thumb|right|upright|La crotz, simbòl dau cristianisme.
Lo cristianisme es una religion monoteïsta fondada sus leis ensenhaments e la vida de Jèsus de Nazaret presentada dins lo Nòu Testament. Apareguda en Orient Mejan durant la premiera mitat dau sègle I apC, es una religion de sauvament etèrne que considèra Jèsus de Nazaret coma lo messia anonciat per lei profètas de l'Ancian Testament. Se difusèt dins l'Empèri Roman per ne'n venir la religion oficiala au sègle IV apC. A l'iniciativa deis emperaires de Constantinòble, conoguèt una estructuracion malaisada que menèt a un ensemble d'esquismas a l'origina de la formacion dau catolicisme, de l'ortodoxia e dau protestantisme que son lei tres brancas principalas dau cristianisme modèrne. En parallèl, gràcias a la colonizacion, foguèt propagat en America, en Africa e en Oceania.
Uei, lo cristianisme es la premiera religion mondiala amb aperaquí 2,4 miliards de fidèus. Lo catolicisme (1,3 miliards de fidèus) n'es lo corrent principau davant lo protestantisme (800 milions) e l'ortodoxia (280 milions). Leis autrei corrents son fòrça minoritaris ò dispareguts.
Istòria
L'aparicion dau cristianisme
Lo movement messianic judieu
L'aparicion dau cristianisme s'inscriu dins la pensada dau movement messianic e apocaliptic judieu aparegut vèrs la fin dau sègle III avC. D'efiech, après la pèrda de son independéncia, leis Ebrieus conoguèron una crisi marcada per l'emergéncia de corrents religiós novèus. Una partida s'organizèt per aprofichar lo declin dei Seleucidas e formar lo Reiaume Asmonèu dins lo corrent de la segonda mitat dau sègle II avC. D'inspiracion ellenic, aquel estat restaurèt l'independéncia dau pòble ebrieu mai mau contentèt lei conservators religiós. De mai, intrèt rapidament dins l'esfèra d'influéncia de Roma que l'annexèt en 37 avC. Maugrat de concessions importantas, coma l'exempcion de servici militar ò lo mantenement deis elèits locausAquelei concessions foguèron mesas en plaça car leis Asmonèus èran d'aliats de Roma. Ansin, l'annexion de 37 avC foguèt la consequéncia de tres ans de combats per expulsar lei Parts qu'avián envaït lo reiaume dins lo quadre d'un conflicte pus generau còntra lei Romans. Après aqueu conflicte, leis Asmonèus foguèron restaurats mai se devesiguèron pauc a pauc entre elei., la preséncia romana foguèt pas acceptada entraïnant de violéncias recurrentas e quauquei revòutas generalas durament reprimidas (destruccion dau Temple en 70 apC).
Aqueu contèxte favorizèt l'emergéncia de corrents religiós portaire d'una vision critica deis elèits judieus dau periòde. Interpretant lo declin e lei desfachas deis Ebrieus coma de signes divins, desvolopèron de teologias anonciant la venguda dau messia, lo darrier profèta cargat de revelar la version definitiva de la lèi de Dieu. Ansin, plusors caps religiós ò militars foguèron considerats coma aqueu messia. Aqueu fenomèn durèt au mens fins au sègle II apC e foguèt la basa de divèrsei sèctas ò insureccions. Per exemple, foguèt lo cas de Joan lo Baptista que fondèt una pichona comunautat basada sus lo batejament, un rituau permetent de sauvar l'arma dau fidèu. Remplaçant lei sacrificis au Temple, aquela practica foguèt condamnada e Joan lo Baptista executat en 28 ò en 29 apC. Lo fondator dau cristianisme, Jèsus de Nazaret, fasiá donc partida d'un ensemble intellectuau e teologic ben establit. Pasmens, a la diferéncia deis autrei messias, capitèt de bastir un movement solid susceptible de se difusar.
Jèsus de Nazaret
thumb|right|Representacion de la crucifixion de Jèsus realizada au sègle XVII.
