thumb|Osiedle Skorosze Skorosze – obszar MSI w dzielnicy Ursus w Warszawie.

Historia W 1528 Skorosze liczyły około 33,6 ha. W XV wieku posiadała własny młyn. W 1827 roku Skorosze miały 10 chałup, 141 mieszkańców i szkołę początkową. Pod koniec XIX wieku była to wieś leżąca przy obecnej ulicy Dzieci Warszawy. Od 1889 wieś należała do gminy Pruszków z siedzibą w Skoroszach. W 1916, kiedy utworzono gminę Skorosze, wieś zyskała na znaczeniu. W skład gminy Skoroszy weszły pobliskie wsie między innymi: Czechowice, Szamoty, Raków, Salomeja, Okęcie, Szczęśliwice, Opacz Duża i Mała, Załuski, Reguły, Reguły-Kuchy, Ostoja Pęcicka i Michałowice.

W latach 1932–1933 inżynier Lucjusz Burdzyński zbudował we wsi cegielnię, w której później mieściła się fabryka kosmetyków Spółdzielni Pracy „Kamelia”, a później zakład produkcyjny spółki Oriflame.

Szybki rozwój pobliskich Czechowic spowodował, że wieś Skorosze zaczęła tracić na znaczeniu i w 1937 siedziba gminy została przeniesiona do Czechowic.

1 lipca 1952 r. z osiedli: Czechowice, Skorosze, Szamoty, Gołąbki i Grabkowo utworzono nowe miasto Czechowice, któremu 27 kwietnia 1954 r. zmieniono nazwę na Ursus.

Wójtowie gminy Skorosze (1916–1922) Aleksander Kopiński (1922–1930) Władysław Haas (1930–1933) Franciszek Adolf Acher (1933–1939) Franciszek Gryzel (1939–1945) Władysław Godurkiewicz (I 1945–III 1945) Bolesław Gliński (III 1945–III 1948) Teodor Rowiński (III 1948–1952) Antoni Jóźwiak

Gospodarze i mieszkańcy wsi Skorosze W połowie XVI wieku część obszaru należała do rodziny Nadarzyńskich. W XVII wieku wieś należała do rodziny Falęckich, a w XVIII wieku stała się własnością komornika Karczewskiego. Na początku XIX wieku Skorosze były w posiadaniu Sąchockich. Później gospodarzyli tu Mullerowie, Teodor Andrault, Hassowie, Jungowie, Kuhlenowie, Berendtowie i Własowie.

Osiedla Rozbudowa fabryki przyczyniła się do powstawania nowych osiedli: Osiedle Zarządu Osiedli Robotniczych w kwadracie ulic: Bohaterów Warszawy, 1 Maja, Kazimierza Sosnkowskiego, Kazimierza Pużaka – w latach 1950-1958. Osiedle „Kolorowa”, które wybudowała Robotnicza Spółdzielnia Mieszkaniowa „Ursus” w latach 1958-1968, liczyło 39 budynków mieszkalnych oraz budynek Spółdzielczego Domu Handlowego i „okrąglak”. Osiedle Spółdzielni Mieszkaniowej „Niedźwiadek” pobudowane w latach 60. przy ulicach Konińskiej i Adamieckiego oraz Cierlickiej i Zakątek. Osiedle Spółdzielni „Budowa”, w skład którego weszły budynki przy ul. Rakietników 25, 33, 50, przy ul. Obrońców Helu 1 oraz ul. 1 Maja 2.

Pozostały teren Skoroszy liczący 150 ha pozostał niezurbanizowany aż do lat 90. W 1992 r. Rada Warszawy podjęła uchwałę o odrolnieniu wszystkich gruntów w stolicy. Wpłynęło to na gwałtowny rozwój budownictwa i pojawienie się nowych osiedli na terenie dawnej wsi Skorosze.

Ważniejsze obiekty XVIII Zabytkowa Kapliczka przy ulicy Dzieci Warszawy Centrum Skorosze przy ul. gen. Felicjana Sławoja-Składkowskiego 4 Budynek przy ul. Bohaterów Warszawy 31, w którym mieścił się szpital powstańczy Szkoła Podstawowa nr 4 im. Władysława Broniewskiego, ul. Walerego Sławka 9 Szkoła Podstawowa z Oddziałami Integracyjnymi nr 14 im. Bohaterów Warszawy, ul. Sosnkowskiego 10 LVI Liceum Ogólnokształcące im. Rotmistrza Witolda Pileckiego, ul. Dzieci Warszawy 42 Szkoła Podstawowa nr 382 im. Warszawskich Dzieci, ul. Konińska 2

Obszar Skorosze zajmuje obszar ograniczony od północy ul. Tomcia Palucha, od zachodu ul. Sosnkowskiego, zaś od południa i wschodu granicami dzielnicy. Obszar według MSI obejmuje również Stary Ursus, oraz część Czechowic i ograniczony od zachodu ulicą Sosnkowskiego, od północy torami kolejowymi, od wschodu sąsiadujący z dzielnicą Włochy, a od południa z Opaczą Kolonią, sołectwem w gminie Michałowice.

Przypisy

Kategoria:Osiedla w Warszawie Kategoria:Ursus (Warszawa)