Campendut o Camppendutgrafia etimologica, pron. https://www.oocities.org/toponimiaoccitana/11.html (Capendu en francés), es una comuna lengadociana situada dins lo departament d'Aude e la region d', ancianament de Lengadòc-Rosselhon.
Geografia vignette|upright=1.5|centre|Comunas a l'entorn. Perimètre del territòri
Toponimia Campendut Las atestacions ancianas son : Castellum quod vocant Capendud en 1063; Campendud en 1071; De Canesuspenso, que alio nomine vocatur Sanctus Martinus de Surzaco en 1110; Campus suspensus en 1156; S. Martinus de Sorzaco en 1196; De Canependuto en 1240; Sorzac cum ipso castro en 1521; Campandu en 1532; Canpandu en 1622; Campandut en 1614; Campendeu en 1671; Campendu, autrement Saint Martin de Surlac = Surzac en 1693; Capendû en 1781; Campendút (fòrma occitana dins la grafia de l'abat Savartés) p. 66. Segon Dauzat, Campendut representa un camp penjalutAlbert Dauzat, Charles Rostaing, Dictionnaire étymologique des Noms de Lieux en France, Librairie Guénégaud, reedicion 1984, p. 146. Es tanben l'opinion dels Féniés, que precisan que un can pendut, « un can penjat », es una etimologia populara Bénédicte Boyrie-Fénié, Jean-Jacques Fénié, Toponymie des Pays Occitans, edicions Sud-Ouest, 2007, p. 280.
Sant Martin de Surzac o Sorzac Es, çò sembla, le nom ancian de Campendut (o puslèu un lòc prèp, confondut dins la seguida dels tempses ambe Campendut; notem que lo cementèri es a 500 m del castèl e lo vilatge se desplacèt al sègle XII d'un a l'autre). Es lo nom de la capèla del cementèri. Las atestacions ancianas son : Sanctus Martinus de Surzaco en 1110, Sanctus Martinus de Sorzaco en 1197, Serzac en 1215-1218, Sanctus Martinus de Sersaco, comprene Surzaco, en 1227, Saint Martin, chapelle en 1781 Abbé Sabarthès, Dictionnaire topographique du département de l'Aude, 1912, p. 405, legir en linha https://gallica.bnf.fr/ark:/12148/bpt6k110095d/f497.item.texteImage . Le vocable fa pensar que la parròquia es anciana. Surzac o Sorzac es benlèu un nom identic a Sorzac (Perigòrd), explicable, segon Dauzat e Rostaing, per un nom latin d'òme, *Soritius, inatestat, derivat de sorex, « rata, murga », ambe'l sufixe -acumAlbert Dauzat, Charles Rostaing, Dictionnaire étymologique des Noms de Lieux en France, Librairie Guénégaud, reedicion 1984, p. 664, a Soursac, segon Chantal Tanet e Tristan Hordé, per *Sortitus, inatestat, « destinada, sòrt » Chantal Tanet et Tristan Hordé, Dictionnaire des Noms de Lieux du Périgord, ed. Fanlac, segonda edicion, 2000, p. 402, segon Joan Ros, a la seguida d'Astor, benlèu per lo nomen Surtius Jean Roux, Dictionnaire toponymique des communes de Dordogne, ed. Novelum-IEO, 2020, p. 679, totjorn ambe -acum. Mairac Sus la mapa IGN, demòra le nom Mayrac plaçat dins l'aira de servicis de las Corbièras Nòrd e les Jardins de Mayrac, le tot al sud-oèst de Campendut. Mairac èra una anciana comunautat del barri de Riba d'Aude, dins la diocèsi de Carcassona e una anciana parròquia del vocable de Sant Estève. Las atestacions ancianas son : Villa Sabiniagum, qui vocatur Mairacum en 908, Sommiag, quae vocant Mairag en 1026, Sommagum, qui vocatur Mairac en 1035, Villa Sommiacum, alias Samniacum, qui vocatur Mairac en 1043, Villa de Mairacum en 1110, Ecclesia Sancti Stephani de Mayraco en 1347, Villa Fulmiagum quae vocatur Mairacum en 1494, Villa Sabinagum, quae vocatur Madragum en 1521, Locus de Mayraco en 1544, Église Saint Étienne en 1766, Ancienne église et cimetière de Mairac en 1771, Mayrac (cadastre) Abbé Sabarthès, Dictionnaire topographique du département de l'Aude, 1912, p. 218, legir en linha https://gallica.bnf.fr/ark:/12148/bpt6k110095d/f310.item.texteImage . Segon Dauzat e Rostaing, coma los autres Mairac, Mairac ven del nom latin d'òme Matrius o eventualament Marius, ambe'l sufixe -acum Albert Dauzat, Charles Rostaing, Dictionnaire étymologique des Noms de Lieux en France, Librairie Guénégaud, reedicion 1984, p. 425. Segon Xavier Delamarre, les noms d'aquel tipe venon o pòdon venir dels noms celtics d'òme *Mārios o *Mātrios, derivats en -ācon. *Mārios vendriá de *māro-, « grand » : *Māros seriá le grand e *Mārios, del grand. *Mātrios es inatestat, mes Mātrinios es atestat Xavier Delamarre, Noms de lieux celtiques de l'Europe ancienne, ed. Errance, 2012, p. 191, 194, 302 e 355.
Istòria
Administracion
Demografia
En la populacion èra de abitants e la densitat èra de ab/km².
Lòcs e monuments
Personalitats ligadas amb la comuna
Véser tanben Comunas d'Aude
Ligams extèrnes Campendut sul site de l'Insee
Nòtas
Categoria:Comuna de Lengadòc Categoria:Comuna d'Aude Categoria:Comuna de Carcassés