Eric Patrick Clapton (Ripley, 30 de marso 1945), el ze un cantante, ghitarista, e conpozidór britànego.
Soranomenà Slowhand (Man lenta) e God da Chuck Berry definìo The Man of the Blues (l'omo de'l Blues) Eric Clapton el ze uno dei pì famozi e influenti ghitaristi blues. Vensidor de pì Grammy Awards, el ze el soło muzeghista che'l tre insarimenti inte ła Rock'n Roll of Fame (The Yardbirds, Cream, sołista). Ła rivista Rolling Stone ło ga tacà al segondo posto dadrìo soło a Jimi Hendrix inte ła lista Rolling Stone's 100 Greatest Guitarists of All Time, che ła mensona i mejo ghitaristi de tuti i tenpi, ełezendoło donca megio ghitarista in vita.
Biografia Putełèsa e adołesensa Eric Clapton el ze nasesto el 30 de marso 1945 a Ripley (Inghiltera). El zera un puteło chieto, vargonjìn, sołitàrio e par ła só stesa definision, "cativo", asé fisà a rivar i sò obietivi inte'l studio de ła mùzega, ma che'l gaveva anca un gran senso de l'umorizmo.
El ga pasà i ani de ła scoła media a ła Hollyfield School de Surbiton e in ocazion de'l só tredezèzemo conpleano el ga resevùo na ghitara spanjoła Hoya. Inparàr 'sto strumento A zera par lu cusì difisìłe che dobòto el zera drìo zbandonarla. Fin da cuando che'l zera bocia el ze stà pasionà de blues e el se ałenava un mucio de ore par inparàr i acordi e sonàr a só modo ła mùzega de artisti blues, che'l scoltava co'l só rezistrador.
Clapton taca ła so carièra da sołista ezibindose in volta pa'e strade. Da stra zòvane el entra inte i Yardbirds e po' el pasa co i Bluesbreakers de John Mayall, co'l cuało inte'l 1966 lel inside el séełebre disco Bluesbreakers with Eric Clapton. In 'sto parìodo el conose el baterista Ginger Baker e el pianista, conpozidor e basista Jack Bruce. Co st'altri el fonda el grupo rock-blues dei Cream. In azonta el sona inte i primi àlbun de Frank Zappa, insidendo de łe parte vocałe e altre de ghitara.
I ani de i supergrupi (1965 - 1969) Come ze formà i Cream, un supergrupo de virtuózi, parmete a paròmo de i conponenti de łibarar le propie capasidà sensa èsar costreto da i łimiti che i ga łe cansonete pop. Sunshine of Your Love, White Room - scrita da'l basista dei Cream Jack Bruce - e Badge (scrita co'l só amigo George Harrison) el ze łe game pì łuminoze de ła prima parte de ła carièra de Clapton. A'l top de'l suceso, a ła fìn dei sesanta, i Cream i se moła.
Par i ani suìto drìo ła carièra de Clapton ła ciapa un caratere un fià sìngano e inregołàr. Co Ginger Baker e l'amigo Steve Winwood, Eric el fonda i Blind Faith, Presence of the Lord el ze un clàsego cha oncora ancùo Eric el sona durando i só conserti. Anca i Blind Faith i ga na vita daseno curta e, drìo el disco de ezordio, ła só espariensa ła se sera : de'l resto ła vita dei cusì soranominài "supergrupi", cuałi zera sia i Cream che i Blind Faith, no ła ze mai stada fàsiłe, soratuto pa' łe presion de łe major. thumb|left|Clapton durando un conserto de'l 1974 El se refuzia cuindi inte ła band Delaney & Bonnie, in cui par un parìodo stracurto el miłita e el va in tour. Ghe ne rezulta do dischi: Delaney & Bonnie & Friends e On Tour with Eric Clapton.
Inte'l 1970 A vien fora el primo àlbun sołista de Clapton. Rara ła prima varsion (CTH in trail-off pa'i cultori de'l viniłe), venjesa fora par stranbòto co vrsion inedite de After Midnight e Blues Power. Déłongo drìo, Eric el forma i Derek & The Dominos. In realtà el grupo el dovea ciamarse Derek & The Dynamos ma el ze stà canbià par un zbałio de trascrision. Riva' ai studi postataménte co'l fin de conoser Clapton, intra a far parte de'l grupo n'altro gran ghitarista ełètrego, Duane Allman, conosùo par aver fato parte dei Allman Brothers.
