Lo salafisme (en arab : السلفية) es un movement politicoreligiós revendicant un retorn cap a l'islam de las originas, que seriá donc fondat pas que sus l'Alcoran e la Sunna, segon la compreneson de Maomet e dels seus. Lo salafisme es donc una doctrina particulara de l'islam, un biais de transmission de la paraula del Profèta e un còdi moral basat sus un apròche rigorista de l'islam.

Los salafistas pretendon passar los avises (fatoas) de las quatre escòlas de drech sunnits (anafisme, maliquisme, shafeïsme e anbalisme) que considèron tanben l'unanimitat (ijma) e l'analogia (qiias) coma de font de drech. Rebutan tot novelum (o bidah), e son en favor d'una aplicacion estricta de la lei islamica (sharia) que ne ven. Afirmisson constituir la restauracion de l'islam dels primièrs sègles après sa corrupcion pels novelums blaimables.

Es pas un movement unificat e mai d'una brancas del salafisme s'afrontan sul biais de realizar aquela doctrina, de la via pacifica e pedagòga del « salafisme predicatiu » al movement jihadista que precica l'utilizacion de la violéncia per impausar l'islam de las originas tal coma lo comprenon.

Definicion Etimologicament, « salafisme » (en arab: السلفية as-salafiyya) ven del mot salaf, « predecessor » ou « aujòl », que designe los companhs del profèta de l'islam Maomet e las doas generacions que lor succediguèron: « al-salaf al-salih », los « predecessors pioses » (lo nom deriva de la raíç SLF س ل ف donent l'idèa de precedir o d' èsser acacabat).

Existís mai d'una branca d'aquel movement que, cap de biais es movement unificat, forma un ensems compositSamir Amghar, « Le salafisme en Europe : la mouvance polymorphe d’une radicalisation », Politique Étrangère, no 1, 2006. : Lo « salafisme predicatiu » (salafiyya al-da'wa): precica l'educacion e la purificacion de l'omma per la pedagogia e l'ensenhament religiós. Non violent e evitant la politic, est pròche dels imams saodians e del wahhabisme. Los Fraires musulmans: que precican, eles, la luta oficialament non violenta« Egyptian Regime Resasserts Its Absolute Disrespect of Law » (Archive • Wikiwix • Archive.is • Google • Que faire ?), 6 février 2007,(en) History of Muslim Brotherhood Movement Homepage (lire en ligne) contra l’influéncia occidentalaAndrea Mura, « A genealogical inquiry into early Islamism: the discourse of Hasan al-Banna », Journal of Political Ideologies, vol. 17, no 1,‎ 2012, p. 61–85 (DOI 10.1080/13569317.2012.644986, lire en ligne), quitament se lo movement politic es reconegut coma terrorista per mai d'un Estats, e tanben de musulmans. Lo « salafisme jihadista » (o salafisme revolucionari, al-salafiyya al-jihadiyya)(fr) « Qu'est-ce que le salafisme ? », sur Sciences Humaines, http://google.com/+scienceshumaines (consulté le 18 novembre 2015): mai violent e nascut pendent la guèrre d'Afganistan dins los ans 1980, precica, el, una accion armada per impausar l'Islam purificat de las originasMalek Chebel, L'islam, La Boétie (ISBN 9782368650172, lire en ligne). Per Stéphane Lacroix, aquela diversitat del movement fa « la quita nocion de salafisme ambigua, que se ne reclaman, en mai d'una granda partida dels islamistas saodians (e a vegada non saodians) los eritièrs intellectuals de la salafiyya (reforma) Egipciana, fondada a la fin del sègle XIX per Jamal al-Din al-Afghani e Muhammad AbduhStéphane Lacroix, « Les nouveaux intellectuels religieux saoudiens : le Wahhabisme en question », Revue des mondes musulmans et de la Méditerranée,‎ 4 juillet 2008, p. 141-159 (ISSN 0997-1327, lire en ligne) ».

