Oràs [ɔ'ras], dab [ɔ-] pretonic com per OrtèsMichel Grosclaude, Dictionnaire toponymique des communes du Béarn, Escòla Gaston Febus, 1991, p. 349 (Ouras en grafia mistralencahttps://tdf.locongres.org/files/assets/common/page-substrates/page1655.jpg; Oraàs en francés), qu'ei ua comuna bearnesa administrada peu departament deus Pirenèus Atlantics de la region de Navèra Aquitània, ancianament d'Aquitània.
Geografia vignette|upright=1.4|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia La prononciacion qu'ei [ɔ'ras]. Las fòrmas ancianas que son Oras en 1105-1119, 1385, 1442 e au sègle XVau, Oros, au sègle XV, Ores au sègle XVau, Orres au sègle XVau, Horas en 1538, Horaas en 1548, Oras (mapa de Cassini, a la fin deu sègle XVIIIau), Oràas en 1863, diccionari de Pau Raimond .
Segon Miquèu Grosclaude, lo nom e las fòrmas ancianas multiplican las particularitats : [ɔ] pretonic iniciau se barra pas en [u]], com dens Ortès; incertituds de las fòrmas medievaus sus la vocala finala; que i a fòrmas dab ua vocala dobla, signes abituaus d'ua consonanta dispareishuda, mès pareishen tardivament, donc impossibilitat de las interpretar . Grosclaude que prepausa duas solucions : lo latin avellanas, « averans » : avellanas > averans > aurans > orans > oràs. Aquera evolucion qu'ei teoricament possibla, mès qui ei inversemblable estosse complida tanlèu lo començament deu sègle XIIau; lo basco or-, reduccion de orre, « genebrèr o auta planta pinchanta », e sufixe dab shiulanta, per un sens generau de « lòc on i a genebrèrs »; qu'ei ua solucion probabla .
Istòria
Administracion
Demografia
Lòcs e monuments Personalitats ligadas dab la comuna Véder tanben Comunas deus Pirenèus Atlantics
Ligams extèrnes
Nòtas
Categoria:Comuna de Bearn Categoria:Comuna deus Pirenèus Atlantics