Lo jihad ( en arabi) es un dever religiós pels musulmans. En arabi, aquel tèrme significa « abnegacion », « esfòrç », « luta » o « resisténcia », sovent traduch per « guèrra santa ». Lo mot jihad es emplegat mai d'un còp dins l'Alcoran, sovent dins l'expression idiomatica « al-ǧihād bi amwalikum wa anfusikum » que pòt se traduire per « lutar amb los vòstres bens e las vòstras anmas ». Atal, lo jihad es sovent definit par l'expression « fasètz un esfòrç dins lo camin de Dieu ».
Lo concèpte de jihad varièt amb lo cors del temps e, a vegada, sas interpretacions successivas foguèron en concurrénciaAntoine Borrut, Michael Bonner, « Le Jihad : origines, interprétations, combats », in Archives de sciences sociales des religions, 140, 2007, article en ligne. Lo jihad es a vegada considerat coma lo seisen pilar de l'islam per una minoritat al sen del sunisme pasmens n'a pas un "estatut oficial". Dins lo chiisme duodeciman, es considerat coma una de las dètz practicas religiosas del cult. La nocion de jihad existissiá ja al sen del babisme, una religion independenta proclamada a Chiraz en Iran en 1844.
L'islam compta quatre tipes de jihad: pel còr, per la lenga, per la man e per l'espasa. Lo jihad pel còr invita los musulmans a « combatre per se melhorar o melhorar la societat » John Esposito, Islam: The Straight Path, 2005, 93. Stephen Humphreys Between Memory and Desire, University of California Press, 2005 ISBN 0-520-24691-8, 174-176.. Lo jihad pòt tanben èsser interpretada coma una luta esperitala, dins l'encastre del sofisme per exemple. Aquela darrièra interpretacion foguèt utilizada coma argument per diferents grops musulmans dins l'istòria per promòure las accions contra los « infidèls » o d'autres grops musulmans considerats coma oposants e revoltatsGerhard J. Bellinger, Encyclopédie des religions, éd. le Livre de poche, Paris, 2000, . Pasmens, los especialistas de l'Alcoran s'acòrdan sul fach qu'es illegitim d'afirmar que lo jihad coranic es unicament esperital.
Lo jihad se deu donc pas confondre amb l'ijtihad que designa, en drech musulman, l'esfòrç de reflexion per interpretar los tèxtes fondators de l'islam.
Etimologia Etimologicament, la raiç del mot « jihad » en arabi significa « esfòrç » (inscription nécessaire) – via Cairn.infoEntrée « djihad » sur le site Larousse. Atal, lo jihad es sovent definit per « fasètz un esfòrç dins lo camin de Dieu »Josef W. Meri, Medieval Islamic Civilization: An Encyclopedia, éd. .
Las batalhas de Maomet Las ancianas siras de Maomet coma aquelas d'Ibn Isham, d'al-Waqidi, d'al-maghazi, d'Ibn Sa'd al-Baghdadi o de Tabari, citan sistematicament las rasons de totas las batalhas de Maomet. Las batalhas menadas per la propagacion de l'islam, per Maomet, puèi pels quatre califas rachidun, pendent lo grand periòde de conquèsta son decrichas jol tèrme de ghazwa. Lo tèrme jihad es alara pas utilizat per designar aquelas accions militaras. Es utilizat mai tard (a partir del sègle VIII) dins lo sens guerrièr per designar lo dever dels musulmans a participar a de batalhas defensivas quand la comunautat dels cresents es menaçada.
