dobroczyńca ()
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (1.1) osoba świadcząca innym dobro, osoba dobroczynna
(1.1)
(1.1) Dnia 31 marca 1888 r. zmarł w Turynie we Włoszech siedemdziesięciotrzyletni starzec, ksiądz Jan Bosco, dobroczyńca młodzieży, prawdziwy apostoł i założyciel zakonu św. Franciszka Salezego całkowicie poświęcającego się wychowaniu młodzieży zaniedbanej, osieroconej i opuszczonejJosef Flekáček, Drobné povídky dějepisné.
(1.1) filantrop; dobrodziej, łaskawca, wspomożyciel
(1.1) ofiarodawca
dobroczynność dobroczynny dobroczynnie
angielski: (1.1) benefactor baskijski: (1.1) ongile białoruski: (1.1) дабрачынец , дабрадзей czeski: (1.1) dobrodinec esperanto: (1.1) bonfaranto hiszpański: (1.1) benefactor , bienhechor litewski: (1.1) labdarys nowogrecki: (1.1) ευεργέτης rosyjski: (1.1) благодетель , благотворитель słowacki: (1.1) dobrodinec słoweński: (1.1) dobrotnik szwedzki: (1.1) välgörare, gynnare, befrämjare, filantrop ukraiński: (1.1) благодійник