rektor ()
,
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (1.1) osoba zarządzająca uczelnią akademicką
(1.1)
rektorat rektorski
Jolanta Maćkiewicz, Zbigniew Majchrowski, Stanisław Rosiek, Między tekstami 1. Początki. Średniowiecze (echa współczesne), wyd. III, wyd. słowo / obraz terytoria, Gdańsk 2004, s. 182.
baskijski: (1.1) errektore białoruski: (1.1) рэктар bułgarski: (1.1) ректор czeski: (1.1) rektor francuski: (1.1) recteur hiszpański: (1.1) rector islandzki: (1.1) rektor niemiecki: (1.1) Rektor nowogrecki: (1.1) πρύτανης rosyjski: (1.1) ректор szwedzki: (1.1) högskolerektor ukraiński: (1.1) ректор węgierski: (1.1) rektor
rektor ()
rzeczownik, rodzaj męski żywotny (1.1) rektor
(1.1)
rektor ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) rektor (zarządzający uczelnią akademicką) (1.2) dyrektor gimnazjum (isl. menntaskóli, trzy- lub czteroletni nieobowiązkowy tok nauczania rozpoczynany w wieku 15-16 lat po ukończeniu dziesięcioletniej nauki w szkole podstawowej)
(1) rektor, ~, ~, ~s (~inn, ~inn, ~num, ~sins); ~ar, ~a, ~um, ~a (~arnir, ~ana, ~unum, ~anna)
rektor ()
rzeczownik, rodzaj wspólny (1.1) dyrektor szkoły
(1.1) en rektor, rektorn, rektorer, rektorerna
(1.1) högskolerektor
(1.1) zobacz też: nazwy zawodów w języku szwedzkim
rektor ()
rzeczownik (1.1) rektor
rektorság rektorkodik rektori