Sautairargues (Sauteyrargues en francés) es una comuna lengadociana situada dins lo departament d'Erau e la region d', ancianament de Lengadòc-Rosselhon.
Geografia vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia La prononciacion es « soutèyrargés » (Negre, RIO XVII, p. 23). Las fòrmas ancianas son : villam S. Martini de Saltairanicis en 1161, 1208, villam S. Martini de Saltairac en 1208, S. Martini de Saytayranicis, Rostagni de Saltayranicis en 1212, mansum et totum honorem de Sautairanicis, honorem de Sauteyranicis en 1214, de Saltairanicis en 1263, districtu de Santayranicis [legir : Sau-] ; [parrochia] S. Martini de Santayranicis en 1293, parrochia de Santayranicis, sense data [sègle XIII ?], de Saurairanicis [legir : Sauteiranicis] en 1299, de Santayranicis en 1312, prior de Sautairanicis en 1392, Sauteirargues en 1740-60, Sauteirargues en 1774-75 (mapa de Cassini)Frank R. Hamlin, Toponymie de l'Hérault, Dictionnaire Topographique et Étymologique, Éditions du Beffroi e Études Héraultaises, 2000, p. 377.
Trobam escrit Centrairanegues als S. XI e XII, puèi Centreirargues, e posteriorament Centeyrargues.https://www.persee.fr/doc/roma_0035-8029_1899_num_28_110_5577
Segon Dauzat, Sautairargues ven dau nom latin d'òme *Saltarius, « lo sautaire », amb lo sufixe -anicumAlbert Dauzat, Charles Rostaing, Dictionnaire étymologique des Noms de Lieux en France, Librairie Guénégaud, reedicion 1984, p. 646; segon Hamlin, Sautairargues ven dau gentilici latin Saltorius, amb lo sufixe -anicis. Sautairargues èra una proprietat galloromana. Per de rasons foneticas, lo sufixe -anicis emplegat sistematicament per Hamlin [pr'amor de las latinizacions medievalas] permet pas de menar a -argues; lo cal remplaçar per lo sufixe -anicos segon Joan Pèire Chambonhttps://www.etudesheraultaises.fr/wp-content/uploads/ael-art-2006-30-11-nouvelles-observations-toponymie-herault-frank-hamlin.pdf p. 251.
Alairac La prononciacion es [ale'rak]. Las fòrmas ancianas son : de Alairaco, de Alayraco, sense data [sègle XII ?], de Alayraco en 1263, parrochia de Laureto et de Alayraco, Alayrac en 1293, ad Alayracum en 1296-1305, de Alayraco en 1312, versus Aleyrac en 1318, de Aylaraco [legir : Alayraco] en 1323, de Aleyracio, a la fin dau sègle XIV, de Aleyraco en 1529, de Aleiraco en 1550, Aleyrac en 1520, 1526, 1740-60, Aleyrac corregit en Alairac en 1740-60, l'eglise d'Alayrac en 1740-60, Aleyrac en 1774-75 (mapa de Cassini)Frank R. Hamlin, Toponymie de l'Hérault, Dictionnaire Topographique et Étymologique, Éditions du Beffroi e Études Héraultaises, 2000, p. 8.
Segon Dauzat, (per d'autres Alairacs), Alairac ven dau nom latin d'òme Alarius o Hilarius, amb lo sufixe -acumAlbert Dauzat, Charles Rostaing, Dictionnaire étymologique des Noms de Lieux en France, Librairie Guénégaud, reedicion 1984, p. 8; segon Hamlin, Alairac ven dau gentilici latin Alarius, amb lo sufixe -acum. Alairac èra una proprietat galloromana.
Istòria En 1836, Alairac e Lauret foguèron annexats a Sautairargues; en 1868, Lauret tornèt venir comunahttp://cassini.ehess.fr/fr/html/fiche.php?select_resultat=35563. D'Alairac, au sud de la comuna, demòra pas qu'una glèisa, sense cap de vilatge.
Administracion
Demografia
En la populacion èra de abitants e la densitat èra de ab/km². Alairac
Lo n° INSEE es estat cambiat per rasons practicas.
Luòcs e monuments Personalitats ligadas amb la comuna Veire tanben Comunas d'Erau Ligams extèrnes
Nòtas
Categoria:Comuna de Lengadòc Categoria:Comuna d'Erau