vinheta|Illustracion del june dins la cultura occidentala: una sieta voida amb un veire d'aiga. Lo june es la privacion, volontària o non, de noirutura, acompanhada o non d'una privacion de bevenda. Lo june parcial fa partit integrante da la practica d’unas religions (quaresma, saum pendent lo ramadan, etc.).
Del vejaire medical e fisiologic, se considèra que lo periòde de june comença a partir de la siesena ora après lo dernièr repaiJeûne : Définition. Lo june desencadena de mecanismes d'adaptacions fisiologicas que son l'eritatge del lent procediment de l'evolucion. Diferentas experiéncias mostrèron sul model animal qu'una restriccion alimentària non excessiva perlonga la durada de vida de fòrças espècias (mirga, rata, monin resusColman R.J. et al. Caloric restriction delays disease onset and mortality in rhesus monkeys. Science 325, 201–204 (2009) ). Un estudi publicat dins Natura en 2016 se mostrèt tanben qu’aqueste june s'acompanha d'una diminucion dels domatges a l'ADNOshima J & MartinG.M (2016) Ageing: Dietary protection for genes ; Nature ; doi:10.1038/nature19427, publié en ligne le 24 aout 2016 (résumé). Sus un periòde cort, lo june intermitent permet una pèrda de pes e de massa grassa similària a la restriccion calorica e tanben un aument de la sensibilitat l'insulina. En França, lo ret NACRe publica en 2017 amb l'Institut Nacional del Càncer una revista sistematica analizant l'ensemble de la literatura scientifica sul subjècte e conclutz en una abséncia de pròva d'un efièch del june per l'èsser uman (benefic o deleter) en prevencion o pendent un càncer,.
Introduccion L'adaptacion e la resistança al june long observadas per l'uman, mas tanben per unes aucèls (migrators, pingoïns), foguèron modelats per l'istòria de l'evolucion.
La facultat de far de sèrvas amb un maxim d'eficacitat, conjugada a l'utilizacion fòrça eficienta de ces substrats, permetèt a l’uman de seguir e tanben de se desvelopar dins de condicions fòrça pauc favorables del vejaire alimentari, aquò fins a un periòde pla recente de l'istòria en Euròoa, mas ara encora dins fòrça païse en dévelopament.
Pasmens una privacion proteïnoenergetica sostenguda provòca una sensibilitat a las infeccions ligadas a l'alteracion de las defensas imunitàrias, e pòt fin finala menar a la mòrt. Classicament, se considèra qu'una reduccion de 50 % de la massa proteïca es incompatibla amb la vida.
Lo doctor Otto Buchinger foguèt lo primièr scientific de l'Euròpa de l'Oèst a s'interessar al subjècte, quitament se en URSS fòrça estudis scientifics ajan estas menadas dempuèi quaranta ans, jamai tradusidas e demoradas desconegudas en occident. Aquestes estudis aurián montrat de melhoraments remarcables dins unas malautiás coma lo diabèta sacarina, la poliartritis rumatoïda e d'autres rumatismes, l'ipertension arteriala, l'asma, l'insufiséncia cardiaca o l'alergie. « Lo june estimulariá las fòrças curativas de l'organisme »,
Dins son rapòrt de 2017 analizant l'ensemble de la literatura scientifica sul subjècte, lo Ret nacional alimenta ion càncer recerca (NACRe) conclutz:
Fsiopatologia
Fisiologia del june total vinheta|Estructua del D-glucòsa. vinheta|Metabolisme. Pendent un june total, solas las pèrdas idricas son compensadas. I a pas d'absorpcion de nutriments capables d'èsser utilizats o servats. L'organisme utiliza alara lo glicogèn del fetge, lo descompausa e larga lo glucòsa dins la circulacion. La neoglucogenèsi, estimulada pel cortisòl, es primordiala pel manten de la concentracion normale de glucòsa dins la sang entre los repais. Aquesta concentracion deu demorar sufisenta que lo cervèl pòt utilizar pas que lo glucòsa per son metabolisme e conten pas de glicogèn.
Los lipids circulan jos forma d'acids gras liures, son servats jos forma de triglicerids dins lo teissut adiposes, constituisson 77 % del contengut total en energia (en quilocalorias), çò que constituís unes dos meses d'energia en sèrva. Es la principala sèrva d’energia la font màger d'energia pendent lo june.
