Thievery Corporation – amerykański duet muzyczny, utworzony w 1995 roku w Waszyngtonie przez dwóch didżejów: Roba Garzę i Erica Hiltona. Zespół tworzy nowoczesną muzykę elektroniczną downtempo z elementami dubu, acid jazzu wykorzystując elementy muzyki jamajskiej (reggae) i brazylijskiej (bossa nova) oraz egzotyczne instrumenty (w tym sitar). Garza i Hilton często zapraszają do współpracy artystów, reprezentujących różne style i kultury muzyczne. Byli wśród nich między innymi: Bebel Gilberto, Natalia Clavier, Emilíana Torrini, Anoushka Shankar, Perry Farrell i David Byrne. Założyli i prowadzą również własną wytwórnię płytową, Eighteenth Street Lounge Music.
Od 2005 roku zespół współpracuje ze Światowym Programem Żywnościowym organizując zbiórki funduszy przeznaczonych działalność i nagrywając dla niego reklamy społeczne.
Historia i twórczość Rob Garza Rob Garza (ur. 1970) już w dzieciństwie intensywnie słuchał muzyki. Jego ojciec był zapalonym melomanem. Kolekcjonował nagrania The Beatles, The Drifters, Sama Cooke’a, Roya Orbisona, Henry’ego Manciniego, Harry’ego Belafonte. Matka Garzy pochodziła z Meksyku, więc interesowała się bardziej muzyką swego kraju, szczególnie balladą. Kiedy rodzina przeniosła się do Connecticut, Rob poszedł do jednej z najlepszych szkół w Stanach Zjednoczonych, która miała w programie muzykę elektroniczną jako przedmiot fakultatywny. W wieku 14 lub 15 lat zaczął eksperymentować z automatami perkusyjnymi, sekwencerami, syntezatorami modularnymi i magnetofonami szpulowymi. Doświadczenia te doprowadziły go do muzyki elektronicznej.
Eric Hilton Eric Hilton (ur. 1967, Rockville) mając 18 lat przeprowadził się do Waszyngtonu, gdzie znalazł pracę jako DJ w okolicznych klubach oraz organizator imprez w opustoszałych domach towarowych.
Thievery Corporation Powstanie zespołu i własnej wytwórni płytowej Rob Garza i Eric Hilton spotkali się w 1995 roku, kiedy zostali zaproszeni przez ich wspólną przyjaciółkę do klubu muzycznego Eighteenth Street Lounge w Waszyngtonie, będącego popularnym miejscem spotkań muzyków i miłośników nocnego życia. Hilton przed otwarciem klubu był wraz z kolegą DJ-em organizatorem przyjęć i różnych imprez muzycznych. Miał też studio nagrań, w którym wcześniej nagrywał Garza, jednak obaj nigdy wcześniej się nie spotkali. Połączyła ich wspólna pasja do bossa novy. Zaczęli tworzyć muzykę elektroniczną, ponieważ obaj byli znudzeni muzyką techno, wydawaną w połowie lat 90. na EP-kach. Postanowili założyć zespół, któremu dali nazwę Thievery Corporation. Poszukiwali jednocześnie wytwórni, która podjęłaby się wydawania nagrań zespołu. Jednak po rozmowach i zapoznaniu się z warunkami umowy zrezygnowali z tego pomysłu.
Wyciągając wnioski z tych doświadczeń postanowili założyć w siedzibie klubu własną, niezależną wytwórnię, dając jej taką samą nazwę.
Debiut płytowy (1996) Thievery Corporation zadebiutował w 1996 roku albumem Sounds from the Thievery Hi-Fi, który zadedykował jednemu z mistrzów bossa novy, Antôniowi Carlosowi Jobimowi. Album wydany został w 2 wersjach: jako podwójny longplay oraz CD. Obie wersje zwierały 13 utworów. Na wznowieniu, wydanym w 1998 roku, znalazło się 14 utworów (niektóre w nowych wersjach), natomiast na wznowieniu z 2014 roku (podwójny LP) – 17. Jedno z nagrań z debiutanckiego albumu, „Shaolin Satellite”, znalazło się na DJ-Kicks, DJ-skim albumie duetu Kruder & Dorfmeister, wydanym w tym samym roku. Zespół zaproponował muzykę instrumentalną, utrzymaną w stylu pośrednim między trip hopem a acid jazzem. Sounds from the Thievery Hi-Fi zyskał po latach miano klasyka ery downtempo/trip hopu, pośród dzieł takich zespołów jak Massive Attack i Portishead.
