Loci theologici (pol. Miejsca teologiczne) – termin wywodzący się z teologii protestanckiej (Filip Melanchton), gdzie oznacza oparte na Biblii główne artykuły wiary. W teologii katolickiej oznacza źródła poznania teologicznego.
W katolicyzmie Pojęcie wywodzi się z Topik Arystotelesa, utrwalił je Melchor Cano w dziele De locis theologicis (1563). Loci theologici to źródła teologiczne, z których wynika argumentacja teologii. Cano wyróżnił dziesięć typów źródeł uszeregowanych według określonej hierarchii: auctoritas Sacrae Scripturae – Biblia, auctoritas Traditionum Christi et Apostolorum – Tradycja, auctoritas Ecclesiae Catholicae – Kościół katolicki, auctoritas Conciliorum – sobory powszechne, auctoritas Ecclesiae Romanae – Stolica Apostolska, auctoritas Sanctorum Veterum – Ojcowie Kościoła, auctoritas theologorum scholasticorum, quibus adiungamus etiam luris Pontifici peritos – teologowie i kanoniści, ratio naturalis – rozum, auctoritas philosophorum – filozofowie i juryści, humanae auctoritas historiae – historia.
Współcześnie w teologii nastąpiła pogłębiona systematyka miejsc teologicznych. Stanisław Celestyn Napiórkowski wyróżnił dwadzieścia miejsc teologicznych, dzieląc je na natchnione i nienatchnione oraz zobiektywizowane i niezobiektywizowane, jednak pierwsze miejsce w jego schemacie zajmuje Biblia. Czesław Bartnik z kolei dostrzegł jedenaście podstawowych miejsc teologicznych, również na pierwszym miejscu wyróżniając Pismo Święte. Jerzy Szymik zauważył, że szczególnie po soborze watykańskim II należy mówić o nowych miejscach teologicznych. Szymik zaliczył do nich znaki czasu, sztukę, środki masowego przekazu i obyczajowość.
Przypisy
Kategoria:Teologia katolicka Kategoria:Teologia luterańska