Eugeniusz Myczka (ur. 28 listopada 1908 w Strzemieszycach Wielkich, zm. 23 lutego 1993 w Gdańsku) – polski działacz społeczno-polityczny, publicysta, prezes Zarządu Grodzkiego Polskiego Stronnictwa Ludowego (PSL) w Gdańsku.
Życiorys Eugeniusz Myczka urodził się 28 listopada 1908 w Strzemieszycach Wielkich, obecnej dzielnicy Dąbrowy Górniczej. Syn Juliana i Apolonii. Ojciec był górnikiem, a potem maszynistą kolejowym. Ukończył szkołę powszechną oraz gimnazjum w Skarżysku-Kamiennej, dokąd przeprowadzili się jego rodzice. Tam też przewodniczył lokalnemu kołu Sodalicji Mariańskiej. Po maturze rozpoczął studia prawnicze na Uniwersytecie Poznańskim. W tym czasie zaangażował się w działalność Stowarzyszenia Katolickiej Młodzieży Akademickiej (SKMA) „Odrodzenie”, gdzie został wiceprezesem.
Po ukończeniu studiów rozpoczął pracę w Dyrekcji Kolei w Poznaniu, a następnie przeniósł się do Warszawy. W 1938 zawarł związek małżeński z Wiesławą, lekarką. W stolicy zastał go wybuch wojny. Ze względu na utratę w czasie wojny majątku, po jej zakończeniu, w 1945, przeprowadził się do Gdańska.
Włączył się tam w prace w strukturach Polskiego Stronnictwa Ludowego, zostając prezesem Zarządu Grodzkiego tamże. Jako działacz ludowy poddawany był represjom ze strony aparatu bezpieczeństwa, w tym napadany przez „nieznanych sprawców”. W czasie wyborów do Sejmu w 1947 został aresztowany i osadzony na kilka tygodni w gdańskim więzieniu. Jego mieszkanie było pod obserwacją i poddawane rewizjom. Myczka stracił pracę i otrzymał „wilczy bilet”.
Ze względu na niemożność wykonywania pracy, podjął pracę naukową i społeczną. Na Uniwersytecie Poznańskim obronił doktorat poświęcony morskim ubezpieczeniom społecznym. Po 1956 został powołany przez prymasa Stefana Wyszyńskiego do Rady Społecznej.
1 września 1958 dzięki przychylności biskupa gdańskiego Edmunda Nowickiego podjął zatrudnienie w kurii biskupiej. Opiekował się archiwum diecezjalnym, a z czasem pod także wykłady nauki społecznej Kościoła oraz filozofii w Wyższym Seminarium Duchownym w Gdańsku. Zaangażował się w Ruch Światło-Życie. Był także twórcą Gdańskiej Rodziny RodzinGucewicz D., „Diecezja Gdańska w okresie komunizmu (1945-1989), wyd. IPN O/ Gdańsk, 2025 r.. Utworzył gdański oddział Ruchu Kultury Chrześcijańskiej „Odrodzenie”, stając się jego prezesem do momentu śmierci w 1993.
W 1980 zaangażował się w ruch „Solidarności”. Uczestniczył w I Zjeździe „Solidarności” w 1981.
W 1990 zaangażował się w reaktywację struktur PSL.
Za pracę społeczną został odznaczony medalem papieskim „Pro Ecclesia et Pontifice”.
Jako publicysta pisał do różnych katolickich i naukowych periodyków. W swoich artykułach poruszał sprawy społeczne, akcentując problemy wolności, sprawiedliwości i solidarności.
Zmarł 23 lutego 1993 w Gdańsku i został pochowany na Cmentarzu Łostowickim.
Przypisy
Kategoria:Absolwenci Wydziału Prawno-Ekonomicznego Uniwersytetu Poznańskiego Kategoria:Członkowie Sodalicji Mariańskiej Kategoria:Delegaci na I Krajowy Zjazd Delegatów Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego „Solidarność” Kategoria:Działacze społeczni i kulturalni związani z Gdańskiem Kategoria:Ludzie urodzeni w Dąbrowie Górniczej Kategoria:Ludzie związani z Ruchem Światło-Życie Kategoria:Nauczyciele akademiccy Gdańskiego Seminarium Duchownego Kategoria:Pochowani na Cmentarzu Łostowickim w Gdańsku Kategoria:Polacy odznaczeni Krzyżem Pro Ecclesia et Pontifice Kategoria:Politycy Polskiego Stronnictwa Ludowego (1945–1949) Kategoria:Politycy związani z Gdańskiem Kategoria:Polscy publicyści XX wieku Kategoria:Urodzeni w 1908 Kategoria:Więźniowie polityczni w Polsce Ludowej 1944–1956 Kategoria:Zmarli w 1993