__TOC__ хвост ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) ogon (1.2) ogon (końcowa część czegoś)
хвастанне хвосцік хвастаць , хвоснуць хваставы, хвастаты
адкінуць хвост • апусціць хвост / падтуліць хвост • віляць хвастом • вісець на хвасце • гнілому цяляці хваста не адарве • і ў хвост і ў грыву • круціць хвастом • лейчына пад хвост папала / лейчына пад хвост трапіла • накруціць хвост • наступіць на хвост • насыпаць солі на хвост • падціснуць хвост / падцяць хвост • паказаць хвост • прышчаміць хвост • прышый кабыле хвост • сабаку лад хвост / кату лад хвост • сарока на хвасце прынесла • сарока хвастом замяце • у хвасце • ушчаміць хвост • хвост у зубы • цягнуць ката за хвост
хвост ()
,
rzeczownik nieżywotny, rodzaj męski (1.1) ogon (1.2) ogon (kolejka) (1.3) zaległości
(1.1-3)
(1.1) Соба́ки ла́яли и ве́село виля́ли хвоста́ми. → Psy szczekały i wesoło merdały ogonami. (1.3) Мне ника́к не спра́виться со все́ми хвоста́ми до конца́ семе́стра… → Nie dam sobie rady ze wszystkimi zaległościami przed końcem semestru…
(1.1) вилять / повилять хвостом
хвостик хвостовой, хвостатый