Ła cieza de San Fantin, ła ze un edifisio łerigiozo de ła sità de Venesia, situà inte'l sestièr de San Marco, davanti a'l Gran Teatr La Fenice e da rénte a l'Ateneo Veneto.
Storia
Segóndo łe fonti antighe, ła Cieza ła gavarìa orìzene un mucio antighe. I più ghe ne łoga ła costrusion a'l 996 grasie a l'inisiativa de łe famegie patrisie Barozzi, Aldicina e Equilia. A se supone che l'eresion a parochia ła sia da far resałir a l'XI sècoło, inte un parìodo inte'l cuało no se gaveva na redefinision de l'aministrasion ecleziàstega in sità. Pì volte desfada da insendi, ła ze stada recostruìa inte'l XII secoło dai Pisani e oncora inte'l XVI sècoło, forse su prozeto de'l Scarpagnino o de Pietro Lombardo in cołaborasion co Sebastiano MarianiMagistri, architeti e inxegneri, e co ła zontadura de ła capeła de'l Sansovino.
Inte'l XVIII sècoło ła ze deventada cołegiada. Inte'l 1807 i decreti napołeòneghi i ga sopreso ła parochia e el só capitoło zontándoła a San Moisé. Ancora ancùo ła ze vicariàl.
In pasà ła zera afiłiada a Santa Maria Zobenigo e el paròco el reseveva da st'ùltema l'acua santaInformasión dal Sistema Informativo Unifegà par le Soraintendense Archivistiche .
Descrisión Sòra ła porta de ła sagrestia A ze consarvada l'urna sepolcrale di Vinciguerra Dandolo, òpare de Tullio Lombardo.
Note
Bibliografia Marino Viganò (setenbre-otobre 2008), Magistri, architetti e ingegneri. Dalla rejone dei laghi della Terraferma e inte el Dominio da mar, in Giorgio Mollisi (a cura di), Svizzeria a Venezia nella storia, nell'arte, nella cultura, nell'economia dalla metà del Quattrocento ad oggi. Arte&storia (numero 40 - anno 8): pp. 137-138. Antonio Scordino (1991). La chiesa veneziana di San Fantino il Calabrese. Brutium (1-2 anno LXX): pp. 10–11.
Altri progeti
Fantin Fantin