Leopold Bauer (ur. 1 września 1872 w Karniowie, zm. 7 października 1938 w Wiedniu) – austriacki architekt i projektant sztuki użytkowej, w swojej twórczości łączył elementy historyzmu, secesji i modernizmu.
Biografia Urodził się w Karniowie na Śląsku Austriackim jako syn właściciela hotelu i restauracji Pod Białym Konikiem Josefa Bauera i Marii z domu Flemmich. Po ukończeniu szkoły realnej w rodzinnym mieście uczęszczał do Państwowej Szkoły Przemysłowej (Staatsgewerbeschule) w Brnie (gdzie chodził do klasy razem z Josefem Hoffmannem), a następnie na wiedeńską Akademię Sztuk Pięknych. Był uczniem Carla von Hasenauera (1893–1894) oraz Otto Wagnera (1894–1896), u którego potem praktykował. Odbył kilka podróży naukowych po Francji, Włoszech i Niemczech, a w roku 1900 związał się ze środowiskiem Secesji Wiedeńskiej, której współzałożycielem był jego krajan i kolega ze studiów Joseph Maria Olbrich. W latach 1902–1903 był redaktorem naczelnym dwumiesięcznika fachowego Secesji „Ver sacrum”.
Aktywną działalność jako architekt rozpoczął w roku 1901. Był zwolennikiem funkcjonalizmu, jego pierwszy zrealizowany projekt – willa Karla Reißiga w Brnie – bywa określany jako „pierwszy modernistyczny budynek w monarchii austro-węgierskiej”. W późniejszym okresie zrewidował jednak swoje poglądy i zaczął realizować również projekty w duchu tradycjonalistycznym z neoklasycznym gmachem Austriackiego Banku Narodowego (1912) na czele. Zajmował się również projektowaniem mebli i obiektów użytkowych, za swój projekt wyposażenia czytelni otrzymał złoty medal na Wystawie Światowej 1904 w Saint Louis.
Po odejściu Otto Wagnera na emeryturę Bauer przejął w 1913 r. jego miejsce jako prowadzącego kursy architektury współczesnej na wiedeńskiej Akademii Sztuk Pięknych. Odszedł z uczelni w roku 1919 pod naciskiem negatywnie do niego nastawionych studentów. Na łamach „Neue Freie Presse” publikował liczne felietony na temat architektoniczne, jak i społeczno-polityczne. Pozostawił po sobie również publikacje książkowe: Verschiedene Skizzen, Entwürfe und Studien. Ein Beitrag zum Verständnis unserer modernen Bestrebungen in der Baukunst (Różne szkice, projekty i studia. Przyczynek do zrozumienia naszych nowoczesnych starań w sztuce budowlanej, 1899) oraz Gesund wohnen und freudig arbeiten. Probleme unserer Zeit (Zdrowo mieszkać i przyjaźnie pracować. Problemy naszych czasów, 1915). Pod koniec życia przejawiał sympatie pronazistowskie.
Wybrane realizacje w Bielsku-Białej: kamienica Valentina Jakubeckiego, ul. Stojałowskiego 51, 1903; przebudowa kościoła św. Mikołaja (obecnie katedra), pl. św. Mikołaja, 1906–1910; w Brnie: willa Karla Reißiga, ul. Hlinky 148, 1901–1903; kamienica barona Stephana Haupta von Buchenrode, ul. Koliště 17–19, 1906; willa Hugo Hechta (obecnie konsulat Rosji), ul. Hlinky 142b, 1909–1911; przebudowa willi Rudolfa Rohrera, ul. Veslařská 234, 1910–1914;
w Karniowie: Dom Strzelecki (obecnie Centrum Dzieci i Młodzieży), ul. Dobrovského 16, 1905–1908; przebudowa willi Aloisa Chlupáčka, ul. Textilní 3, 1923–1926; przebudowa hotelu Tiroler (wcześniej Pod Białym Konikiem – dom rodzinny Bauera, obecnie pod nazwą Slezský domov), Náměstí hrdinů 2, 1927–1930; przebudowa willi Rudolfa Larischa, ul. Říční okruh 14, 1929; hala sportowa Deutscher Turnverband (później Sokolovna), ul. Petrovická 2, 1932–1933; przebudowa domku letniego Hany Larisch, Ježník 71, 1934–1936; w Opawie: budynek Izby Handlowo-Przemysłowej (obecnie Izba Gospodarcza i Biblioteka Petra Bezruča), ul. Nádražní okruh 27, 1908–1910; dom towarowy Breda & Weinstein, Náměstí Republiky 9, 1926–1928; kościół św. Jadwigi, Náměstí svaté Hedviky, 1933–1937; w Wiedniu: willa własna, Auhofstraße 230, 1906–1907; gmach Austriackiego Banku Narodowego, Otto-Wagner-Platz 3, 1912–1919; budynek komunalny Vogelweidhof, Hütteldorfer Straße 2a / Wurzbachgasse 2-8 / Sorbaitgasse 3, 1925–1927; budynek komunalny Paul Speiser-Hof, Franklinstraße 20 / Freytaggasse 1-9 i 2-14, 1928–1932; willa Victora von Joly'ego, Braunschweiggasse 12, 1928–1929; kamienica przy Singerstraße 30, 1938; inne: sanatorium Vinzenza Priessnitza w Jesioniku, ul. Priessnitzova 12, 1908–1910, rozbudowa 1928–1929; rozbudowa sanatorium Purkersdorf, 1908 i 1926; kościół św. Marcina w Tošovicach, obecnie część miasta Odry, 1909–1917; fabryka dywanów i pościeli Ignaz Ginzkey & Co. (później Kovral) we Vratislavicach nad Nysą, obecnie część Liberca, ul. Rumburská, 1916–1924; przebudowa zamku Sorokújfalu, obecnie część wsi Sorokpolány, 1927;
Bibliografia
Kategoria:Absolwenci i studenci Akademii Sztuk Pięknych w Wiedniu Kategoria:Austriaccy architekci Kategoria:Architekci modernizmu Kategoria:Architekci secesji Kategoria:Ludzie urodzeni w Karniowie (Czechy) Kategoria:Pochowani w Wiedniu Kategoria:Austriaccy redaktorzy naczelni Kategoria:Urodzeni w 1872 Kategoria:Zmarli w 1938