Pułk jazdy koronnej Stanisława Lubomirskiego (podczaszego)

Pułk jazdy koronnej Stanisława Lubomirskiego – oddział jazdy wojska I Rzeczypospolitej okresu wojny chocimskiej 1620–1621.

Formowania i zmiany organizacyjne W końcu XVI wieku w Rzeczypospolitej zaczęto organizować pułki jazdy. Grupowały one w sobie kilka (kilkanaście) chorągwi husarskich, pancernych i lekkich. Początkowo były tworzone jedynie na czas wojny i sprawowały funkcję większej jednostki taktycznej. W drugiej połowie XVII wieku pułki istniały też w okresie pokoju.

Struktura organizacyjna Skład w 1621 W 1621 pułk podczaszego wielkiego koronnego Stanisława Lubomirskiego liczył 3350 koni i porcji. mały|Józef Brandt, Bitwa pod Chocimiem Husaria chorągiew Lubomirskiego – 300 koni chorągiew Rozrażewskiego – 150 koni chorągiew Złotnickiego – 150 koni chorągiew Janowskiego – 100 koni chorągiew Katowskiego – 100 koni chorągiew starosty skalskiego Herburta – 100 koni Kozacy: chorągiew Lipskiego – 150 koni chorągiew Łaszcza – 100 chorągiew Wróblewskiego – 100 koni chorągiew Fekietego – 150 koni chorągiew Kulikowskiego – 100 koni chorągiew Węgrów – 100 koni chorągiew lisowczyków Idziego Kalinowskiego – 200 koni Piechota polska: Lubomirskiego – 1000 porcji Skalińskiego – 400 porcji

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Pułki jazdy koronnej Kategoria:Oddziały jazdy ciężkiej I Rzeczypospolitej Kategoria:Pułki jazdy w dobie wojny polsko-tureckiej (1620–1621) Kategoria:Oddziały wojskowe Lubomirskich herbu Szreniawa bez Krzyża