François-Joseph-Philoclès Regnier de La Brière (ur. 1 kwietnia 1801 w Paryżu, zm. 27 kwietnia 1885 tamże) – francuski aktor teatralny i dramaturg.
Życiorys Był synem Charlotty-Zoé Régnier de La Brière, znanej jako Madame Tousez, członkini Comédie-Française. Kształcił się u oratorianów. Zamierzał studiować architekturę, lecz gdy nie zdał egzaminu konkursowego, poświęcił się scenie teatralnej, którą poznał w wieku 4 lat, grając Króla Rzymu w krótkiej sztuce wystawionej w Théâtre de l’Odéon w 1811.
Nie uczęszczał do Konserwatorium, a jedyne rady odnośnie zawodu aktora otrzymywał od . Występował w Metzu i Nantes, po czym został zatrudniony w . Dyrektor placówki, dostrzegając jego potencjał, namówił go do wstąpienia do Comédie-Française. Zadebiutował w 1831 kreacją Figara w pięcioaktowej komedii Wesele Figara Pierre’a Beaumarchais’go, a następnie w Cyruliku sewilskim, także napisanym przez Beaumarchais’go.
Jego kontrakt z Comédie-Française obejmował „pierwszą, drugą, trzecią i czwartą rolę komiczną, a także role drugoplanowe”, co świadczyło o wszechstronności jego talentu i szerokim wachlarzu możliwości. Jak napisano, „pełen dowcipu, lecz pozbawiony wulgarności, z finezją wciela się w wielkich lokajów” (m.in. Scapino, Crispin, Frontin, Dubois, Pasquin, Mascarille i Sganarelle). Nie wahał się też grać młodego pasterza Słoneczko w Weselu Figara czy Du Boisa w Mizantropie Molière’a, gdy było to wymagane.
Zostając w 1835 członkiem Komedii Francuskiej (sociétaire), wykazywał się dużą skutecznością w ówczesnym repertuarze, portretując różnorodne role, zwłaszcza w sztukach takich autorów, jak Eugène Scribe, Octave Feuillet, Auguste Vacquerie, Eugène Labiche i Émile Augier.
Razem z napisał kilka sztuk, w tym La Joconde, wystawionej w Comédie-Française w 1855. Pisał także dla „Monde dramatique”, finansowanego przez przyjaciela Gérarda de Nerval. Jako jeden z pierwszych badaczy twórczości Molière’a, był głównym inicjatorem budowy fontanny pisarza na rogu . W 1847 wystawił komedię Don Juan Molière’a (w której grał Pierrota) z oryginalnym tekstem, który Comédie-Française zastępowało do owego czasu wersją wierszowaną Thomasa Corneille’a. Wprowadził również do zbiorów Comédie-Française obraz Francuski i włoski błazen (Farceurs français et italiens). Był autorem artykułu „Historia teatru we Francji” w encyklopedii Patria, a jego Souvenirs et études de théâtre opublikowano pośmiertnie.
W 1854, będąc profesorem Konserwatorium, kształcił przyszłych aktorów. Wśród jego uczniów byli m.in. bracia Coquelin, Jules Boucher, Charles Prud’hon, , , Émilie Broisat, Gabrielle Tholer i Dinah Félix. W 1871, zagrawszy 251 ról scenicznych, odszedł na emeryturę. Dwa lata później mianowano go kierownikiem sceny. Stanowisko to piastował do 1875, a w 1879 objął tę samą funkcję w l’Opéra.
Przypisy
Kategoria:Członkowie Komedii Francuskiej Kategoria:Francuscy aktorzy teatralni XIX wieku Kategoria:Francuscy dramaturdzy XIX wieku Kategoria:Ludzie urodzeni w Paryżu Kategoria:Urodzeni w 1801 Kategoria:Zmarli w 1885