__TOC__ srom ()
, ,
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) zewnętrzne żeńskie narządy płciowe; (1.2) (dziś ) wstyd, zniewaga
(1.1)
(1.1) Wiele kobiet nie lubi rozmawiać o swoim sromie. (1.2) Joachim z wielkim sromem i smętkiem odszedwszy, mowił sam k' sobie: „Coż mam teraz działać?”Hieronim Wietor, „Żywot świętej Anny…”, Kraków, ok. 1532 → Joachim z wielkim wstydem i smutkiem odszedłszy, mówił sam do siebie: „Co mam teraz robić?”
(1.1) kiep (1.2) sromota
sromota , sromotność sromać się, zasromać się, zasromać, sromać sromotny, sromowy, sromieźliwy
(1.1) zobacz też: Indeks:Polski - Części ciała
angielski: (1.1) vulva, fanny; (1.2) shame arabski: (1.1) فرج (farǧ) baskijski: (1.1) bulba, alu bułgarski: (1.1) вулва esperanto: (1.1) vulvo francuski: (1.1) vulve hiszpański: (1.1) vulva interlingua: (1.1) vulva macedoński: (1.1) вулва niemiecki: (1.1) Vulva nowogrecki: (1.1) αιδοίο rapanui: (1.1) komari śląski niemiecki: (1.1) Futt ukraiński: (1.1) ву́льва wilamowski: (1.1) fu̇tt , pić
srom ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) wstyd
(1.1) òsława, sromòta, wstid
sromac sã