Hemitrichapion (Tinocyba) – podrodzaj chrząszczy z rodziny pędrusiowatych i podrodziny Apioninae. Obejmuje 21 opisanych gatunków.
Morfologia Ciało porośnięte jest włoskami (włosowatymi łuskami), które albo nigdzie nie są zagęszczone albo tworzą jedynie nieznaczne zagęszczenia pod oczami i w niektórych miejscach spodu tułowia.
Głowa ma punktowanie na ciemieniu sięgające ku tyłowi dalej niż połowa długości oczu. Przednia część ryjka ma w widoku grzbietowym boki prosto zbiegające się ku szczytowi u samca, a wklęśnięte u samicy. U obu płci jest ona do połowy długości drobno owłosiona i grubo punktowana.
Na przedpleczu wszystkie włoski skierowane są dośrodkowo lub te przy jego tylnej krawędzi skierowane są poprzecznie. Pokrywy są podługowato-owalne i najszersze w połowie. Odnóża samca cechują nieuzbrojone golenie. Stopy mają płaty członu trzeciego zwyczajnie wykształcone, nieskrócone.
Szew pomiędzy pierwszym i drugim spośród widocznych sternitów odwłoka może być na całej długości wgłębiony lub tylko delikatnie zaznaczony. U samca na pierwszym sternicie nie występuje pośrodkowy guzek. Samcze pygidium ma listewkę krawędzi wierzchołkowej równomiernie zakrzywioną. Genitalia samca cechuje tegmen o średnio wydłużonych płatach parameroidalnych rozdzielonych pośrodkowym wcięciem sięgającym poniżej wysokości wierzchołkowych krawędzi okienek. Prostegium ma wierzchołek rozwidlony. Środkowy płat edeagusa (prącie) ma natomiast wierzchołek w widoku bocznym rozdęty lub odgięty, a w widoku grzbietowym rozszerzony. W wierzchołkowej części endofallusa obecne są cztery szeregi ząbków.
Ekologia i występowanie Zarówno larwy, jak i postacie dorosłe są fitofagami bobowatych, głównie z plemienia Hedysareae. Endofagiczne larwy przechodzą rozwój w kwiatostanach i mogą indukować powstawanie galasów.
Podrodzaj palearktyczny, rozmieszczony od Półwyspu Iberyjskiego i zachodu Afryki Północnej po Rosyjski Daleki Wschód. W Europie stwierdzono sześć gatunków, z których tylko H. refelxum w Polsce.
Taksonomia W 1932 roku Hans Wagner w publikacji współautorstwa Alberta Winklera niektóre zaliczane do tego podrodzaju gatunki umieścił w nowym podrodzaju Metatrichapion, nie podał jednak jego diagnozy czy opisu i stąd nazwa ta stanowi nomen nudum. Podrodzaj Tinocyba wyróżnił w 1990 roku Miguel A. Alonso-Zarazaga jako jeden z czterech w obrębie Hemitrichapion. Nazwę nadał od greckich słów τείνω (teínō, „rozległy”) i kύβn (cýbe, „głowa”) w nawiązaniu do nasadowo przeciągniętego punktowanego rejonu ciemienia. Gatunkiem typowym wyznaczył Apion waltoni.
Do tego podrodzaju zalicza się 21 opisanych gatunków: Hemitrichapion alexsandri Legalov, 2001 Hemitrichapion amguemae (Korotyaev, 1991) Hemitrichapion armeniacum (Desbrochers des Loges, 1896) Hemitrichapion derelictum (Desbrochers des Loges, 1907) Hemitrichapion filicorne (Wencker, 1864) Hemitrichapion insidiosum (Desbrochers des Loges, 1875) Hemitrichapion juniperi (Boheman, 1839) Hemitrichapion kastecum (Bajtenov, 1977) Hemitrichapion korotyaevi Legalov, 2001 Hemitrichapion lanigerum (Gemminger, 1871) Hemitrichapion lenense (Schilsky, 1906) Hemitrichapion lethierryi (Desbrochers des Loges, 1870) Hemitrichapion petryszaki (Bajtenov, 1979) Hemitrichapion reflexum (Gyllenhal, 1833) Hemitrichapion romani Legalov, 2007 Hemitrichapion strictum (Desbrochers des Loges, 1896) Hemitrichapion suppantschitschi Legalov, 2002 Hemitrichapion tigrense (Bajtenov et Lodos, 1977) Hemitrichapion tschegitunense Legalov, 2001 Hemitrichapion waltoni (Stephens, 1839) Hemitrichapion zagrossicum (Bajtenov et Fremuth, 1981)
Przypisy
Kategoria:Pędrusiowate Kategoria:Rodzaje i podrodzaje zwierząt nazwane w 1990 roku