Las proteïnas, circulant jos forma d'acids aminats, son servadas dins los muscles e constituisson 22 % de l'energia totale del còrs (en equivalent en quilocalorias). Font de glucòsa pel cervèl pendent lo june, son utilizats en darrièr, un còp las autras sèrvas d'energia gotadas. Aquestas sèrvas son inutilisablas en totalitat car que d’anomalias mortalas apareisson avant l'agotament.
L'insulina e le glucagon son los màger factors ormonals que dependon los anars e retors entre l'anabolisme e le catabolisme, mas l'adrenalina, lo cortisòl e l’ormòna de creissença son tanben implicats dins lo metabolisme dels nutriments.
Fasas del june total
June immediat Se produch a partir de l'abséncia de presa d’aliment dins las dotze oras seguent lo darrièr repai, abitualament entre lo darrièr repai de vespre e lo pichon dejunat de l’endeman. La secrection d'insulina diminís, alara qu’aquesta del glucagon aumenta. Aqueste jòc ormonal provòca una estimulacion de la lipolisa e de l'oxidacion dels acids gras, puèi una cetogenèsi. Per manténer la glicemia, la glicogenolisi es estimulada, de biais exclusiu.
Las tres fasas del june Lo june es classicament divisat en tres fasas successivas. Las fasas I e II correspondon a la mesa en plaça dels mecanismes d'estalvis proteïcs al respècte de l'aument progressiu e sostengut de l'utilizacion dels acids gras e dels còrs cetonics coma substrats energetics.
June cort:
La primièra fasa es la « fasa de june cort » correspondent a una abséncia de presa d’aliment d'una durada anant de dotze oras a tres o quatre jorns. L'agotament de las sèrvas de glicogèn provòca una baissa de la glicemia indispensabla a cervèl. La sola font de glucòsi de l'organisme ven de la neoglucogenèsi. Es pasmens clair qu’aquesta estimuacion pòt pas contunhar, la fonda proteïna essent tròp rapida e incompatibla amb una subrevida longa. Una adaptacion aqueste còp a l’objactiu d’estalivar de proteïnas, en mai de provesir de glucòsa, donc deura dintrar en jòc pendent lo june long. De segur la transicion es progressiva, e se vei alara una diminucion regulara de la concentracion del glucòsa, de son renovèlament e tanben de la concentracion plasmatica dels acids aminats gluconeogenics (acids aminats capables de provesir de glucòsa).
June long:
La segonda fasa es lo « june long ». Aquesta fasa comença vèrs lo 5n o 7n jorn de june e pòt durar de setmanas. Aquesta fasa se caracteriza per una pèrda proteïca fòrça mens marcada (Environ d'azòt/jorn vèrs la 2a setmana) e establa. La màger modificacion es l'aument important de la concentracion plasmatica dels còrs cetonics. A causa d’aquesta aument, lo cervèl oxida fòrça mens de glucòsa, çò que fa mai indispensable lo manten d'una intensa gluconeogenèsi epatica e renala a partir de acids aminats musculars. Aquò provòca una diminucion de la proteolisi (subretot la produccion de glutamina e d'alanina) e permet l'estalivi proteïc. La reduccion de la proteolisa musculara e l’estabilitat de la proteosintèoi permeton un manten (o una baissa mai lenta) de la massa proteïca musculara. Aqueste estalvi proteïc relatiu permet donc una subrevida longa. Son mecanisme demora pasmens misteriós.
Fasa terminala:
la fasa III o terminala (o la limita de l'adaptacion al june): aquesta fasa terminala foguèt estudiada pas que per l'animal e subretot lo pingüin emperaire, coma amb Yvon Le Maho. Lo passatge a aquesta darrièra fasa del june es marcat pe un net contraste: los taus plasmatics d'acids gras e de còrs cetonics s'aclapan, alara que la glicemia s'auça, e lo catabolisme proteïc aumenta de biais important per la neoglucogenèsi. Lo passatge a aquesta tresena fasa de june amb aument de la mobilizacion de las proteïnas arriba alara que demora pres de 20 % de las sèrvas lipidicas, contradisent largament l'idèa d'una fasa irreversibla. Pasmens s’aquesta tresena fasa es pas irreversibla, es pasmens limitada de brèu. Es la consomacion de las proteïnas pendent aquesta fasa qu’es responsabla d'una fòrta morbiditat e mortalitat. Lo cas particular dels animals obeses foguèt estudiat e mèna a de constacions plan susprenentas: aquestes animals obeses dintran pas en fasa terminala, gardan en permanéncia un comportament d'estalvi proteïc. « A causa de lors sèrvas lipidicas considerablas, junan plan mai de temps mas arriban in fine a una deplecion proteïca plan mai marcada que pels animals magres. A la fin del june (a la mòrt), los animals magres perdèron 98 % de lors sèrvas lipidicas e 29 % de lors proteïnas totalas, alara que los animals obeses perdèron « pas que » 82 % de lor sèrva lipidica e 57 % de lors proteïnas corporalas. Se las sèrvas lipidicas representan lo factor limitant de la durada del june pel subjècte prim, Son las sèrvas proteïcas que representan lo real factor limitant de la durada del june per l'obese, l'observacion de las sèrvas lipidicas pòdon èsser fòrça enganaire ».
