mini|Bill Frisell på Moers Festival 2010 William Richard «Bill» Frisell () er ein amerikansk gitarist, oftast kategorisert som jazzmusikar, men som i si karriere har arbeidd innan så ulike musikksjangrar som jazz via pop- og filmmusikk til samtidsmusikk. På 1980- og 1990-tala var han rekna som ein av dei mest individualistiske og innovative gitaristane ved sida av John Scofield og Pat Metheny.
Frisell har samarbeidd med norske fleire musikarar og spelte i Jan Garbarek group i åra 1981 til 1983. Han var på Vossajazz i 2007, Kongsberg Jazzfestival i 1993 og 2006 og Moldejazz i 1981, 1982, 1988, 1990, 1991 og 1995. Frisell spelar på Arild Andersen-albumet Molde Concert i 1981.
Biografi Bill Frisell lærte seg å spele klarinett som barn, men skifta snart over til gitar. Via musikken til Wes Montgomery oppdaga han jazzen. På Berklee School of Music i Boston var Jim Hall ein av lærarane og Pat Metheny var klassekamerat. Under eit opphald i Europa blei Frisell kjend med plateprodusenten Manfred Eicher, som utgav album med der Frisell spelte med blant andre Jan Garbarek og trommeslagaren Paul Motian. Seinare blei Frisell medlem av Paul Motian Trio der òg saksofonisten Joe Lovano var med. Musikken på denne tida var prega av ein skjør og svevande klang.
Størstedelen av 1980-åra budde Frisell i New York City og var aktiv i byen si downtown musikkscene. På denne tida samarbeidde han mykje med John Zorn, blant anna som medlem av bandet Naked City. Frisell leia òg ein eigen trio med bassisten Kermit Driscoll og trommeslagaren Joey Baron. Musikken hans utvikla seg på denne tida til å få ein tight, og saman med John Zorn ofte «larmande», sound.
I samband med Charles Mingus-prosjektet Weird Nightmare: Meditations on Mingus arbeidde han i 1992 saman med Art Baron, Greg Cohen, Don Alias og Don Byron. Frisell oppløyste trioen på midten av 1990-åra og reiste til Seattle. Han tok til å integrere bluegrass- og countryelement i musikken sin og sidan årtuseskiftet har påverknad frå brasiliansk musikk og funkelement berika Frisell sin musikk som med det har blitt tydeleg eklektisistisk.
I 2005 fekk Frisell Grammy (årets jazzalbum) for Unspeakable.
Diskografi 1984: Rambler 1984: Smash & Scatteration (med Vernon Reid) 1987: Lookout for Hope 1988: Before We Were Born 1989: Is That You? 1990: Where in the World? 1992: Have a Little Faith 1992: This Land 1995: Go West: Music for the Films of Buster Keaton 1995: High Sign/One Week 1996: Bill Frisell Quartet 1997: Nashville 1997: Gone, Just Like a Train 1999: Good Dog, Happy Man 2000: Ghost Town 2001: Blues Dream 2001: With Dave Holland and Elvin Jones 2002: The Willies 2003: The Intercontinentals 2004: Unspeakable 2005: Richter 858 2005: East/West 2005: Further East/Further West 2006: Bill Frisell, Ron Carter, Paul Motian 2008: History, Mystery
Kjelder
Denne artikkelen bygger på «Bill Frisell» frå , og «Bill Frisell» frå den 29. november 2011.
Denne artikkelen bygger på «Bill Frisell» frå , den 29. november 2011.
Bakgrunnsstoff
Bill Frisell-diskografi Intervju med Bill Frisell på allaboutjazz.com
Kategori:USA-amerikanske jazzgitaristar Kategori:Folk frå Baltimore