A vien fora el disco Layla and Other Assorted Love Songs. Layla, co el strazordenario riff de vertaùra, ła ze una de łe canson pì sełebri de Clapton co ła sucesiva Cocaine (1977) scrita da J.J. Cale. Siben el disco gabia al so interno anca altri otimi brani (Bell Bottom Blues, I Am Yours, Key to the Highway), xe in xeneral el lirico diałogo tra ła chitara di Clapton e queła de Duane a dominàr e caraterixàar el disco. Clapton patìse un mucio pa' ła morte inprovixa de Jimi Hendrix, a cui el jera ligà da grande stima ma anca da conpetision. Par un longo periodo i concerti de Clapton co Derek and the Dominos del 1970 se verxe co Little Wing de Jimi Hendrix in omagio al gran chitarista.
Al suceso statunitense de l'albun segue na tournée e un disco dal vivo. Un segondo progeto de disco abordìse 'vanti de eser publicà, Duane muore in un incidente stradałe e par Clapton se verxe definitivamente łe porte de l'inferno de ła droga. Inte l'agosto 1971, un Clapton visibilmente provà partesipa al Concert for BanglaDesh de l'amigo George Harrison, riprendendo tra l'altro el famoxo asoło de While My Guitar Gently Weeps, da łù xa sonà ne ła version del White Album dei Beatles.
I ani de ła crize e ła carièra sołista (1969 - 1979)) thumb|right|Clapton in conserto a'l teatro "Eishalle" de Wetzikon, Zurigo, (Svisera), el 19 zugno 1977 Ghe vorà nùmarozi mezi e'l juto de amighi cofà Peter Townshend par farlo insìr da'l sprofôndo, almanco in modo parsiałe. Cussì tanto tacaménto el ga dobòto costrenzesto Clapton a tornàr live al Rainbow da cui vien ciapà un live, che no'l ze riusìo de'l tuto, come che ze stà dito da difarenti critici (anca parchè su l'LP no vien inserìi i brani mejo, po' pubegà so bootlegs japonezi de alto livèło). Ma ze bastansa parchè Clapton el se rimeta in pista, e co 461 Ocean Boulevard torna a ruzìr inte ła radio e so i ziradischi de tuti i fans. Ła canson piłota ła ze I Shot the Sheriff, za de Bob Marley (a l'época oncora autor jamaican non conosùo). Infati Clapton el ze anca famozo par el só gusto inte'l sèlier inte'l repertorio de altri artisti canson da zlansàr a nòva vita.
Se rimarca inte'l disco anca Let it Grow, che sona lenta e fasinoxa, ma co na seràda che no se podeva desmentegàr e un mucio bèła, de prónta harrisoniana, precedente al xiro de acordi de Stairway to Heaven (1970). Se Eric Clapton (1970), come dito atribuìbiłe in larga parte a Delaney & Bonnie, par quanto de otimo livèło, xe un fià na falsa partensa, 461 Ocean Boulevard (1974) segna el scominsio efetivo de ła carièra sołista de Clapton deventando de soravìa l'archetipo de tuti i so albun: tanti altri ne seguirà inte i trent'ani drìo ma ricalcarà tuti, co maxor o minor suceso, ła formùła vinsente de questo, blues, ballads e laid-back, co intràe de chitara dal saor pontìo.
In ogni caso l'atività de studio xe funsionàl a quèła dal vivo, indove Clapton tira senpre fora el megio de sé, fora quando ch'el torna ad esare piciàda de demoni e dipendense varie. Intra i dischi dal vivo dei ani setanta se ricorda E.C. Was Here co grandi asołi blues e Just One Night, in cui Clapton riese a render briłanti sfiamegànti anca conpoxision che in studio se gavea pałentà dèbełe.
I ani otanta e ła rinasita del Blues (1980 - 1998) I ani otanta vede un Clapton un mucio łigà a tuto queło che xe in voga e senpre intrigà col gossip e'l jet set pìtosto che col blues. Inte el 1998 coi Dire Straits el partesipa ad un concerto in onor de Nelson Mandela. Xe na tapa del steso tour che interesa i do amighi Mark Knopfler ed Elton John. Ła sesion straxordenaria de amighi gavarà ła so sima durante el concerto in beneficensa de Knebworth del 30 zugno 1990.
