Guajira-ørkenen (spansk Desierto de La Guajira) ligg lengst nord i Colombia og strekkjer seg òg inn i Venezuela. Han omfattar det meste av Guajira-halvøya, hovudsakleg i La Guajira-departementet, men òg delar av delstaten Zulia i Venezuela. Området har store kolreservar som blir utnytta i gruveområdet Cerrejón. Ørkenen er òg heimområdet til urfolket Wayuu og har eit rikt mangfald av ørkentilpassa plantar og dyr.
Macuira nasjonalpark ligg i ørkenen og fungerer som ein tropisk oase. Han vart oppretta som nasjonalpark i 1977 og dekkjer om lag 25 000 hektar i den einaste fjellkjeda på halvøya. Høgda varierer frå havnivå til om lag 800 meter, og klimaet er varmt.
Klimatologi
Dominansen av karibisk zonobiom og tropisk ørkenbiom kjem av påverknaden frå passatvindane, som bles med ein gjennomsnittsfart på om lag 20 km/t og treff dei utstikkande landområda på Guajira-halvøya og Paraguaná-halvøya i Venezuela.
Sidan det manglar større topografiske hinder som fjell eller høgder, held fuktig luft fram innover landet til ho møter Sierra Nevada de Santa Marta. Der kan årsnedbøren overstige 3000 mm, noko som skaper svært fuktige regnskogar.
I motsetnad får den nordlege delen av Guajira mindre enn 300 mm nedbør årleg, med unntak av fjellområdet Macuira som kondenserer noko av fukta frå passatvinden.
Historie
Fleire studiar tyder på at området byrja å utvikle seg til ørken for om lag 2,7 millionar år sidan, då skog gradvis vart broten ned. Ei viktig forklaring er globale klimatiske endringar på denne tida: jorda gjekk frå ein varmare til ein kaldare fase, og under dei første store istidene vart store delar av Nord-Amerika dekte av is. Dette førte til at den intertropiske konvergenssona, som bringar regn til Colombia, flytta seg sørover. Som følgje av dette vart området kring Guajira gradvis tørrare og utvikla seg til den ørkenen vi kjenner i dag.
Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Desierto de La Guajira» frå , den 3. mai 2026.
Bakgrunnsstoff
Kategori:Colombiansk geografi Kategori:Ørkenar i Sør-Amerika