L'Empèri Inca, tanben nomenat dins leis estudis modèrnes Tawantinsuyu, foguèt un estat precolombian que s'estendia entre leis actuaus estats d'Eqüador e Chile. La capitala n'èra la vila de Cusco.
Probablament apareguda a la fin dau sègle XII ò au començament dau sègle XIII (durant lo periòde d'instabilitat entraïnat per la disparicion dei civilizacions de Tiwanaku e de Wari), la dinastia inca venguèt la premiera poténcia de la region a partir deis ans 1440-1460. Dirigida per un sobeiran, dich Sapa Inca, qu'èra considerat coma l'eiretier dau dieu solar Inti, comencèt una politica d'expansion militara que menèt a la formacion d'un empèri anant de Quito au nòrd ai territòris araucans au sud. En despiech d'un nivèu tecnologic feble (abséncia d'escritura), aquel estat capitèt de se dotar d'una administracion eficaça gràcias a son mestritge dei matematicas, d'un ret rotier permetent de comunicacions rapidas e d'una armada nombrosa capabla de mobilizar rapidament una partida de la populacion inca. De mai, lo govèrn capitèt d'establir un ensems d'ajudas per organizar la construccion d'infrastructuras ò de resèrvas alimentàrias per defugir una famina.
A son apogèu, dins lo corrent deis ans 1520, l'Empèri Inca èra poblat per 4 a 37 milions d'abitants. Pasmens, maugrat sa poissança, s'afondrèt rapidament dins lo corrent dau decenni 1530. Premier, foguèt afeblit per una guèrra civila saunosa (1527-1532) e per l'introduccion dei malautiás europèas en America dau Sud. Puei, foguèt dirèctament atacat per un grop de conquistadors menats per Francisco Pizarro. Mau preparat e susprés per aquela invasion, perdiguèt son cap e la màger part de son territòri, compres sa capitala, en 1532-1533. Dins aquò, un subrevivent de la dinastia imperiala capitèt de tornar gropar una partida de son pòble per contuniar lo combat. En 1537, se retirèt dins lei montanhas andinas onte fondèt lo reiaume de Vilcacamba que demorèt independent fins a 1572.
Istòria
La formacion de l'Empèri Inca
Pobladas vèrs avC, leis Andes Centralas son una region de civilizacion anciana. Ansin, a partir dau milleni III avC, plusors culturas e civilizacions s'i succediguèron. En particular, se pòdon citar lei civilizacions de Tiwanaku e de Wari. Centradas sus doas metropòlis religiosas importantas amb un raionament culturau de remarca, èran d'Estats centralizats e ierarquizats. Tiwanaku desvolopèt una agricultura intensiva gràcias a la bastida d'un ret d'aigatge e aurià federat un reiaume important amb la somission de mai d'un prince locau a l'autoritat e au prestigi dei prèires de la vila(en) Alan L. Kolata, « The Agricultural Foundations of the Tiwanaku State: A View from the Heartland », American Antiquity, vol. 51, n° 4, octòbre de 1986, pp. 748–762.. Lo desvolopament dau comèrci regionau aguèt tanben un ròtle dins l'expansion de l'influéncia de Tiwanaku(en) Anthony P. Andrews, First Cities, St. Remy Press, 1995, pp. 158–160. Dispareguèt après 1200 en causa d'una crisi agricòla entraïnada per un assecament dau clima.
Wari adoptèt un modèl diferent caracterizat per un expansionisme militar agressiu e la formacion d'un reiaume centralizat (bastidas de rotas, de capitalas províncialas, etc) que prefiguran l'Empèri Inca(en) Tiffiny Tung, « Trauma and Violence in the Wari Empire of the Peruvian Andes: Warfare, Raids, and Ritual Fights », American Journal of Physical Anthropology, vol. 133, n° 3, 2007, pp. 941–956.. Lei regions somesas foguèron tanben colonizadas e esplechadas au profiech de la capitala centrala. Pasmens, una crisi economica e agricòla entraïnèt la disparicion rapida dau reiaume a partir de l'an 1000 amb l'abandon de Wari e la restauracion de l'independéncia dei pòbles vencuts(en) Kenneth R. Wright, Gordon Francis McEwan e Ruth M. Wright, Water Engineering Masterpiece of the Inca Empire, ASCE, 2006, p. 27..