L'Alcoran e l'incitacion al combat Maldespièch los debats teologicopolitics, l'Alcoran compren mai d'un passatges incitant a la guèrra, contra, per exemple, los politeïstas de l'Arabia o los descresents, de biais generalRené Marchand, « Le terrorisme est-il consubstantiel à l'islam ? , que los exegètas situèron las circonstanças de revelacions pròpias a l'epòca d'unas de las batalhas de Maomet amb los Quraich, vaquí unes exemples (dins lors contèxtes): Sortata 8, verset 39: « E combatatz-los fins a que demore pas mai d'associacion, e que la religion siá entièrament a Allah. Puèi, s'acaban (seràn perdonat que) Allah obsèrva plan aqueles qu'òbran. » Revelat contra Quraïche e la Mèca « seguent los maltractaments contra los convertits musulmans que deguèron s'exiliat fins en Abissinia » segon l'exegèta del l'Alcoran Tabari (839-923), segon Urwah ibn Zubayr (m. 713)Ebu Cafer Muhammed b.. Coma ne testimònian, en efièch, los versets precedents e seguents segon Kazimirski per exempleKazimirski, Le Coran ; éditions Garnier Flammarion, 1970, 508 pages. Maxime Rodinson, Mahomet, Essais, Seuil, 1994, 287-288.. Sorata 8 versets 59 e 60: « Que los mescresents pensen pas qu'escapèron a Nosaltre. Non, poirán jamai poirán Nos empachar (de los ratrapar a quin que siá movement) » « E preparatz [per lutar] contra ales tot çò que podètz coma fòrça e cavalariá equipada, per espaventar l'enemic d'Allah e lo vòstre, e d'autres encara que sabètz pas fòra d'aqueles mas qu'Allah conéis. Et tot çò que emmercatz dins la dralha d'Allah vos serà tornat plenament se seratz pas lesit » L'istorian medieval Tabari conta que lo fach de se subrearmar aviá per tòca de dissuadir l'enemic de s'atacar als musulmans. Los enemics que son evocats al verset 59 son sempre los abitants de la Mèca que butèron los musulmans a fugir en Abissinia capa a MedinaEbu Cafer Muhammed b..
Sorata 9, verset 5: « Tuatz lo descresents ont que los trobariatz » Sorata 47, verset 4 : « Quand entraratz (al combat) aqueles que mescresèron ne tabassatz los còls. Puèi, quand los avètz dominat, encadenatz-los solidament. Enseguida, es o la liberacion gratuita, o lo rescat, fins a que la guèrra pause los sieus faisses. Es tanben, que se voliá Allah, se venjariá Desperel contra eles, mas es per vos esprovar los uns l'autres. E aqueles que seràn tuats dins lo camin d'Allah, farà jamai vanas las accions ». Tabari conta segon Qatada ibn al-Nu'man (m. 742 o 749) qu'aquel verset seriá estat revelat a Maomet pendent la Batalha d'Uhud dins lo campament musulman, « per que los musulmans flaquiscan pas e arrèsten de se far chaplats ». Tòca donc los adversaris presents a Uhud al moment de la batalhaEbu Cafer Muhammed b..
L'estatut dels individús vencuts pel domèni musulman Françoise Micheau, professora d'istòria medievala dels païses d'Islam a l'universitat París I escriu:
Interpretacions del jihad segon los ancians
Las categorias de jihad segon Averroès (1126-1198) Dins son obratge titulat MuqaddimahIbn Rushd, Muqaddimah, 259, lo filosòf, teologian islamic e jurista musulman andalús del sègle XII, Ibn Rushd (conegut en Occident jol nom d'Averroès) classa lo jihad dins quatre categorias: lo jihad del còr: la luta contra lo ièu interior; aquel de la lenga; aquel de la man; aquel de l'espasa. Lo jihad de la man implica la luta amb l'espasa (ǧihādun bi al-sayf). Averroès, coma cadi (jutge musulman), escriu dins son Bidāyat al-muǧtahid qu'unes lo consierèron pas coma essent una obligacion, e d'autres coma una obligacion eternala per totes los musulmans. Pasmens, la majoritat sosten que lo jihad armat es pas una obligacion per totes los musulmans: sola una armada consituida per l'Amîr al-Mu'minîn es obligada de participar a la guèrraİbn Rüşd, Bidayetü’l-Müctehid ve Nihayetü’l-Muktesid, éditions Beyan, Trois volumes. .
Las quatre categorias de jihad segon Ibn Al-Qayyim (1292- 1350) Dans sa Za'ad ul ma'âdİbn Kayyim el-Cevziyye, Za’du’l-Mead, éditions İklim, six volumes, volume III, page 29., lo filosòf e teologian tradicionalista musulman Ibn Al-QayyimHistoire de la philosophie islamique, 39 de Folio. escriu que lo jihad se destria en categorias. Coma l'apròche teorica d'Averroès, per Ibn Al-Qayyim tanben, la subdivision es organizada segon un hadit celèbre de Muslim ibn al-Hajjaj (821-875) dins son Sahih, tractan de las tradicions profeticas sunitas consideradas sanas e fisablas : .
