thumb|Miejsce urodzenia Borrera w Henfield w West Sussex William Borrer (ur. 13 czerwca 1781 w Henfield, zm. 10 stycznia 1862 w Barrow-Hill) – brytyjski botanik i lichenolog znany z rozległej i dokładnej wiedzy na temat roślin Wysp Brytyjskich.
Życiorys Jego rodzice byli właścicielami ziemskimi i rolnikami, którzy zaopatrywali armię. Uczył się w prywatnych szkołach i u korepetytorów. Od najmłodszych lat interesował się roślinami. Po odziedziczeniu majątku rodzinnego mógł poświęcić się roślinom. Zbierał rośliny i porosty podróżując po Wyspach Brytyjskich, a także jeden raz był w Normandii. W niektórych podróżach towarzyszyli mu William Jackson Hooker i Charles Cardale Babington. Szczególnie interesowały go porosty, wierzby, róże i sukulenty. Był szczególnie dobry w identyfikacji roślin, ale często pomijał datę i miejsce, w którym roślina została zebrana. Często konsultowano się z nim również w sprawie identyfikacji gatunków. Zidentyfikował 21 nowych gatunków roślin kwitnących w miejscach od Kornwalii do Caithness, kilka glonów morskich i porostów. W swoim ogrodzie uprawiał wiele gatunków roślin, aby móc rozróżniać kluczowe cechy identyfikacyjne bez obaw, że różnice wynikają z różnych siedlisk. W jego ogrodzie odnotowano ponad 6600 okazów, w tym egzotyczne rośliny i drzewa. Niektóre z nich zostały po jego śmierci przeniesione do Kew Gardens. Kolekcja obejmowała 81 gatunków wierzb.
Spotykał się i korespondował z innymi botanikami w Wielkiej Brytanii i za granicą, w tym z Josephem Banksem, Dawsonem Turnerem, Hewettem Cottrellem Watsonem i Josephem Hookerem, wymieniając się z nimi okazami roślin. W 1805 r. został członkiem Towarzystwa Linneuszowskiego, w 1835 członkiem Royal Society. Był również członkiem Wernerian Natural History Society z siedzibą w Edynburgu. Niewiele samodzielnie publikował, ale wniósł wkład w kilka ważnych prac na temat brytyjskiej botaniki na początku XIX wieku. Wśród nich znalazła się flora Sussex w „Botanist’s Guide through England and Wales” Turnera i Dillwyna, opublikowanym w 1805 roku. W 1813 roku rozpoczął współpracę z Dawsonem Turnerem nad brytyjskimi porostami, efektem której była opublikowana w 1839 r. praca „Lichenographia Britannica”. Przyczynił się do powstania wielu innych publikacji, takich jak opisy porostów, wierzb, róży i jeżyn, w suplemencie do „English Botany” opublikowanym w 1830 roku autorstwa Williama Jacksona Hookera. W tej pięciotomowej pracy Borrer opisał 26 nowych gatunków porostów. Większość z nich znajduje się w zielniku Borrera („K-Borrer”) w Kew Gardens lub w Muzeum Historii Naturalnej w Londynie.
Borrer był mecenasem nauk i wspierał finansowo lokalny kościół. Wspierał również edukację ubogich, budując szkoły na swojej ziemi. Był również sędzią pokoju. Poślubił Elizabeth Hall w 1810 roku i mieli razem 13 dzieci. Pięcioro z nich zmarło w dzieciństwie. Zmarł w swojej rezydencji w Barrow-Hill w hrabstwie Sussex.
W nazwach naukowych utworzonych przez niego taksonów dodawane jest jego nazwisko Borrer (zobacz: lista skrótów nazwisk botaników i mykologów). Na jego cześć nazwano kilka gatunków roślin, w tym Glyceria borreri (Bab.) Bab. (obecnie Puccinellia fasciculata), paproć Dryopteris borreri Newm., wodorost Callithamnion borreri (obecnie uważany za synonim Pleonosporium borreri (Smith) Nägeli), Didymoprium borreri (Ralfs) Ralfs, Rosa borreri Woods oraz mieszańcową kosmatkę Luzula × borreri Bromf. ex Bab (obecnie uważaną za mieszańca Luzula forsteri × pilosa). Na jego cześć nazwano także porost Punctelia borreri i rodzaj porostów Borrera (obecnie znany jako Teloschistes).
Przypisy
Kategoria:Brytyjscy botanicy Kategoria:Członkowie Royal Society Kategoria:Lichenolodzy Kategoria:Brytyjscy mykolodzy Kategoria:Urodzeni w 1781 Kategoria:Zmarli w 1862