A partir dau sègle XII, la diversitat culturala de la region venguèt fòrça importanta amb l'emergéncia de mai d'un pòble a l'origina de culturas distintas. La pus importanta foguèt la cultura chimú que se formèt dins la meteissa region que l'anciana cultura de Moche. Formèt un Estat centralizat e ierarquizat dirigit per un sobeiran absolut dich « Ci-quic ». Sa capitala, Chan Chan, agantèt abitants gràcias a la bastida de rets importants de rotas, de canaus e de fortificacions(en) Jerry Moore, Encyclopedia of Prehistory, Human Relations Area Files, 2002.. A partir de 1200, acomencèt una politica de conquista militara dei regions vesinas(en) John H. Rowe, « The kingdom of Chimor », Aus Acta Americana, vol. 6, n° 1-2, 1948, p. 27..
En parallèl, lo periòde veguèt la formacion d'Estats aimaras dins lei regions montanhósas. S'organizèron pauc a pauc en dos reiaumes dichs Urcussuyu, principalament centrat sus lo versant occidentau, e Umasuyu, estendut sus lo versant orientau. D'autrei reiaumes montanhós se formèron dins lo rèsta dau Peró actuau. En particular, apareguèt una dinastia locala vèrs 1200 dins la vau de Cusco que foguèt a l'origina de l'Empèri Inca.
Fins au sègle XV, l'istòria d'aquela dinastia es fòrça mau coneguda. D'efèct, en causa de l'abséncia de documents escrichs, lei legendas e lei vestigis arqueologics son leis elements principaus a disposicion. Ansin, durant aqueu periòde, la dinastia inca sembla afiermar son poder sus Cusco e sa vau. Menava tanben d'incursions regularas còntra leis Estats vesins.
Lo periòde imperiau
La formacion de l'Empèri Inca se debanèt rapidament durant leis ans 1440-1460. D'efèct, au començament dau sègle XV, durant lo rèine de Yahuar Huacac, la dinastia inca capitèt d'impausar son autoritat a totei lei pòbles de la vau de Cusco(fr) Alfred Métraux, Les Incas, Éditions du Seuil, coll. « Points Histoire n° H66 », 1961 e 1983.(fr) Rafaël Karsten, La civilisation de l'Empire inca, Payot, coll. « Le Regard de l'Histoire », 1952.. Pasmens, son successor, Viracocha Inca, foguèt durament batut per lei Chancas e obligat d'abandonar la vila en 1438(fr) Henri Favre, Les Incas, Presses Universitaires de France, coll. « Que sais-je ? », 1972, 7 edicion corregida de 1997, p. 19.. Son fiu Yupanqui (1438-1471) menèt la còntra-ofensiva que s'acabèt per la victòria de Yahuarpampa. Lo venceire prenguèt alora lo títol de Pachacutec (« lo Reformator » en occitan) e comencèt una politica d'expansion militara(es) John Rowe, « Machu Picchu a la luz de documentos de siglo XVI », Historia, vol. 16, n° 1, pp. 139–154..
Fins a sa mòrt, leis armadas incas conquistèron leis estats aimaras principaus e lo Reiaume Chimú. Son fiu Tupac Yupanqui (1471-1493) contunièt sa politica e sei fòrças agantèron Quito e lo nòrd dau Chile actuau onte se turtèron ais Araucans. Menèt tanben una importanta politica de construccion (monuments, rotas...) e de modernizacion deis institucions(fr) Henri Favre, Les Incas, Presses Universitaires de France, coll. « Que sais-je ? », 1972, 7 edicion corregida de 1997, p. 23.. Remplaçat per son fiu Huyana Capac (1493-1527), l'Empèri Inca assegurèt son contraròtle de la region de Quito e ocupèt una partida dau litorau chilen sensa capitar de rompre la resisténcia araucanaLeis Araucans resistèron tanben ais Espanhòus e demorèron independents fins a 1882..
L'Empèri Inca èra alora l'estat pus organizat de l'America Precolombiana. Son cap èra un monarca absolut dich Sapa Inca, considerat coma lo fiu dau Dieu-Soleu(en) Wilfred Byford-Jones, Four Faces of Peru, Roy Publishers, 1967, p. 17 e 50.. Cada abitant fasiá d'una partida d'una casta amb un ròtle ben definit. La mobilitat d'una casta a una autra èra rara e necessitava de meritis escepcionaus, generalament sus lo prat batalhier. Lo territòri èra devesit entre tres lòts atribuits ai besonhs dau clergat, ai besonhs deis armadas e de l'Estat (qu'èra cargat de formar de resèrvas de manjar en cas de famina) e ai besonhs deis abitants. En despiech de l'abséncia d'un sistèma d'escritura, l'adminitracion inca conoissiá lei matematicas e èra en estat de tenir dei còmptes precís dei produccions e de la man d'òbra. Un sistèma de corvadas permetiá de bastir de rotas, de transpòrtar de marchandisas ò de requisicionar de guerriers.
