USS Macon (ZRS-5) – helowy sterowiec szkieletowy amerykańskiej marynarki wojennej, eksploatowany w latach 1933–1935.
Sterowiec o długości 239 metrów, o 6 metrów krótszy od niemieckiego LZ 129 Hindenburg, wraz ze swym siostrzanym sterowcem USS Akron (ZRS-4) był jednym z największych obiektów latających na świecie w tamtym czasie. Jednostki amerykańskie były największymi sterowcami wypełnionymi helem (Hindenburg był napełniony wodorem).
Statek został zbudowany w Goodyear Airdock w Springfield Township w pobliżu Akron, w stanie Ohio przez firmę Goodyear-Zeppelin CorporationGoodyear-Zeppelin Corporation, Facts About the World's Largest Airship Factory & Dock przez zespół doświadczonych inżynierów niemieckich pod kierownictwem głównego projektanta Karla ArnsteinaZdjęcie i biografia dr. Karla Arnsteina.
11 marca 1933 roku Macon został ochrzczony przez Jeanette Whitton Moffett (żonę kontradmirała Williama A. Moffetta, szefa Biura Aeronautyki Marynarki Wojennej)Akron-Summit County Public Library, Summit Memory, USS Macon christening photograph, nadane imię pochodzi od największego miasta w obwodzie Carla Vinsona, ówczesnego przewodniczącego Izby Reprezentantów w Komisji Spraw Morskich – Macon w stanie GeorgiaMoffett Field Museum, Moffett Field Historical Society, U.S.S. Macon. Miesiąc później odbył się dziewiczy lot, a 23 czerwca 1933 został oficjalnie wprowadzony do służby, pod dowództwem komandora porucznika Algera H. Dresela.
6 lipca 1933 w czasie próbnego lotu z Lakehurst w New Jersey, sterowiec przyjął na pokład pierwszy ze swych dwupłatowców F9C Sparrowhawk. Samoloty te były przechowywane w hangarach wewnątrz kadłuba, skąd były wyprowadzane za pomocą trapezu.
Macon w czasie swej kariery miał więcej osiągnięć, niż siostrzany statek Akron. Dowódcy Macona rozwijali doktrynę i techniki zwiadowcze samolotów sterowca, jako statku powietrznego pozostającego poza zasięgiem obserwacji sił przeciwnika w ćwiczebnych manewrach floty.
12 lutego 1935 roku, podczas powrotu z manewrów floty do Sunnyvale w Kalifornii, Macon napotkał sztorm w pobliżu Point Sur. Podczas burzy uszkodzeniom strukturalnym uległ jeden z pierścieni szkieletu, podtrzymujący jeden z płatów ogona, który się następnie oderwał. Fragmenty płata przebiły komory gazowe, powodując wyciek helu. Ubytki gazu doprowadziły do osadzenia sterowca w oceanie, doprowadzając do jego zatonięcia w okolicach Monterey Bay. Podczas tej katastrofy zginęło dwóch spośród 76 członków załogi. Pozostali uratowali się m.in. dzięki kamizelkom ratowniczym, wprowadzonym po katastrofie Akrona.
thumb|F9C Sparrowhawk, jaki był na wyposażeniu USS „Macon”
Przypisy
Bibliografia Robinson, Douglas H., and Charles L. Keller."Up Ship!": U.S. Navy Rigid Airships 1919-1935. Annapolis, Maryland: Naval Institute Press, 1982. Richard K. Smith, The Airships Akron & Macon (Flying Aircraft Carriers of the United States Navy), United States Naval Institute: Annapolis, Maryland, 1965 Miller, Henry M., Human Error: Road to Disaster, Canyon Books, 1975,
Linki zewnętrzne Airships.net: U.S.S. Akron and Macon
Casualties: US Navy and Marine Corps Personnel Killed and Injured in Selected Accidents and Other Incidents Not Directly the Result of Enemy Action Uncovering the USS Macon: The Underwater Airship " Der Spiegel
Kategoria:Sterowce