Depozyt wiary (łac. Depositum fidei) – w teologii katolickiej suma dóbr zbawczych, które Chrystus przekazał Kościołowi, a które Kościół ma strzec, wyjaśniać i aktualizować poprzez nauczanie, liturgię i świadectwo życia.
Historia Jak wskazywał Jan Daniel Szczurek, powołując się na 1 List do Tymoteusza (1 Tm 6, 20) i 2 List do Tymoteusza (2 Tm 1, 14), pojęcie ma korzenie biblijne. Istotę depozytu wiary, jednak bez użycia tego sformułowania, wyraził Orygenes, twierdząc, że nauka Kościoła ma być przekazywana bez zmiany. Terminu „depozyt” w znaczeniu depozytu wiary użył Tertulian w Preskrypcji przeciw heretykom. Pojęcie funkcjonowało powszechnie od XVI wieku, a w oficjalnym nauczaniu Kościoła po raz pierwszy pojawiło się w konstytucji Dei Filius w 1870 roku.
Nauczanie soborowe Dei Filius tłumaczył depozyt wiary jako treść nauki wiary otrzymanej od Boga, którą Kościół ma strzec i nieomylnie wyjaśniać. Dokument wiąże również depozyt wiary z możliwością piętnowania błędów. Konstytucja Pastor aeternus akcentowała zaangażowanie apostołów w przekazanie depozytu wiary oraz pomoc Ducha Świętego, z której miało wynikać, iż nieomylność papieża także należy do depozytu wiary. Sobór watykański II określał depozyt wiary w odniesieniu do nieomylności Kościoła (KK 25), odnowy działań ekumenicznych (DE 6), wskazywał jego zakres – Pismo Święte i Tradycję (KO 10) i widział w nim źródło porządku religijnego i moralnego (KDK 33).
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Teologia katolicka