Limitas e dangièrs Un adult de 1,70 m, pesant 70 kg, possedissent unes 15 kg de sèrva de grass. Mas al delà, de contunhar lo june consoma las proteïnas del còrs. L'organisme cataboliza d’acids aminats que pòdon èsser convertits en glucòsi Pendent la neoglucogenèsi per provesir lo cervèl. Mas las proteïnas son servadas dins los muscles (coma lo còr). Un seguit medical es vital a partir de la 4a setmana, seguent l'estat de santat, las condicions del june e la natura de las sèrvas del començament.
Coma lo mòstra l'istòria de a Cork (Irlanda) en 1920, que lo june durèt , Patrick Robertson, P.84, 1975; l'organisme uman, jove e bona santat, pòt suportar un june total (mas excluissent pas la presa de liquids), non pas saes sequèlas, pendent un periòde podent anar fins a tres meses. Pendent la Cauma de la fam irlandesa de 1981, Bobby Sands es mòrt après 66 jorns de june, alara que Kieran Doherty es mòrt après 73 jorns.
Exprimida en tèrme d'indici de massa corporala (IMC), una valor inferiora de 12 a 13 kg·m-2 es en principi sinonime de mòrt, quitament se de recobraments foguèron descrichs per de pacients adults joves desnoirits presentant de las IMC de l’òrdre de 8 a 9 kg·m-2 . Un june long al de delà d'una cèrta durada provòca de segur la mòrt. La durada varia segon los individús, e pòt aténher mai de 85 jorns.
Models animals Los animals malauts, nafrats o en Ivernacion reduson lors apòrts en noiritura<ref>. Lo june es indispensable a la subrevida en cas de carestiá o de famina. Las mòrsas junan en periòde de reproduccion alara que defendon lor territòri e lors femes. Los poletons junan sens beure tres jorns après l’espelida. Los ligombaus juna quand mudan. Los pingoïns mascles, qu’aparan lor uòu del freg en lo portant sus lors pés, junan fins a l’espelida dels pichons e la presa en carga d’aquestes per lor companha. Los animals que practican l'ibernacion junan de facto pendent aqueste periòde de fèble activitat.
Pendent lo june de las ratas, l’intestin prim evolua en quatre fasas:
en unas oras, fasa 1, la pèrda de massa es deguda a las sèlas e a l’utilizacion de las sèrvas glucidicas; lo començament de june o lo june cort, fasa 2, atrofi l'epitèli e mobiliza 75 % de las resèrvas lipidicas, çò qu’estalivariá las proteïnas. Las cellulas prolifèran e migran mens. La pèrda de massa es constanta; enseguida comença lo june long, fasa 3, las proteïnas provesisson una granda partida de l'energia e la sintèsi proteïca es reducha. Las cellulas prolifèran e migran mai, e l’apoptòsi s'arrèsta (per baissa de las citoquinas e del factor de transcripcion Cdx2). Lo catabolisme proteïc aumenta. Los transportors actius PepT1 (peptide transporter 1) e SGLT1 preparan lo retorn de l’alimentacion. La pèrda de massa subran aumenta; après retorn de l’alimentacion, fasa 4, l’epitèli se restaura en 3 jorns que le june siá cort o long. Lo retorn de l’alimentacion estimula los transportors GLUT5, GLUT2 (de l'anglés glucose transporter) e FATP4; l'egotament critic de las sèrvas energeticas provocariá l'optimizacion de l’absorpcion dels nutriments.