Poeta, dzortut an lenga piemontèisa, ma ëdcò an fransèis e an italian.
Biografìa thumb|right|200px|Edoardo Ignazio Calvo Francesco Maria Edoardo Ignazio Calvo a l'era nassù a Turin ël 13 d'otóber dël 1773; na làpida su soa ca natal, an contrà Prinsi Medeo 41, promovùa da la Ca dë studi piemontèis, an arcòrda la nàssita. Sò pare a l'era ël médich Carlo Calvo, soa mare Giulia Antonia Bottacchio. A l'era stàit batijà ant la veja cesa dij sant March e Leonard. Da masnà a l'ha vivù soens a Cinsan, andoa soa famija a l'avìa ëd proprietà.
A l'era laureasse an Medsin-a con na tesi an latin antitolà De scorbuto. A l'ha partessipà an pien a le vicende giacobin-e e ëd Napoleon. A l'avìa apopré 25 agn cand a l'é partì për j'Alp fransèise, spetand che la rivolussion fransèisa a mnèissa progress an Piemont; ma peui, rintrà, a l'era restà delus. A l'era torna partì da Turin cand l'esèrcit ëd Suvorov as avzinava.
Vers la mità dël 1800, Calvo a torna a Turin e a l'é nominà médich assistent a l'ospidal San Gioann. A scriv soe Fàule moraj e sòn a fa anrabié ël governador fransèis, ch'a da l'órdin d'arestelo. La comission esecutiva, formà da Carlo Botta, Carlo Bossi e Carlo Giulio, a lo anforma dël privo, e Calvo a peul ëscapé a Candieul da sò amis ël cont Chiavarin-a.
A l'é mòrt ël 29 d'avril dël 1804, che a l'avìa mach 31 agn, ëd tifo, antramentre ch'a cudìa ij sò malavi al San Gioann.
Edoardo Ignazio Calvo a l'é stàit ël pì avosà poeta piemontèis dël Setsent. A l'é conossù a livel nassional e a ancamin-a a esse conossù a lë strangé, përchè eut soe poesìe a son ëstàite traduvùe an anglèis.
Euvre La stason giacobin-a Canson quasi poética për servì 'd bon auguri al matrimòni 'd tòta Teobalda Turinet con l'intendent Morand (1796) A l'é miraco la prima euvra an piemontèis d'Edoardo Ignazio Calvo. Chèich vers dla canson: I savì ch'a l'é mia mòda 'd parlé sempre piemontèis bin ch'adess për tut as lòda col ch'a parla mach fransèis Passapòrt dj'aristocrat (1798-99) Chèich vers dla poesìa: basta un sol, un sol ch'a resta tard o tòst av farà s-ciav Aurora dla libertà piemontèisa (1798-1799) Chèich vers dla poesìa: Pensé pur a custodive con un ànim da guerier; guai s'i ven-e da andurmive, iv dësvije carià 'd fer Campan-a a martel pr'ij piemontèis (1798-99) Chèich vers dla poesìa: Noi i soma tuti uguaj, soma frej, saroma taj Sairà dij piemontèis Sui prèive Follie religiose (1798-1801) Chèich vers dla poesìa: ... për dsvieve da col stupor profond ch'a ten le ment e l'ànima tramblanta e sepelìa dal vel dl'oscurità, dla letargìa.
J'euvre dla disilusion Antra le pì avosà a-i son le Fàule moraj (1802-03, poesìe an tersa rima piemontèisa).
J'àutre euvre dla disilusion a son: A mëssé Edoard Na stansia. Chèich vers dla fàula: Ël Piemont a l'é adess, com tuti a san, ël pais dla cocagna e dla prosperità as podrìa andé për lì con l'òr an man tant son sigure le proprietà. Petission dij can a l'ecelensa Ministr dla poliss Na stansia. Chèich vers dla fàula: prodòt da l'òdio ch'i oma contra ij Gaj autor 'd nòstre miserie e 'd nòstri guaj Ritrat dël cont ëd Ciavarin-a Su la vita 'd campagna (1802-03) A un scolé 'd Zenon arsussità ch'a l'é pa 'd vàire Un-a 'd soe euvre minor. Chèich vers dla fàula: É-lo vèj, compare Giòrs, ch'an fasend un cert ësfòrs son scapave ant un moment le budele con l'oment? Al sò amis compare Tòni dà 'l bondì barba Giròni Un-a 'd soe euvre minor. Chèich vers dla fàula: An butand an derision col filòsofo capon t'has tirate an sij tò pé, mè car Tòni, un gran brasé Su le fije d'arforma Un-a 'd soe euvre minor. Chèich vers dl'euvra: Dime 'n pòch, vojàutre fije ch'i comense avèj jë spron, ch'i sè già mese rupìe sota j'euj, sota al manton, L'Artaban bastonà A l'é l'ùltima euvra, nen finìa, ëd Calvo. Chèich vers dl'euvra: Speré ant la Providensa, voi àit ch'i sè ant ij guaj, giustissia l'é nen mòrta, manch un a-i pensa as treuva.
Arferiment bibliogràfich për chi a veul fé dj'arserche pì ancreuse Gianrenzo P. Clivio - Profilo di storia della letteratura in piemontese
Calvo, Edoardo Ignazio Calvo, Edoardo Ignazio