Monts (Mons en francés, dita non oficialament Mons-La-Trivalle) es una comuna occitana de Lengadòc situada dins lo departament d'Erau e la region d', ancianament de Lengadòc-Rosselhon.
Geografia La principala aglomeracion e la capitala es a La Trivala, a proximitat de la RD 908.
Perimètre del territòri
Toponimia Monts La prononciacion es [muns]Mises à jour des manuels d'onomastique. In: Nouvelle revue d'onomastique, n°19-20, 1992. pp. 197-205.
www.persee.fr/doc/onoma_0755-7752_1992_num_19_1_1144. Las fòrmas ancianas son : mansus de Mosus [legir : Monsus ?] en 1271, Mons cap a 1385 [segonda man, citat en 1740-60], « masade de Mons » mencionada en 1486, mas de Mons en 1540, mazage de Mons en 1639, l'eglise de Mons en 1740-60, Mons succ. en 1770-72 (mapa de Cassini)Frank R. Hamlin, Toponymie de l'Hérault, Dictionnaire Topographique et Étymologique, Éditions du Beffroi e Études Héraultaises, 2000, p.249.
Monts es un mot que ven del latin mons, etc. Çò pus sovent, es acompanhat d'un determinant Albert Dauzat, Charles Rostaing, Dictionnaire étymologique des Noms de Lieux en France, Librairie Guénégaud, reedicion 1984, p. 465 e lo mot solet pòt paréisser banal. En realitat, a tota sa fòrça de denominacion aicí, perqué se referís a las montanhas traversudas, agudas e esquiçadas de Carós. Mŏnte (amb o brèu), dona regularament mònt, mas dins una gròssa mitat de l'occitan, mai que mai a l'oèst, ò se barra en o jos l'efècte de la nasala n, d'aquí la fòrma mont. Non es pas aital aicí.
La Trivala Las fòrmas ancianas son : la Tribala en 1459, la Triballe en 1637, [village] de la Trivale en 1740-60, la Triballe en 1770-72 (mapa de Cassini). La Trivala o benlèu la Trivale representa l'occitan trival(e), trivial(e), derivat de trivi amb lo sufixe -al; lo sens pòt èsser de « caireforc » o mai precisament « caireforc d'aigas » (Alibèrt) égulièrement; n'es atal aicí e lo sens es de « tres vals » (latin tres valles)Frank R. Hamlin, Toponymie de l'Hérault, Dictionnaire Topographique et Étymologique, Éditions du Beffroi e Études Héraultaises, 2000, p. 406.
Ornac Las fòrmas ancianas son : Ornac en 1638, Hornac en 1639, [le village] d'Ornac en 1740-60, Ornac en 1770-72 (mapa de Cassini). Lo toponime poiriá èsser vengut d'un nom de familha, el-meteis benlèu explicable per Ornac (TarnFrank R. Hamlin, Toponymie de l'Hérault, Dictionnaire Topographique et Étymologique, Éditions du Beffroi e Études Héraultaises, 2000, p. 275. La Vò(u)ta ? La Vò(u)ta (d'après lo nom en francés) es una varianta de vòlta (de riu). Jaur fòrma una vòlta fòrça accentuada, que son lòbe s'estrechís, en formant un pedoncul. Per o compréner, i a pas qu'a i anar o agachar una mapa.
Las fòrmas ancianas son : castri de Vouta, de Volta en 1271, Voluta en 1318, castri de Vouta cap a 1500, la Voute en 1529, la Volte en 1613, Voute en 1643, 1708, seigneurie de la Voulte en 1680, la Voulte en 1694, 1711, 1740-60, le ch[âte]au ruiné, le village et chapelle de la Voulte, Chat. de la Voute en 1740-60, la Voute en 1770-72 (mapa de Cassini). Frank R. Hamlin confirma lo sensFrank R. Hamlin, Toponymie de l'Hérault, Dictionnaire Topographique et Étymologique, Éditions du Beffroi e Études Héraultaises, 2000, p. 432.
Fenolheda Las fòrmas ancianas son : masage de Fenouilledes en 1556, la serre de Fenoulhede en 1680, Fenouillede en 1770-72 (mapa de Cassini). Lo nom es format de fenolh e del sufixe collectiu -edaFrank R. Hamlin, Toponymie de l'Hérault, Dictionnaire Topographique et Étymologique, Éditions du Beffroi e Études Héraultaises, 2000, p. 156, del latin -eta, que marca un luòc ont un vegetal abonda o es cultivat.
Bardon Bardon es un ancian masatge, i a un còl de Bardon, un riu de Bardon, lo bòsc de Bardon es citat en 1322. Las fòrmas ancianas son : la mazade de Bardou en 1556, le village de Bardou en 1740-60, Bardou en 1770-72 (mapa de Cassini). Lo nom ven probablament del nom de familha Bardou o BardonFrank R. Hamlin, Toponymie de l'Hérault, Dictionnaire Topographique et Étymologique, Éditions du Beffroi e Études Héraultaises, 2000, p. 30.
Taraçac Las fòrmas ancianas son : manso de Tarassaco, cap a 1500, seigneurie de Tarrassac en 1556, mazage de Tarassac en 1637, Terasac en 1708, le Ch[âte]au de Tarassac en 1740-60, Tarassac en 1770-72 (mapa de Cassini); segon Hamlin, Taraçac ven del gentilici latin Tar(r)acius, amb lo sufixe -acum. Taraçac èra una proprietat galloromanaFrank R. Hamlin, Toponymie de l'Hérault, Dictionnaire Topographique et Étymologique, Éditions du Beffroi e Études Héraultaises, 2000, p. 392.
Istòria En 1869, la comuna de Cambon e Salvèrgas se creèt, del territòri de Monts e de Sant Julian http://cassini.ehess.fr/cassini/fr/html/fiche.php?select_resultat=22995
Administracion
Abans la refòrma cantonala de 2014, aplicada en 2015, la comuna èra del canton d'Olargues; es ara del canton de Sant Ponç de Tomièiras
Demografia
En la populacion èra de abitants e la densitat èra de ab/km².
Luòcs e monuments
Personalitats ligadas amb la comuna
Veire tanben Comunas d'Erau
Ligams extèrnes
Nòtas e referéncias
Categoria:Comuna d'Erau Categoria:Comuna de Lengadòc