branca ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) łodyga (sięgająca korzeni rośliny)
(1.1) brancas
(1.1) tallo
branca ursina → akant
<
branca ()
rzeczownik (1.1) gałąź (1.2) ramię (1.3) oddział (czegoś)
branca ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) gałąź
(1.1) branca; branques
branca ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) ramię (1.2) szpon (1.3) pazur (1.4) kopyto
(1.1-4) branc|a, ~ae
(1.1) inna pisownia brancha
branca ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) pazur, szpon (1.2) łapa z pazurami (1.3) łapa (1.4) kleszcze, szczypce (1.5) szczęka uchwytu (1.6) gałąź (1.7) gałąź, dziedzina (1.8) bieg schodów
(1.1-8) branca; branche
(1.3) cadere nelle branche di qualcuno → wpaść w czyjeś łapy
(1.1) artiglio, granfia, grinfia (1.2) rampa, zampa (1.3) grinfia (1.4) chela, pinza (1.5) pinza (1.7) ambito, campo, dominio, ramo, ripartizione, settore, specialità, specializzazione, suddivisione (1.8) rampa, rampante
brancata , branco , brancolamento abbrancare, abbrancarsi, brancolare, imbrancare, imbrancarsi brancolone