Po wydaniu debiutanckiego albumu podpisał kontrakt nagraniowy z wytwórnią 4AD, po czym rozpoczął pracę nad nowym albumem. Jego wydanie jednak opóźniło się, ponieważ taśmy z nagraniami zostały skradzione w wyniku napadu rabunkowego. Jako jego namiastkę zespół wydał w kwietniu 1999 roku remix album (DJ mix) Abductions and Reconstructions.
The Mirror Conspiracy (2000) Drugi album studyjny zespołu, The Mirror Conspiracy, ukazał się w roku 2000. Zadebiutowała na nim wokalistka irańskiego pochodzenia, Lou Lou Ghelichkhani. Związała się ona z zespołem na dłużej, śpiewając na poszczególnych albumach po francusku, angielsku i persku. Utwór „Lebanese Blonde” z The Mirror Conspiracy znalazł się na ścieżce dźwiękowej Garden State z filmu Powrót do Garden State z 2004 roku, zaś album otrzymał w tym samym roku nagrodę Grammy w kategorii: Best Compilation Soundtrack Album For A Motion Picture, Television Or Other Visual Media.
Rosnąca popularność Thievery Corporation skłoniła obu muzyków do wydania w 2001 roku jeszcze jednego DJ mixu, Sounds from the Verve Hi-Fi.
The Richest Man in Babylon (2002) W 2002 roku ukazał się studyjny album The Richest Man in Babylon oraz kolejne DJ mixy The Outernational Sound i Babylon Rewound, oba z 2004 roku. Pierwszy z nich ugruntował pozycję Thievery Corporation jako czołowego popularyzatora muzyki brazylijskiej, w tym bossa novy. 19 października 2002 roku doszedł, jako pierwszy i jedyny spośród albumów zespołu (stan na 2020) do 1. miejsca na liście Heatseekers Albums tygodnika Billboard.
Po 9 latach od wydania pierwszego albumu Thievery Corporation znalazł własne miejsce na szerszej scenie muzyki elektronicznej. Dokonało się to w dużej mierze dzięki niektórym koledżom, niekomercyjnym rozgłośniom radiowym, pozytywnym opiniom ustnym oraz udostępnianiu piosenek dla ścieżek dźwiękowych i reklam TV. Potwierdziły to także wyprzedane trasy koncertowe zespołu oraz sprzedaż płyt. Według danych Nielsen SoundScan trzy pierwsze albumy studyjne zespołu sprzedały się w liczbie 372 tysięcy egzemplarzy (do lutego 2005).
The Cosmic Game (2005) W nagraniu wydanego w 2005 roku albumu The Cosmic Game wzięli udział wokaliści Perry Farrell, Wayne Coyne z The Flaming Lips i David Byrne. 12 marca tego samego roku album doszedł do 1. miejsca na liście Dance/Electronic Albums tygodnika Billboard.
Radio Retaliation (2008) Album Radio Retaliation z 2008 roku zawierał polityczne odniesienia do ówczesnej kampanii wyborczej. Rob Garza stwierdził, iż album jest „zdecydowanie wyrazistym, politycznym oświadczeniem”, które ukazało się we właściwym momencie, gdy zawieszono stosowanie Habeas Corpus Act, zleca się stosowanie tortur, prowadzone są wojenne agresje, panuje kryzys paliwowy, żywnościowy i gospodarczy. Eric Hilton ze swej strony dodał, iż poza kilkoma niezależnymi bastionami przestała istnieć wolność muzyczna czy informacyjna w amerykańskich mediach. Wolności te zostały wykupione, skonsolidowane i zhomogenizowane. Radio Retaliation traktuje o odpływie tych, którzy skłonni są przyznać, iż z oficjalną wersją kultury i informacji stało się coś niedobrego. Album został nominowany do nagrody Grammy w kategorii: Best Recording Package.
Rok 2009 upłynął pod znakiem promocji nowego albumu, głównie poprzez trasy koncertowe. Okazało się, że został on dobrze przyjęty.
1 sierpnia tego samego roku zespół na zaproszenie Paula McCartneya zainaugurował jego koncert w Landover w stanie Maryland. Rok 2010 Garza i Hilton przeznaczyli na nagranie kolejnego albumu studyjnego.
