Brutges, Capbís e Mieihaget (Bruges-Capbis-Mifaget en francés) qu'ei ua comuna bearnesa administrada peu departament deus Pirenèus Atlantics e la region de Navèra Aquitània, ancianament d'Aquitània.
Geografia vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia Brutges La prononciacion qu'ei [ˈbryces]. Las fòrmas ancianas que son Brutges en 1360, Brudges en 1580, Bruges (mapa de Cassini, a la fin deu sègle XVIIIau), Bruges-Capbis-Mifaget adara Michel Grosclaude, Dictionnaire toponymique des communes du Béarn, Escòla Gaston Febus, 1991, p. 266.
Brutges qu'ei ua bastida fondada en 1357-1358 per Gaston Febus en tornant d'un viatge en Flandes. Lo son nom qu'ei lo de la vila flamenca, Brugge Albert Dauzat, Charles Rostaing, Dictionnaire étymologique des Noms de Lieux en France, Librairie Guénégaud, reedicion 1984, p. 120. Capbís La prononciacion qu'ei [kaˈbːis]. Las fòrmas ancianas que son Cabbis au sègle XIIau, Grangiam Capbisii, en latin, en 1235, Espitau de Capbis en 1385, Capbiis en 1536, Capbis (mapa de Cassini, a la fin deu sègle XVIIIau), Bruges-Capbis-Mifaget adara Michel Grosclaude, Dictionnaire toponymique des communes du Béarn, Escòla Gaston Febus, 1991, p. 266.
Que pensan generalament lo nom e vien de la situacion de Capbís a la mair de Bes (francés Béès). Cap qu'a lo sens ordinari, mès tanben lo d'« extremitat ». Miquèu Grosclaude qu'escriu Capbís, dab un accent . Mieihaget La prononciacion qu'ei, en grafia fonetica de Miquèu Grosclaude, [mifa'get] e, çò sembla, mei rarament [miéihaget] (probabla error senhalada per Jacques Boisgontier, dens la soa recension deu Dictionnaire toponymique des communes du Béarn, léger [mifaˈjet], [mjejhaˈjet] https://www.persee.fr/doc/onoma_0755-7752_1992_num_19_1_1146_t1_0264_0000_2).
Las fòrmas ancianas que son Medium-Faget en 1100, Faied au sègle XIIau, Medium Fagetus, en latin, en 1257, Mieyfaget en 1287, Mieyfayet en 1385, Myfaget en 1538, Mieyhaget en 1675, Mihaget (mapa de Cassini, a la fin deu sègle XVIIIau), Bruges-Capbis-Mifaget adara Michel Grosclaude, Dictionnaire toponymique des communes du Béarn, Escòla Gaston Febus, 1991, p. 267.
Segon Dauzat, Mieihaget que vien deu latin medius, « qui ei au miei », fagus, « hau, hag, hac, hai » dab lo sufixe collectiu -etum Albert Dauzat, Charles Rostaing, Dictionnaire étymologique des Noms de Lieux en France, Librairie Guénégaud, reedicion 1984, p. 456.
Miquèu Grosclaude qu'accèpta l'explicacion de Dauzat. Mieihaget qu'ei format de miei, hac e sufixe collectiu -et. Lo sens globau qu'ei « au miei de l'ahorèst de hacs » .
Istòria
Administracion
Demografia
Lòcs e monuments
Personalitats ligadas dab la comuna
Véder tanben Comunas deus Pirenèus Atlantics
Ligams extèrnes
Nòtas
Categoria:Comuna deus Pirenèus Atlantics Categoria:Comuna de Bearn