Jèsus de Nazaret (7/5 avC - 30/33 apC) foguèt un reformator religiós que sembla de predicar a partir de 27 apC. Se sa vida e seis accions son ben descrichas dins leis Evangèlis, aqueleis obratges son pas de biografias mai de racòntes fondators dau cristianisme. La vida vertadiera de Jèsus es en realitat mau coneguda. Pasmens, es possible de reconstituïr una partida de son existéncia e de sa pensada. Foguèt ansin un predicator itinerant portaire d'una reforma destinada a raprochar lo fidèu de Dieu amb una vision novèla de la Lèi onte lo ròtle centrau dau Temple èra contestat. Aqueu darrier ponch foguèt a l'origina de son execucion per lei Romans que volián gardar lo sostèn dau clergat superior de la region. Dins aquò, la comunautat de sei discípols capitèt de subreviure a sa mòrt, çò que li permetèt de perseguir la definicion e la difusion de la religion novèla.
D'efiech, la pensada religiosa de Jèsus introduguèt d'idèas novèlas que venguèron rapidament fòrça popularas au sen dau pòble. Son fondament principau èra de prepausar lo sauvament etèrne de l'arma dau fidèu. Per aquò, èra necessari de viure segon lei precèptes edictats per Dieu. Pasmens, Jèsus insistiguèt sus l'amor de Dieu per sei creaturas. Segon eu, aqueu darrier permet au fidèu d'obtenir son sauvament gràcias au perdon acordat per Dieu a cada individú capable de se pentir de sei fautas. Aquela inovacion li permetèt de sedurre de populacions variadas (judieus ellenizats, paures, non judieus...) que foguèron atrachas per l'accessibilitat d'un sauvament independent de l'origina sociala ò etnica. En particular, Jèsus capitèt de raliar una partida de la comunautat de Joan lo BaptistaAqueu raliment foguèt facilitat per una teologia relativament pròcha a prepaus dau sauvament etèrne. Pasmens, semblèt pas aver desvolopat l'idèa de l'amor de Dieu per sei creaturas. En plaça, aviá gardat aquela de la colèra de Dieu, pus caracteristica dau judaïsme. e capitèt d'estructurar un grop que lo considerèt rapidament coma lo messia segon una mencion primitiva datant deis ans 40Aquela reconeissença demorèt pasmens parciala fins au sègle I apC car una partida dei crestians primitius li preferiguèt Joan lo Baptista..
La rompedura amb lo judaïsme
L'execucion de Jèsus de Nazaret transformèt son movement e favorizèt sa difusion. D'efiech, après sa mòrt, sei discípols se reüniguèron a Jerusalèm ont anoncièron sa resureccion après la descubèrta de la dubertura de son tombèu. Aquò aumentèt l'aura dau personatge e l'ostilitat dau clergat judieu. Rapidament menaçats, lei discípols deguèron quitar Palestina. Se retirèron dins de regions perifericas e dins la vila d'Antioquia. Son messatge i atraiguèt de judieus e de non judieus.
Aqueu periòde es una etapa importanta dau cristianisme. Premier, sei discípols i recebèron lo nom de « crestians » a partir dau mot grèc Christos que designava lo concèpte de messiaLo grèc èra la lenga veïculara dei províncias orientalas de l'Empèri Roman, çò qu'explica son utilizacion.. Puei, foguèt reglada la question de l'acceptacion de personas non judievas au sen de la comunautat. Aquò entraïnèt l'abandon de la màger part de la Lèi e confiermèt lo caractèr universau e non judieu de la religion novèla.
La difusion dins l'Empèri Roman
Lei premierei comunautats crestianas
Lei premierei comunautats crestianas foguèron unidas per una fe comuna dins lo messatge e la resureccion de Jèsus. Pasmens, rapidament, aqueu crèire foguèt l'objècte d'interpretacions diferentas amb l'aparicion d'au mens cinc corrents distints : un movement que donèt una importància particulara a la preguiera, au batejament e ai repàs comun en esperant un retorn de Jèsus. una tendància que considerèt la vida e leis ensenhaments de Jèsus coma la basa d'una Lèi novèla. Dins la vida vidanta, sei partisans adoptèron de practicas similaras au premier movement. un grop centrat sus Jerusalèm considerèt Jèsus coma lo Jutge de la Fin dei Temps. Abandonèron donc sei bens per venir de predicators itinerents e assaiar de convertir un maximom de fidèus per sauvar son arma. Aguèron un ròtle important dins l'evangelizacion de Siria e de Palestina. lei crestians originaris dau judaïsme ellenizat donèron una gròssa importància ai simbòls de la crotz e de la resureccion. A partir d'Antioquia, mandèron de predicators en Mediterranèa Orientala. lo darrier corrent major es mau conegut. Foguèt probablament influenciat per l'òbra de Joan l'Evangelista e se difusèt en Asia Menora. Es benlèu a l'origina de l'introduccion de la gnòsi dins lo cristianisme.
