trawić ()
, ,
czasownik (1.1) rozkładać spożyty pokarm na prostsze części (1.2) spędzać (1.3) tolerować, znosić (1.4) zużyć, zniszczyćJan Rozwadowski, Z dziejów polskich wyrazów i zwrotów, „Język Polski” nr 4/1913, s. 108. (1.5) szczuć, zwłaszcza zwierzęciem (1.6) wygryzać (skądś kogoś)Jan Rozwadowski, Z dziejów polskich wyrazów i zwrotów, „Język Polski” nr 4/1913, s. 109.
(1.1)
(1.1) U ssaków zadaniem gruczołów dwunastniczych jest produkcja i wydzielanie soku dwunastniczego, zawierającego enzymy trawiące węglowodany, białka oraz tłuszcze. (1.2) Czerwcowe i lipcowe noce trawił z rybakami na czółnie w odległości morza dla połowu wielkich storni i mniejszych gładys, bańtekS. Żeromski: Wiatr od morza. (1.4) Toteż z dnia na dzień łaził pokryty brudem i wszami, trawiony przez gorączkę, ścigany przez jędzę spodlenia w każdej minucie dnia i nocyStefan Żeromski: W sidłach niedoli.
strawa , strawność , trawa , potrawa , trawienie , strawienie strawić , wytrawić strawny
→ powodować zużywanie, niszczyć
angielski: (1.1) digest duński: (1.1) fordøje esperanto: (1.1) digesti gudźarati: (1.1) જીરવવું (jīravavuṁ) rosyjski: (1.1) переваривать węgierski: (1.1) emészt