Baptiste Brodard explica la multiplicitat dels movements que se reclaman del salafisme pel fach que « l’afiliacion als salaf es gatge de legitimitat e d’ortodoxia, designa, segon la tradicion islamica, los musulmans melhors, dotats d’una compreneson corrècta de l’islam […] Se designant publicament coma de salafistas, los wahhabitas se flocant d’un labèl d’ortodoxia, de neutralitat e de legitimitat vejaires dels musulmans, tornant a l’idèa d’una tradicion originala, quitament se los wahhabites seguisson de fach las interpretacions religiosas e ideologicas de teologians sovent contemporanèus, dins la linhada d'Ibn Abdel-WahhabBaptiste Brodard, « De la « Nation of Islam » au wahhabisme : identité culturelle et religiosité chez les musulmans afro-américains », Cahiers de l'Institut Religioscope, no 11,‎ mars 2014, p. 9-10 (lire en ligne)».

Còdis vestimentaris L'aparéncia exteriora dels salafistas se descriu mai sovent coma exibitionnista, folclorica e esquizofrèn. Se reconéisson a lor barba espesa, jamai talhada, subretot la mostacha rasada, segon la lor compreneson d'un hadit de Maomet. Tanben se destrian per lors caps rasatsAhmed Chaarani, La mouvance islamiste au Maroc: du 11 septembre 2001 aux attentats de Casablanca du 16 mai 2003, KARTHALA Editions,‎ 1er janvier 2004 (ISBN 9782845865303, lire en ligne), p. 213,Gilles Kepel, Passion arabe: Journal, 2011-2013, Editions Gallimard (ISBN 9782072487057, lire en ligne), Section 20 - Libye II - Mardi 3 juillet 2012. Valorizant tot çò que vent d'Arabia saudita e rebutant puslèu lor cultura d'origina per rejònher los estandards, pòrtan en principi de vestits largs, mas unes, per exemple los fraires musulmans son vestits a l'occidentala"Le Salafisme d'aujourd'hui.,Le salafisme en dix questions, Le Figaro, 6/11/2009. Fan mòstra, sens complèxe, los signes exteriors de riquesa (telefòn mobil al vam, cauçadura d'espòrt de granda marca, eca) revendicant atal eleccion e benediccions divinas. Los òmes marcan de bon grat lor pietat amb de tascas de tinta blava sul front, segon lor interpretacion d'un verset de l'Alcoran descrivent las gents del Paradís. Las femnas portan tipicament un vel integral de color negra, veire la burca afgana. E mai, los jihadistas fan pas, tanpauc, de mistèri de lor militarisme, levant d'estendards negres e adoptant de vestits mai adaptats.

Vista teologica comuna Los diferents corrents salafistas se veson coma un movement de renaissença de l'islam, per un retorn a la fe de las originas, aquela dels « pioses predecessors ». Los salafistas pretendon tanben imitar Maomet en tot, e tanben dins lo biais de se vestir o de manjar. Rebutan tot çò que percevon coma d'interpretacions umanas posterioras a la revelacion de Maomet.

S'agís donc d'un movement reformista, que condamna a l'encòp las practicas de l'islam popular, accusadas d'èsser de « supersticions », e tanben una granda partida de la reflexion teologica musulmane, considerada coma balhant de « novelums », es a dire de creacions de la rason umana s'alunhant del messatge divin. Los salafistas rebutan tanben tota influéncia occidentale, subretot la democracia e la laïcitat, qu'accusan de corrompre la fe musulmana.

Coma o mòstra Bernard Rougier, « los salafistas s'emancipan de la tradicion fondada per las escòlas juridicas, e inventan un novèl islamBernard Rougier, « Pourquoi l'islamisme salafiste, progresse, du Golfe à nos banlieues », L'Expansion, janvier 2009.. » En efièt, afirmisson se fondar pas que sus l'Alcoran, e la Sunna, es a dire l'ensems dels hadits, los fachs e paraulas atribuidas a Maomet e los seus, per fixar las obligacions moralas e practicas admissiblas per "aquel que se somet [a Dieu]"« Muslim », sur http://www.etymonline.com/. D'aquel fach, bastisson amb lors interpretacions una novèla lectura de l'islam, literalista.

A costat d'aquela denonciacion de tot çò que considèran coma de « novelums » al respècte de l'Alcoran e de la Sunna, los diferents corrents salafistas insistisson sul principi de l'unicitat divine, tawhid. Dieu es l'unica e sol creator (Tawhid rububiya, unicitat dins la senhoria). Tot acte d'adoracion deu anar sonque cap a el (Tawhid uluhiya, unicitat dins son adoracion). Totes los noms e atributs divins qu'aparéisson dins l'Alcoran e la Sunna son acceptats, mas son pas tractat de biais metaforic o antropomorfisme (Tawhid asma was sifat, unicitat dins los seus noms e atributs).