Culture of Fear (2011) thumb|240px|Thievery Corporation (Virgin Mobile Fest, 2010) thumb|240px|Thievery Corporation (2012) Wyjaśniając tytuł albumu, Culture of Fear (Kultura strachu) Hilton stwierdził, iż powodem jego użycia było powszechne odczucie, że po zamachu z 11 września ludzie żyli w poczuciu strachu, który był nieco sztuczny. Na ludzki lęk, że może wydarzyć się kolejny atak terrorystyczny, nałożyły się obawy o pewność pracy w najbliższej przyszłości oraz o stabilność pieniądza i rynku. Na ogół jednak ludzie, zdaniem Hiltona, pozostali sobą, a zespół był wszędzie przyjaźnie przyjmowany, nawet w takich miejscach jak Rosja czy kraje arabskie. Pomimo tytułu, Culture of Fear nie jest tak nacechowany politycznie, jak poprzedni album zespołu. Choć takie utwory jak „Overstand”, „False Flag Dub” czy „Culture of Fear” kontynuują tematykę Radio Retaliation, to większość utworów, w tym „Take My Soul”, „Where It All Starts”, „Is It Over?” i „Safar (The Journey)” stanowią typowe dla duetu, ciężkie nagrania z uwodzicielskim wokalem LouLou Ghelichkhani i Shany Halligan. Od strony muzycznej Culture of Fear nie stanowi zaskoczenia. Nie wytycza nowych granic, ani nie zawiera nowych pomysłów. Od strony brzmieniowej jest połączeniem brzmienia rzeczywistych instrumentów (jak gitary, na których grają Federico Aubele i Rob Myers) z elektronicznymi teksturami i frazami obejmującymi style od brazylijskiej bossa novy do starego jamajskiego dubu.
Saudade (2014) Po politycznych aluzjach zespół powrócił do muzyki brazylijskiej, wydając w 2014 roku pod szyldem własnej wytwórni ESL Music siódmy studyjny album, Saudade, którego portugalski tytuł oznacza pragnienie czegoś co zginęło lub kogoś, kto zginął, zadowolenie z melancholii, czy brak obecności. Na Saudade zespół osiągnął przy pomocy kilkunastu zaproszonych muzyków delikatny, głęboko zmysłowy dźwięk, będący kwintesencją bossa novy. Uwidoczniły się wpływy klasycznych artystów brazylijskich, takich jak Antônio Carlos Jobim, Gal Costa i Luiz Bonfá czy przedstawicielki electro-samby, Isabelle Anteny, ale także takich muzyków jak: Serge Gainsbourg i Ennio Morricone (utwór „Sola In Citta”). Poszczególne utwory zaśpiewały wokalistki: Lou Lou Ghelichkhani, Elin Melgarejo, Karina Zeviani, Natalia Clavier i Shana Halligan, natomiast obu muzyków wspomagali między innymi perkusista Michael Lowery, argentyński piosenkarz i autor piosenek Federico Aubele oraz brazylijski perkusista Roberto Santos.
Temple of I & I (2017) Wydany w 2017 roku ósmy album studyjny, The Temple of I & I zespół zrealizował na Jamajce, gdzie podczas sesji nagraniowej mógł w pełni wykorzystać własne doświadczenia w zakresie muzyki dub i reggae. Jak stwierdził w wywiadach Rob Garza, około 90 procent materiału muzycznego albumu powstało w Port Antonio, ponieważ to portowe miasto wciąż emanuje, jego zdaniem, prawdziwym, pierwotnym duchem wyspy. Jamajskie inspiracje słyszalne są w takich elementach brzmieniowych i stylowych jak dubowy puls, rapowanie, dźwięk basów przeplatający się z pogłosami bębnów, elektroniczne raggamuffin i ciepłe, niemal piosenkowe reggae. Wśród wykonawców pojawili się zarówno artyści znani z dotychczasowej współpracy z zespołem, jak: Rob Myers, Notch, Mr. Lif, Puma Ptah, Lou Lou Ghelichkhani, Zeebo i Elin Melgarejo, jak i nowi, w tym błyskotliwa wokalistka, była miss Jamajki Racquel Jones.
W okresie od 15 lutego do 5 marca 2017 roku Thievery Corporation zagrał szereg koncertów w Europie, promujących nowo wydany album. Jeden z nich, mający miejsce w londyńskiej hali Roundhouse, 5 marca, został zarejestrowany i wydany w listopadzie tego samego roku przez wytwórnię Live Here Now jako Live from London Roundhouse 2017.
Treasures from the Temple (2018) 20 kwietnia 2018 roku ukazał się na rynku dziewiąty album studyjny zespołu, zatytułowany Treasures from the Temple i dostępny jako: CD, podwójny LP oraz digital download. Wszystkie wersje albumu zawierają 12 oryginalnych nagrań i remiksów z sesji nagraniowej Temple of I & I, dokonanych z udziałem tych samych wokalistów (Mr. Lif, Sitali, Racquel Jones, Natalia Clavier, Lou Lou Ghelichkhani i Notch). 13 marca rozpoczęto przyjmowanie zamówień przed oficjalnym ukazaniem się wydawnictwa na rynku.
Symphonik (2020)