bakałarz () , ,
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (1.1) nauczyciel (1.2) nauczyciel szkoły elementarnej (1.3) osoba, która na średniowiecznym uniwersytecie uzyskała najniższy stopień akademicki bakalaureat (1.4) belfer, nauczyciel (1.5) m.in. w krajach anglosaskich osoba posiadająca tytuł bakałarza (2.1); rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (2.1) m.in. w krajach anglosaskich tytuł lub stopień naukowy (zawodowy) uzyskiwany po ukończeniu studiów pierwszego stopnia
(1.3-4)
(1.3) Będąc bakałarzem, chciał zdobyć wyższe wykształcenie na Uniwersytecie Bolońskim, lecz jego niskie stopnie niestety na to mu nie pozwoliły. (1.4) Mój dziadek opowiadał mi o swoim bakałarzu z historii, u którego nigdy nie dostał oceny bardzo dobrej.
(1.4) nauczyciel
bakałarzowanie , bakałarzowa bakałarka bakałarzowy
Zenon Klemensiewicz, Historia języka polskiego, PWN, Warszawa 2002, s. 137.
(1.5) i (2.1) licencjat • inżynier
(1.2) angielski: (1.5) bachelor; (2.1) bachelor degree bułgarski: (1.5) бакалавър ; (2.1) бакалавър esperanto: (1.5) bakalaŭro; (2.1) bakalaŭreco włoski: (1.3) baccelliere