Coren o Corin (Coren en francés) z-es 'na comuna auvernhata, situada dins lo departament delh Cantal e la region d'Auvèrnhe-Ròse-Aups, ancianament d'Auvèrnhe. Geografia
Comunas vesinas 400px|left|Distanças e posicion relativa
Perimètre del territòri
Toponimia Las fòrmas ancianas son Coren, en 1185, Corentz, de Corenh, en 1329, Corent, al sègle XIV, Corentum, latinizacion de 1441, Core, en 1508, Couren, en 1584, Le molin de Corem, en 1631, Conritz, en 1640, Corain, en 1660, Corein, en 1664, Corin, en 1784 http://archives.cantal.fr/ark:/16075/a011351496855vv9Axx Per Dauzat, Coren ven d'una raiç preindoeuropèa *cor-, varianta de *car-, « ròc ». Coren e los noms del meime tipe correspondon a de luòcs sus una nauçada Albert Dauzat, Charles Rostaing, Dictionnaire étymologique des Noms de Lieux en France, Librairie Guénégaud, reedicion 1984, p. 211. Per Xavier Delamarre, lo nom coren(n)on es totalament celtic : *cor- a lo sens de « barrar, claure » Xavier Delamarre, Noms de lieux celtiques de l'Europe ancienne, ed. Errance, 2012, p. 125 e 341.
La prononciacion es [ku'ri], articulada a Lastiguet enquèsta Sivadon junh 2018, que sembla atestada en 1640 e 1784. Lo vocalisme de la segonda sillaba es regular : un e tonic passa a [i] en Auvèrnhe nalt. L'abséncia de prononciacion de -n finala es anormala per una finala antica -ennon. Delamarre explica que l'etime es coren(n)on, çò que laissa plaça a la possibilitat d'un sufixe -enon (e -n simpla s'amudís en finala). L'atestacion del sègle XIV, Corent, amb -t parasit, coma d'altras (1329, 1441...) supausa pasmens -n articulada. Analogia amb d'altres Coren o amudiment tardiu de -n finala ?
Istòria
Administracion
Davant la refòrma cantonala de 2014, aplicada en 2015, la comuna èra del canton de Sant Flor-nòrd; es ara del canton de Sant Flor-1.
Demografia
Luòcs e monuments
Personalitats ligadas amb la comuna
Veire tanben
Ligams extèrnes
Nòtas e referéncias Nòtas
Referéncias
Categoria:Comuna d'Auvèrnhe (Occitània) Categoria:Comuna de Cantal