santa María de Óvila til dei omliggjande soknekyrkjene, særleg Ruguilla, Huet, Sotoca de Tajo og Carrascosa de Tajo. Andre verdisakar, som bøker og historiske dokument, blei stolne og selde.Layna Serrano, 1932, p. 129 Det gjenverande innbuet blei auksjonert vekk, inkludert utstyr til vinproduksjon og ei oksekjerre. Det verdifulle 328 sider lange kartulariet til klosteret () gjekk til ein privat eigar, men blei donert til klosteret Santa María la Real i Oseira i 1925. Det tjukke manuskriptet inneheld kopiar av kongelege privilegium som blei gjevne til klosteret gjennom historia, og òg Abadologio, ei fullstendig og grundig historie om dei cisterciensiske munkane og abbedane som budde i klosteret skriven frå mars 1729 til februar 1730 av fader Gerofeo, ein cisterciensarmunk i klosteret i Valparaíso (Zámora).
Dei nye eigarane av Santa María de Óvila var velståande bønder som ikkje brydde seg noko særleg om bygningane. Ei kort tid blei det tidlegare klosteret nytta som herberge, men hovudsakleg blei bygningane utsette for hard bruk som skjul for husdyr. Kapittelhuset fungerte som gjødselkjellar. Andre bygningar blei nytta som lager. På byrjinga av 1900-talet kunne ein sjå små tre som voks i jord som hadde samla seg på klostertaka. Dei vernande teglsteinane var blitt tatt av og selde for lenge sidan.
Flytting til California mini|250x250pk|Nedtatt krossgang frå klosteret på 1930-talet. I 1928 selde den spanske staten klosteret til Fernando Beloso for litt over 3100 pesetas, omtrent 600 til 700 US-dollar på den tida. Beloso, som var direktør for Den spanske kredittbanken i Madrid, var eigaren av Coto de San Bernardo i Óvila, som omfatta store kunstig vatna kornåkrar og skog rundt klosteret.García De Paz, 2003, s. 32
Arthur Byne, ein kunstagent som budde i Madrid og som hadde den amerikanske avisermagnaten William Randolph Hearst som sin største klient, arbeidde for at Hearst skulle kunna kjøpa eit gammalt kloster i 1930. I 1925 hadde Byne kjøpt klosteret Santa María la Real de Sacramenia for Hearst, og det var blitt demontert, pakka og sendt til New York, der det blei oppbevart i eit lager i Bronx. (I 1954 blei det sett opp som ein turistattraksjon i Florida, og blei seinare kjøpt av det episkopale bispedømet i Sør-Florida og kalla St. Bernard de Clairvaux-kyrkja.) Byne bad Beloso om hjelp til å finna eit passande kloster, og Beloso inviterte han til å sjå det gamle Óvila-klosteret i desember 1930. Byne sende så fotografi og skisser til Hearst for godkjenning. Byne lista opp spesifikke element, hovudsakleg arkitektoniske detaljar, som kunne forflyttast, som kvelvribber, dørrammer, vindauegeembrasurar (smalnande vindaugeopningar), søyler og kapitel. Nokre veggar av fin stein blei også anbefalte for flytting. Han refererte til forslaget som «Mountolive», kanskje for å villeia dei spanske styresmaktene som var ansvarlege for å verna historiske gjenstandar.
Etter at Hearst uttrykte entusiasme for prosjektet, selte Beloso steinane til Byne for 85 000 dollar, inkludert klosteret, kapittelhuset, refektoriet og novisedormitoriet. Med Byne sin provisjon skulle Hearst betala 97 000 dollar, ein pris som tilsvarar om lag 1,72 millionar dollar i 2024. Byne starta straks på prosjektet, organiserte menn og materialar, og byrja å fjerne steinane. Hovudarkitekten til Hearst Julia Morgan sendte assistentarkitekten sin Walter T. Steilberg, som kom fram den 9. mars 1931. Steilberg tilrådde at Hearst kjøpte den gamle kyrkjeportalen, noko han gjorde, til Byne sin pris på 1500 dollar. Under leiing av Byne og Steilberg blei klosteret nøye merka då det blei demontert stein for stein. Antonio Gomez, den lokale formannen som både Byne og Steilberg rosa, nummererte blokkene på arkitektoniske teikningar og målte nummeret i raudt på baksida av kvar stein.
For å flytta alle steinane fekk Byne og Steilberg bygd ein veg til Tagus, og ein pram festa til ein fast kabel fekk i oppdrag å frakta steinane over elva. Ein gammal skyttargravsjernbane frå fyrste verdskrigen blei henta inn for å transportera steinar frå klostret til ferja; spora kunne leggjast inn til kvar av bygningane.Burke, 1982 Menn skuva dei små toga langs dei smale spora; steinane blei så løfta opp i båten med kran, og ei anna kran løfta dei ut til lastebilar. Eit av dei største problema Byne møtte var at dei tre beste fabrikkane i Spania ikkje kunne produsera nok pakkemateriale til å pakka all steinen i kassar. På eit tidspunkt, då Steilberg innsåg at steinane kom til å brukast i California som utvendig dekke for strukturelle stålveggar, foreslo han at overflata til kvar stein skulle skjerast til ein «finér» med ein tjukkleik på 150 mm for at dei vere lettare å pakka og frakta, men Hearst ville halde på autentisiteten til steinane i full storleik. Byne og Steilberg fann at visse veggar og byggingar ikkje hadde noko verdi og let dei vera att i Spania. Steilberg kom heim i slutten av mars.
Byne skunda seg med prosjektet, fordi han frykta at det kunne bli stoppa kva tid som helst av styresmaktene - spansk lov hadde forbod mot å fjerna historiske gjenstandar. Men dei spanske styresmaktene var på den tida i kaos, og handheva ikkje lovverket. Embetsfolk «såg på den andre vegen» då lastebiler frakta 700 år gamle steinar gjennom Valencia til hamna. Då kong Alfonso XIII abdiserte i april 1931, og gav regjeringa kontroll av Den andre republikken, stoppa dei nye embetsfolka prosjektet.Burke, 1982 Advokaten til Byne overtalte arbeidsministeren til å gje løyve til at arbeidet skulle halda fram sidan prosjektet sysselsette meir enn hundre menn og førte inn pengar til ein alvorleg deprimert økonomi.