acumen

__TOC__ acumen () , , ,

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) w poezji barokowej moment przecinania się dwóch różnych metod rozumowania, prowadzący do zaskoczenia i przeżycia estetycznego;

(1.1)

(1.1) Acumen stał się ważnym pojęciem dla rosyjskich akmeistów.

– ostrze, wierzchołek; bystrość, dowcip

acumen ()

rzeczownik (1.1) przenikliwość

(1.1) acumen; acumens

(1.1) I spoke to her and quickly noticed her acumen. → Rozmawiałem z nią i szybko zauważyłem jej przenikliwość.

acuminous