EstialescToponimia Occitana - La Mapa occitana (Institut d'Estudis Occitans) : IEO_BdTopoc : http://bdtopoc.org (Estialescq en francés) qu'ei ua comuna bearnesa administrada peu departament deus Pirenèus Atlantics de la region de Navèra Aquitània, ancianament d'Aquitània.
Geografia vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia La prononciacion qu'ei [estja'les]. Las fòrmas ancianas que son Estheles en 1383, Esquialest en 1385, Estielesc au sègle XIVau, Esquielest en 1399, Estialesc en 1405, Istaliecxs en 1546, Estyalescxs en 1548, Sanctus Vincentius d'Estialescq en 1612, Estialescq (mapa de Cassini, a la fin deu sègle XVIIIau) Michel Grosclaude, Dictionnaire toponymique des communes du Béarn, Escòla Gaston Febus, 1991, p. 147.
Segon Dauzat, lo nom que vien d'un tèma estel, « ròc » (cf. Estavar) o d'un nom d'arriu dab lo sufixe -esc, lo tot dab un punt d'interrogacion Albert Dauzat, Charles Rostaing, Dictionnaire étymologique des Noms de Lieux en France, Librairie Guénégaud, reedicion 1984, p. 274.
Segon Miquèu Grosclaude, lo tèma orinimic de Dauzat qu'ei lo d'Esterèu, Asturias, etc. Mès lo site que correspón pas a l'ipotèsi. Solament, que i a quauques fòrmas en Esqui-, qui hèn supausar un nom primitiu Esquialesc. Lo passatge a Estialesc, favorizat per un besonh de dissimilacion (que i a dus [k]) qu'ei ua permutacion enter oclusivas ([k] > [t]). Lo nom que seré format de esquiau, « esquia de terrenh » e deu resultat deu sufixe -iscum, -esc, qui marca la qualitat. Grosclaude que considèra lo nom ei en acòrd dab lo site, mès que balança, pr'amor las fòrmas en -est son dominantas e ancianas .
Istòria
Administracion
Demografia
Lòcs e monuments
Personalitats ligadas dab la comuna
Véder tanben Comunas deus Pirenèus Atlantics Ligams extèrnes
Nòtas
Categoria:Comuna deus Pirenèus Atlantics Categoria:Comuna de Bearn