Pour de salafistas, sol le sens primièr de l'Alcoran (sens aparent, exoteric, literal) a autoritat en matèria de fe; e cercar a especular o rasonar dialecticament (kalam) es absoludament interditHalverson, Theology and Creed in Sunni Islam, 2010: 36. Aquò que seriá un novelum eretic, al repècte de necessitat de seguir los fondamentals (Aquida) tals que coneguts dels ancians (Salaf us-salih). A l'ora d'ara, los tenents de l'Atarisme son mai sovent de salafistas (o Wahhabitas), que seguisson las tèsis de Ibn TaymiyyahHalverson, Theology and Creed in Sunni Islam, 2010: 38-48. L'Atarisme precica una lectura literala e non interpretada, al contrari de l'interpretacion metaforica o esoterica (Tawil); per aquela escòla es van de cercar de comprene lo sens vertadièr de l'Alcoran, qu'aparten pas qu'a Dieu sol (tawhid)Halverson, Theology and Creed in Sunni Islam, 2010: 36-7. L'Alcoran deu èsser acceptat sens se pausar de question, "Bi-la kaifa" (sens se pausar de question). Aquela posicion èra defenduda per certans Imams de l'islam primitiu, coma Abu Hanifa qu'enebissiá quina recerca d'interpretacion que siá (kalâm) als seus estudiants, afirmant qu'aqueles que seguisson aquela dralha son « aqueles qui regresson »al-Makkee, Manaaqib Abee Haneefah, pg. 183–184. Ahmad Ibn Hanbal anava fins a interdire de frequentar aqueles que practican lo kalam quitament quand defendisson la SunnaManaqib al-Imam Ahmad (or Manaaqibul-Imaam Ahmad), by Abu'l-Faraj ibn al-Jawzi, p. 205.. En efièt, es a dire que l'adesion a una religion, al dògma, al credo, es pas una question de rason o de logica, mas de segur una question de fe o de cresença. Mas los salafistas o los wahhabites van encara mai luènh que les autres rebutant radicalament la rason umana, quitament per de questions juridicas.

En matèria legala, los salafistas se divison entre eles que rebutan l'adesion cega (taqlid) a las escòlas juridicas (madhahib) al nom de l'independéncia del jutjament personal (ijtihad), e aqueles qu'i aderisson estrictamentThe Princeton Encyclopedia of Islamic Political Thought, p. 484. Los doctors saodians seguisson  mai sovent  l'hanbalisme, e precican de se daissar guidar per un imam puslèu que de cercar a comprene l'escritura d'esperseStephane Lacroix, George Holoch, Awakening Islam, p. 84. D'autres doctors salafistas considèran que l'adesion cega (taqlid) es pas conforma e la lei, a lor vejaire seguir un madhab sens rasonar d'esperse pòt menar lo musulman sonque a sa pèrdaMiriam Cooke, Bruce B. Lawrence, Muslim Networks from Hajj to Hip Hop, p. 213 Es lo cas de Rashid Rida"Thus he [Rida] opposed Taqlid and called for and practiced absolute ijtihad." , al-Khajnadee, Mohamed Abduh"Abduh's statement of purpose was: To liberate thought from the shackles of Taqlid and understand religion as it was understood by the Salaf." , Saleem al-Hilali e Muhammad Nassiruddine al AlbaniFrom there he [Albani] learned to oppose taqlid in a madhab. . A l'extrèma, de salafistas considèron que l'adesion cega (taqlid) equival a de politeïsme"For many Salafis, both modernist and conservative, "worship" of created beings includes practicing taqlid within a madhab of fiqh." .

Istòria La volontat de tornar a l'islam dels salaf dains sa puretat es pas recenta. Pel mot « salaf », los teologians musulmans designan Maomet e los seus (subretot lo quatre primièrs califas), e las doas generacions que los seguèron, la tabiun e los tabi at-tabiinSabrina Mervin, Histoire de l'islam: Fondements et doctrines, éditions Flammarion (2000), p. 25-29. . L'espandiment de l'islam es mai sovent a la puretat de la fe dels salafs. ''« Alara, cada còp que las societats musulmanas se trapan fàcia a una crisi economica, politica o sociala; de teologians precican un retornd a l’islam dels Salafs »''.

Istoricament, de teologians preciquèron aquel retorns a las originas: