Lo rococò (/rokoko/, tanben CA: /ˌro'koko/), mens comunament Rococò o Barròc Superior, es un estil excepcionalament ornamental e teatral d'arquitectura, art e decoracion que combina asimetria, corbas de rotlament, daurada, colors blancas e pastellas, motlatge escultat, e frescas trompe-l'œil per crear suspresa e l'illusion del movement e drama. Loís XV. Acuèlh favorable de part e d'autra de la Rococò de França Es sovent descrich coma l'expression finala del movement Barròc.
L'estil Rococò comencèt en França dins los ans 1730 coma una reaccion contra l'estil mai formal e geometric de Loís XIV. Èra conegut coma "estil Rocaille", o "estil Rochaille". Lèu s'espandiguèt dins d'autras partidas d'Euròpa, subretot lo nòrd d'Itàlia, Àustria, sud d'Alemanha, Euròpa Centrala e Russia. Tanben arribèt a influenciar las autras arts, subretot l'escultura, lo mobilièr, l'argentari, lo veire, la pintura, la musica, e lo teatre.
Quitament s'es a l'origina un estil laïc utilizat subretot pels interiors de las demoranças privadas, lo Rococo aviá un aspècte esperital que menèt a son usatge espandit dins los interiors de la glèisa, subretot en Euròpa Centrala, Portugal, e America del Sud.
Liames intèrnes
Bibliografia
Nòtas e referéncias