Per unificar l'Empèri – qu'agantava aperaquí km² en 1530 – leis Incas impausèron l'utilizacion dau quíchoa, lo culte dau Dieu-Soleu (pasmens sensa enebir lei cultes ja establits) e desportèron lei pòbles ostils dins de regions centralas de l'Empèri per facilitar sa somission. Lei pòbles integrant l'Empèri d'un biais volontari ò sensa resisténcia significativa aguèron en revènge lo drech de gardar una autonòmia locala mai ò mens importanta. Un ret de rotasLo ret rotier inca èra en partida eissit de construccions ancianas, realizadas per leis estats precedents, e d'obratges novèus. A l'arribada deis Espanhòus, agantava km. e d'ostalariás permetiá lo desplaçament rapide deis armadas e dei messatges.
La conquista espanhòla
La conquista espanhòla se debanèt de 1532 a 1571Francisco Pizarro menèt una premiera expedicion en 1527. Mau preparada, foguèt rebutada per d'indigèns de la Colómbia actuala – qu'èran benlèu tributaris deis Incas – a la batalha de Punta Quemada.. Foguèt lònga en causa de la resisténcia de la dinastia inca mai facilitada per lei divisions intèrnas de l'Empèri e per lei malautiás vengudas d'Euròpa que decimèron la populacion (12 milions d'abitants en 1530, 1,3 milion en 1570). D'efèct, la mòrt de Huayna Capac entraïnèt una guèrra civila per sa succession entre Huascar (1527-1532) e Atahualpa (1532-1533). Lo premier dispausava d'una armada pus importanta e èra installat dins la capitala mai son rivau teniá de fòrças pus experimentadas. Una tiera de combats saunós de Quito a Cuzco li permetèt de conquistar lo poder mai laissèt de divisions prefondas.
Tre la fin de la guèrra civila, un contingent de conquistadors espanhòus comandat per Francisco Pizarro desbarquèt dins l'Empèri. Pauc nombrós (180 soudats, 37 cavaliers), leis Espanhòus empurèron lei divisions entre pòbles amerindians per trobar d'aliats còntra leis Incas. Lo 16 de novembre de 1532, capturèron Atahualpa a la batalha de Cajamarca. Pizarro demandèt un recapte important per sa liberacion puei l'executèt per desorganizar l'Empèri entraïnant la presa de Cuzco. Pasmens, una partida de l'Empèri assaièt de resistir ajudada per lei combats fratricidas entre conquistadors (partisans de Pizarro còntra partisans d'Almagro, 1536-1542). Ansin, un subrevivent de la dinastia inca dich Manco Inca II poguèt crear lo Reiaume de Vilcacamba après aver alentit l'invasion a la batalha d'Ollantaytambo en 1536. Puei, menèt una importanta còntra-ofensiva e assetjèt sensa succès Cusco durant dètz mes (1536-1537). Pasmens, VilcacambaEn despiech dei progrès importants de l'arqueologia andina, la localizacion precisa de Vilcacamba es totjorn desconeguda. contunièt de secutar leis Espanhòus e demorèt un centre de resisténcia fins a sa conquista en 1572.
Lo periòde coloniau e la disparicion de la cultura inca
A respèct d'autrei províncias de l'Empèri Espanhòu, la colonizacion dei territòris incas aguèt mai d'una particularitat en causa de la lònga persisténcia d'un estat inca independent dins la region montanhosa de Vilcacamba. Ansin, l'introduccion dau sistèma de l'encomienda se turtèt ai riscs de trèbols e foguèt pas totau. Ansin, una partida de l'aristocracia inca foguèt mantenguda en plaça per lo poder coloniau e cargada de la collècta dei tributs. Aquò durèt fins a 1780 e permetèt la subrevida d'una partida de la cultura de l'elèit inca – que deguèt pasmens abandonar sa religion tradicionala au profiech dau catolicisme.