El 20 marso 1991 capita un fato che rabalta tuta ła so vita, el peder el so fiol picenin par na fenestra lasàda verta da na desmèstega. Conor, el fantuìn, zera nato el 21 agosto 1986 da ła rełasion avùa co Lory Del Santo. Co nase sta disgrasia el gavea soło che quatro ani quando ch'el xe casca dal 53° pian de un gratacieło de New York in cui se trovava coła mare. Clatpon xe desfà ma el dołor ghe dà na descantàda patòca. Ispirà da sta desgrasia el conpone Tears in Heaven, canson dedicà par el so putèło sconparso e infìn se verxe da nòvo al blues. Ła prima publicasion de Tears in Heaven risałe a quando ch'el ga anca reałixà ła cołona sonora del film Rush (1992), dove ła canson, desferensiandose da ła version acustega che conparirà in "unplugged", xe reałixàda co ła chitara ełetrica. Xe pròpio sto film de nome Rush che a Eric ghe dà l'ocaxion de esprimer, come ghe zera stà richiesto dal regista, na muxica che daga l'emosion a chi che ła scolta e ga perso na persona amàda. Altre canson conponeste so l'onda de emosion de ła morte de Conor xe: My father's eyes e Circus has left down canson in cui Clapton esprime el so dołor sia par aver perdùo so fioło che par el fato che no gheva mai conosùo so pare reàl. thumb|right|Doyle Bramhall II, Derek Trucks, Steve Jordan, Eric Clapton, Willie Weeks
El trova el modo par verxer el cuor al so publico e far veder łe ferìe ch'el gavea, ła forsa sua e l'amor ch'el ga par el blues vien inte el 1992 quando vien registrà el MTV Unplugged. Come richiedeva ła trasmision tełevixiva, se podeva uxar soło chitare acusteghe e non strumenti. ełetrici. El musical che ghe ne vien fora xe daseno maxengo, dove anca i nùmari che pararìa non de suceso in version acustiche, se vede invese che i rivitałixài e pareciài come fuse nòvi, un su tuti Layla strafamoxa part tanti ani ne ła so prima version, Layla deventa un mucio famoxa ne ła version acustica, un ritmo swing dołente che no ga gnente de simiłe al finàl rock pien de smàra che gavèa sto tòco trent'ani prima.
El diso ciapà da ła trasmision deventa un best dando cussì vałór oncora a Eric Clapton. Anca łù colpìo dal suceso inatexo a livèło mondiałe, el continua a sercàr el vero blues e inte el (1994) el publica From the Cradie, albun rigoroxaménte in stiłe ełetrico e blues.
Tenpi resenti (1999 - Ancùo) thumb|right|Eric Clapton in conserto a Londra el 28 zugno 2008
Inte i ùltemi ani Eric Clapton el ze pasà da produsion mainstream a dischi co ciàro saor blues (i ùltemi de 'sta serie i ze Ne and Mr. Johnson e Sesion for Robert J., tributi a Robert Johnson).
Intanto Clapton el ga anca avùo un fià de tenpo de fondàr na fondasion par la cura e ła riabiłitasion dei alcołisti (Fondaménto Crossroads co sede ad Antigua), inte'l 1999 el ga organizà un conserto a'l Madison Square Garden de New York indove A ze stà publegà un DVD el cui titòło el jera Eric Clapton & Friends in Concert A benefit For The Crossroads Centre At Antigua, mentre inte'l 2004 e el 2007 el ga organizà un gran festival de ła ghitara blues, el Crossroads Guitar Festival, de cui ze stà pubegà do DVD dopi.
Durante el meze de agosto del 2005, l'àlbun Black Home el ze stà tanto criticà: masa orientà e mainstream, vien caraterizà da un tono bastansa tìvio, dove ła maravegioza Stratocaster no ła "ruzise" altro. Cualcheduni el ga fato trapełàr la notisia che in realtà łe canson de Black Home łe fuse stàe rezistràe 'vanti del disco-omagio a Robert-Johnson, ma che ła caza discogràfega, considerandołe de manco intarese de łe stese cover, ła ga preferìo intardigàr l'insìda de'l materiàl orizenal preferìndoghe el tributo a'l vècio "omo de'l blues".
Inte'l 2006 A vien publegà The Road to Escondido, àlbun indove el cołabora co J.J Cale cołù che'l gheva scrito Cocaine. Inte'l grupo l'è prezente anca Billy Preston inte l'ùltema session in studio, pochi mezi 'vanti de ła só sconparsa. Da'l 2006 el se ezibise anca in Itałia fasendo na serie de date come par ezenpio al Lucca Summer Festival el 7 lujo in conpanjìa de ła Robert Cray band, a Umbria Jazz l'8 ługio, e a l'Arena de Verona, oncora na volta co Robert Cray davanti a un pùblego pien de spetadori: i ga fenìo el conserto dotando in Crossroads. El tour el ga visto conserti memoràbiłi sold out co l'amigo Stevie Winwood e l'altro amigo Jeff Back.
Inte'l setenbre de'l 2010 A ze venjesto fora el novo disco, co al só interno do inediti, da'l senplise titoło Clapton. Dito come che dize Clapton un àlbun "venjìo da so posta", un tributo a łe grande mełodie blues e jazz che'l gaveva scoltà co'l zera bòcia.