Durant aqueu procès, divèrsei caps crestians aquistèron una influéncia importanta au sen de l'ensemble dau cristianisme. Lei pus famós son probablament Pèire, qu'aguèt un ròtle major dins la fondacion de la comunautat crestiana de Roma, e Pau de Tars que capitèt d'implantar la religion novèla dins mai d'una comunautat ellenizada.
La difusion vèrs lei vilas e lei persecucions
Durant lo sègle I avC, la propagacion dau cristianisme foguèt principalament l'òbra de predicaires itinerents e de simpatizants sedentaris e urbanizats qu'aprofichèron la Pax romana (ret de transpòrt, seguretat...) per difusar son messatge. Deguèron faciar una concurréncia intensa car d'autrei religions originàrias d'Orient prometián un sauvament etèrne a sei fidèus. Pasmens, lo cristianisme teniá d'atots per s'impausar : la natura publica de son anóncia que permèton a cada individú de se convertir. Aquò li permetèt de redurre pauc a pauc lei cultes reservats a un grop d'iniciats. lo caractèr non nacionau dau cristianisme qu'èra una inovacion importanta a una epòca onte cada pòble aviá encara un panteon pròpri cargat de lo protegir. la simpatia de certaneis abitants de l'Empèri per lo monoteïsme judieu. la qualitat morala de sei predicaires.
De mai, lo cristianisme poguèt inicialament se fisar de la proteccion dau judaïsme per leis autoritats romanas. D'efiech, per mantenir l'unitat de l'Empèri, lo poder aviá impausat lo culte de l'emperaire coma practica comuna per cada pòble. L'exception unica foguèt acordada ai judieus car èran estats, avans son annexion, un aliat de Roma. Òr, aquela lèi permetèt durant una partida importanta dau sègle I avC d'entendre son influéncia sensa se preocupar deis autoritats e sensa transformar sei crèires per i integrar l'emperaire.
Aqueu contèxte favorable evolucionèt pauc a pauc vèrs la fin dau sègle I avC quand lei diferéncias entre crestians e judieus venguèron tròp visiblas. En particular, l'exempcion dau culte imperiau li foguèt pas reconeguda. Ansin, de persecucions comencèron e prenguèron un caractèr sistematic durant lo sègle III avC. Pasmens, empediguèron pas lo desvolopament dau cristianismeAu contrari, lei persecucions foguèron exaltadas per lei crestians amb la mesa en plaça d'un martirològ. que se difusèt dins de classes socialas novèlas fins a agantar l'elèit de la societat. En 313, l'emperaire Constantin ordonèt la fin dei persecucions e, a la fin dau sègle IV avC, lo cristianisme venguèt la religion oficiala de l'Empèri.
La religion oficiala de l'Empèri
Tre lo sègle II avC, lo cristianisme mostrèt de signes de division intèrna en causa de sa manca d'unitat iniciala. La consequéncia principala foguèt una multiplicacion dei corrents e deis interpretacions teologicas e, se la pression dei persecucions permetèt de mantenir units aquelei movements, la situacion cambièt après la reconneissença dau cristianisme.
D'efiech, lo poder aguèt rapidament la volontat d'unificar lei crèires e lei rites afin d'utilizar la religion novèla per renfòrçar l'Empèri. En 325, Constantin reüniguèt donc un important concili dins la vila de Nicèa. Aquò li permetèt d'afiermar son autoritat sus leis evesques, de favorizar l'adopcion dau dògma de la Trinitat per la màger part dei crestians e de condamnar lei partisans de l'arianisme. Desenant considerat coma una eresia, aqueu corrent considerava que Dieu aviá engendrat Jèsus a un instant donat, çò qu'èra pas compatible amb l'idèa d'una Trinitat etèrna. Pasmens, aquela condamnacion empachèt pas l'arianisme de demorar influent fins au sègle VIII.