Zbigniew Gnutek (ur. 15 września 1947 w Braszowicach) – polski inżynier mechanik.
Życiorys Syn Władysława. Po ukończeniu szkoły podstawowej w Braszowicach rozpoczął naukę w Technikum Budowy Silników Lotniczych we Wrocławiu, które ukończył zdaniem matury w 1966 r. W tym samym roku rozpoczął studia na Wydziale Mechaniczno-Energetycznym Politechniki Wrocławskiej, które ukończył w 1972 r. uzyskaniem tytuły magistra inżyniera mechanika.
Po studiach rozpoczął pracę w Zakładzie Termodynamiki Instytutu Techniki Cieplnej i Aparatury Przemysłowej Politechniki Wrocławskiej, a po zmianach organizacyjnych w Instytucie Techniki Cieplnej i Mechaniki Płynów Politechniki Wrocławskiej. Pracę doktorską pt. Określenie własności termodynamicznych łopatkowej rozprężarki rotacyjnej do skraplania azotu, wykonaną pod kierunkiem prof. Bogdana Sujaka obronił w 1977 r. i awansował na stanowisko adiunkta. W 1998 r. na podstawie monografii pt. Łopatkowe maszyny rotacyjne - rozwinięcie wybranych elementów jednowymiarowej teorii oraz po kolokwium otrzymał stopień doktora habilitowanego w zakresie budowy i eksploatacji maszyn, a w 2005 r. tytuł naukowy profesora nauk technicznychNominacje profesorskie w Pałacu Prezydenckim Prezydent.pl, 11 maja 2005 [dostęp 2026-03-17]. oraz etat profesora na Wydziale Mechaniczno-Energetycznym Politechniki Wrocławskiej. Prodziekan (1993–1999), dziekan (1999–2005 i od 2012 r.) na Wydziale Mechaniczno-Energetycznym Politechniki Wrocławskiej, członek senatu Politechniki Wrocławskiej (1999–2008). Równolegle od 2010 r. rozpoczął pracę w Instytucie Inżynierii Rolniczej Wydziału Przyrodniczo-Technologicznego Uniwersytetu Przyrodniczego we Wrocławiu. Członek Komisji ds. Energii przy Ministrze Nauki i Szkolnictwa Wyższego (2006–2007).
Specjalista w zakresie teorii maszyn i urządzeń cieplnych – kriogeniki, teorii maszyn objętościowych i konwersji energii, prowadził badania także w zakresie odnawialnych źródeł energii, energii ze źródeł odpadowych, a także mikrosiłowni z nisko wrzącymi czynnikami. Autor lub współautor 175 publikacji, w tym 5 książek, promotor 10 doktorów. Członek Międzynarodowego Instytutu Chłodnictwa w Paryżu, Sekcji Termodynamiki Komitetu Termodynamiki i Spalania Polskiej Akademii Nauk oraz Polskiego Towarzystwa Mechaniki Teoretycznej i Stosowanej.
Odznaczenia
Złoty Krzyż Zasługi (1993) „za wzorowe, wyjątkowo sumienne wykonywanie obowiązków wynikających z pracy zawodowej”. Złoty Medal za Długoletnią Służbę (2009) Medal Komisji Edukacji Narodowej (2010)
Przypisy
Kategoria:Absolwenci Politechniki Wrocławskiej Kategoria:Ludzie urodzeni w Krakowie Kategoria:Nauczyciele akademiccy Politechniki Wrocławskiej Kategoria:Nauczyciele akademiccy Uniwersytetu Przyrodniczego we Wrocławiu Kategoria:Odznaczeni Medalem Komisji Edukacji Narodowej Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (III Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Złotym Medalem za Długoletnią Służbę (III Rzeczpospolita) Kategoria:Polscy inżynierowie mechanicy Kategoria:Urodzeni w 1947