Ginhac (en francés, Gignac e, dempuèi 1919, Gignac-la-Nerthe) es una comuna provençala situada dins lo departament dei Bocas de Ròse e la region de Provença-Aups-Còsta d'Azur.

Geografia

Ginhac es una comuna que si situa au nòrd de la cadena de la Nerta. De forma rectangulara, son territòri cuerbe una superficia de 8,64 km² dins una zòna palunosa au sud-èst de l'Estanh de Bèrra. Lo clima li es de tipe mediterranèu. L'abitat es constituït d'ensembles separats per de zònas agricòlas. Situada a proximitat d'un important nos rotier dei Bocas de Ròse, la vila es ben liada ai rets de transpòrts dau departament (Autorota A55, Departamentalas D9 e D568...). Demograficament, Ginhac foguèt un pichon vilatge de quauquei centenaus durant la totalitat dau sègle XIX. Conoissèt una creissença importanta durant leis ans 1970 dins lo quadre de la creacion de la zòna industriala de Fòs. Dempuei leis ans 1990, la populacion s'es estabilizada a l'entorn de estatjants.

Istòria

Durant l'Antiquitat, lo territòri de Ginhac foguèt dominat per una importanta villà romana que teniá d'obradors de produccion d'òli, d'entrepaus, un forn, una fabrega e de banhs privats. Lo domeni existèt de la fin dau sègle I avC fins au sègle VI. En 1350, lei Templiers establissèron una comandariá a Sant Michèu de Ginhac. Ginhac, Lo Rove e En Suá la Redona fasián alora partida d'una meteissa comunautat. Pasmens, demorèron de vilatges pichons e pauc poblats que foguèron estacats a la senhoriá de Marinhana.

Lo desvolopament de Ginhac comencèt après l'Edat Mejana gràcias a l'agricultura. En 1780, una glèisa novèla foguèt construcha. La Revolucion decidèt de crear una comuna de Ginhac integrant lei vilatges dau Rove, d'En Suá e de la Redona(fr) Michel Métenier, De Gignac à Gignac-la-Nerthe : 1835-1995… c'était à peine hier, 1996, p. 12.. Aquò durèt fins a 1835 quand una ordonància decidèt de separar Ginhac dei dos vilatges. Aquò entraïnèt una importanta reduccion dau territòri de la comuna. Dins aquò, gràcias a la generalizacion de l'aigatge, Ginhac conoissèt un periòde de creissença e lei besonhs agricòlas necessitèron de demandar l'ajuda d'una man d'òbra estrangiera relativament importanta (6,5 % en 1891)(fr) Michel Métenier, De Gignac à Gignac-la-Nerthe : 1835-1995… c'était à peine hier, 1996, p. 58..

Au començament dau sègle XX, l'industrializacion de l'Estanh de Bèrra entraïnèt l'arribada de populacions novèlas, sovent d'origina italiana e espanhòla. Dins lo cas de Ginhac, la construccion dau tunèu dau Rove foguèt l'eveniment decisiu que transformèt radicalament la comuna. Ansin, en 1926, la populacion aviá passat lo milier d'abitants amb 30 % d'estrangiers(fr) Michel Métenier, De Gignac à Gignac-la-Nerthe : 1835-1995… c'était à peine hier, 1996, p. 39.. Durant la Segonda Guèrra Mondiala, quauquei soudats alemands isolats formèron brèvament una pòchi que foguèt reducha sensa dificultat per lei tropas colonialas francesa lo 22 d'aost de 1944(fr) Michel Métenier, De Gignac à Gignac-la-Nerthe : 1835-1995… c'était à peine hier, 1996, p. 43.. Après la guèrra, l'acceleracion de l'industrializacion entraïnèt l'urbanizacion dau territòri e una creissença fòrta de la populacion que passèt de estatjants en 1946 a en 1999(fr) Michel Métenier, De Gignac à Gignac-la-Nerthe : 1835-1995… c'était à peine hier, 1996, p. 54..

Cultura

En causa de la reduccion de son territòri en 1835, de son desvolopament recent e de la natura periurbana de son abitat, lo territòri a un patrimòni arquitecturau e culturau fòrça reduch. Pasmens, si fau nòtar lei vestigis de la comandariá de Sant Michèu de Ginhac que son situats a proximitat de la vila sus lo territòri dau Rove.

Annèxas

Liames intèrnes

Cadena de la Nerta. Lista dei premiers cònsols de Ginhac de la Nerta. Sant Michèu de Ginhac.

Personalitats liadas a la comuna

Bibliografia

(fr) Michel Métenier, De Gignac à Gignac-la-Nerthe : 1835-1995… c'était à peine hier, 1996.

Nòtas e referéncias

Categoria:Comuna de Provença Categoria:Comuna dei Bocas de Ròse