Per resumir, lo jihad a quatre rampas: Lo jihad contre son ego; aquel contra Satan; aquel contra los infidèls; aquel contre los ipocritas. D'en primièr, lo jihad contre l'ego compta quatre estapas: lutar contra son ego en estudiant la via de la felicitat e de la religion; s'esforçar d'agir en conformitat amb los religioses e en tota drechura après aver après son jihad amb l'anma; ensenhar la religion a las personas que la coneissian pas e li remembrar pel jihad intellectual, dins l'ensenhament; pacientar contra las espròvas de la vida terrèstre. En segon luòc, lo jihad contra Satan compta doas estapas: lutar contra los dobtes inspirats per Satan; Lutar contra le desir illicit e sas tentacions interdichas. Fin finala, lo jihad contra los infidèls e los ipocritas compta quatre estapas: amb lo còr; amb la lenga materialament, amb sos bens; lo còr e l'anma. Ibn Al-Qayyim acaba lo capítol en mostrant que contra los infidèls prima la luta amb las mans. Contra los ipocritas, es amb la lenga subretot que se fa la luta. Retenent que contra los infidèls, cal ensajar d'empachar fisicament lo mal, senon cal se servir de la lenga, e s'aquò es impossible cal lutar dins son còr e rebutar aquò coma marrit. Aquò es lo minim de la fe.
Guèrra e Patz: l'istoric d'aquelas nocions dins la charia Dins lo Dictionnaire du Coran (Laffont, 2007), Marie-Thérèse Urvoy tracta de las nocions de guèrra e de patz segon la chariaMarie-Thérèse Urvoy, article « Guerre et Paix » in M.A. Amir-Moezzi, Dictionnaire du Coran, éd. .
Segon ela, seguent los ancians obratges tractant de la charia, un territòri regís per las leis de l'islam pòt rebutar l'escasença d'una guèrra amb un territòri vesin non islamizat per un periòde de 10 ans. Explica qu'aquela nocion es fondada chariaïcamentFondada segon la charia. sus basa de la convencion de Houdaibiya, e nota que la durada es dicha mai d'un còp renovelable. Precisa: « s'agís de la nocion se sulh de raiç arabi ص ل ح donatnt l'idèa de patz e reconciliacion. Aquel periòde serà nomenada muwâda'a (relacion sens tust)».
Fin finala, Urvoy acaba en soslinhant que, « maldespièch l'escapilhament del mond musulman e lo caractèr vengut defensiu del Jihad, los tractats son demorats dins lor formula iniciala. Coma lo Jihad demora una obligaciontant de temps que demora l'islam, o l'unificacion del mond entièr jos l'islam, la patz amb los infidèls poiriá èsser, uèi encara, e, pel mens teoricament, pas que de trèvas temporària. Renonciar o non a aquela obligacion relèva en concluson, de la volontat dels musulmans ».
René Marchand soslinha que la lectura tradicionala de l'Alcoran divisís la tèrra e l'umanitat en dos: l'Ostal de l'islam, Dar al-Islam o « domèni de la sosmission a Dieu » (arabi دار الإسلام) ont s'aplica la charia e ont vivon los musulmans e lo Dar al-Harb, lo « domèni de la guèrra ». Selon el, la guèrra dels musulmans contra los autres es universala e perpetuala. Taneben remembra que la trèva amb los infidèls poiriá passar pas passar detz ans en acòrdi amb la trèva de Houdaibiya passada per Maomet amb los Mequeses en 628.
Las condicions ont lo combat armat es obligatòri a l'unanimitat Per d'exegètas, lo combat armat seriá pas qu'una forma de jihad. La recerca de la coneissença, la practica d'un bon comportament o la perseverança fàcia a las esprovas de la vida son tant de formas diferentas del jihad.
Segon Hocine Kerzazi (doctorant en istòria a l'universitat del Maine), « enlòc l'Alcoran atribuís al tèrme "jihad" lo sens de conflicte armat qu'es designat per l'expression "qital" (combat, guèrra). Lo sens de "jihad" a el fondamentalament a veire amb la luta intima qu'opausa l'òme a so ego (nafs) ».
Las condicions necessàrias per que lo jihad per las armadas vengan una obligacion per cada musulman (fard ʿayn) son: quand los non-musulmans envasisson una tèrra musulmana; quand las linhas de batalhas començon a se raprochar; Quand un imam crida una persona o un pòble per se lançar al combat; Quand los non-musulmans capturan e emprisonan un grop de musulmans. Dins Hashiyah Ad-Dussuqi, un teologian de l'escòla maliquita, (2/174), afirma que « lo jihad ven Fard ʿAyn quand l'enemic ataca en surpresa » Mai, Ad-Dussuqi diguèt: « Pertot ont aquò se realiza, lo jahad i ven sul pic Fard ʿAyn per totes, e tanben las femnas, los esclaus e los enfants, e se lançan al combat quitament se lors gardians, marits, caps o mèstre lo lor interdison. »
Jihad major e Jihad menor