Esparròs (Esparros en francés) qu'ei ua comuna d'Occitània, en Gasconha, Bigòrra e eras Baronias Gasconas. Administrativament, que's tròba en departament francés deths Hauts Pirenèus dera region d', ancianament de Mieidia-Pirenèus.
Geografia vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia Era prononciacion qu'ei [éspa'rròss] (grafia fonetica deths autors). Eras fòrmas ancianas que son : Bernardus Raymundi d'Esparros en 1095, Raymundum de Sparros, cap a 1120-1130, Arramun d'Esparros cap a 1140, Rn. de-Sparos cap a 1170, Petrus et Bernardus Raymundi de-Sparos, en latin, en 1300, Esparros (mapa de Cassini, ara fin deth sègle XVIII)Michel Grosclaude et Jean-François Le Nail, Dictionnaire toponymique des communes des Hautes-Pyrénées intégrant les travaux de Jacques Boisgontier, Conseil Général des Hautes-Pyrénées, 2000 https://www.archivesenligne65.fr/article.php?laref=849&titre=esparros.
Segon Dauzat, Esparròs, dab eth sufixe aquitanic -ossum, que significaré « perpau-limit »Albert Dauzat, Charles Rostaing, Dictionnaire étymologique des Noms de Lieux en France, Librairie Guénégaud, reedicion 1984, p. 271, a Esparron. Segon Negre, Esparròs que vien deth nom latin d'òmi Asper, dab eth sufixe aquitanic -ossum. Segon R. Aymard, Esparra, Esparron qu'èran ara origina hortalessas barradas dab paus. Eths prumèrs castèths deths barons d'Esparròs qu'èran benlhèu atau.
Segon Miquèu Grosclaude, eras fòrmas ancianas justifican pas era proposicion de Negre. Era d'Aymard qu'associa un radicau germanic dab un sufixe aquitanic, çò qui pausa un problèma de cronologia; que caleré supausar un càmbiament de sufixe. Eth nom que s'explica benlhèu dab eth gascon esparra, « pau, perpau, palissada, palengat ».
Istòria
Administracion
Demografia
En era populacion qu'èra de abitants e era densitat qu'èra de ab/km².
Lòcs e monuments Gorg d'Esparròs
Personalitats ligadas damb la comuna
Véder tanben
Ligams extèrnes
Nòtas
Baronias Categoria:Comuna de Gasconha Categoria:Comuna deths Hauts Pirenèus Categoria:Comuna de Bigòrra