kutimo ()
rzeczownik (1.1) zwyczaj (tradycyjna praktyka pewnych zachowań) (1.2) zwyczaj, przyzwyczajenie, nawyk (jakiejś osoby)
(1.1-2)
(1.1) En Polujo estis la kutimo, ke nobelaj junuloj, precipe malpli riĉaj, iris al la kortegoj de grandaj sinjoroj, tie lernis la societajn manierojn kaj prepariĝis por publikaj oficoj kaj por la armea servoAdam Mickiewicz, Sinjoro Tadeo, tłum. Antoni Grabowski, Pola Esperanto-Asocio, Warszawa 1986, (str. 13, przypis 19).. → W Polsce był zwyczaj, że szlacheccy młodzieńcy, szczególnie mniej bogaci, szli do dworów wielkich panów, gdzie uczyli się manier towarzyskich i przygotowywali się do publicznych urzędów i do służby wojskowej. (1.2) Li havis tamen la malbelan kutimon paroli neglekte pri ŝiaj ok vivojaroj kaj kontraŭstarigi al ili sian „seriozan” aĝon kaj spertonHenryk Sienkiewicz, Tra dezerto kaj praarbaro, (Rozdział I), tłum. Mieczysław Sygnarski, GEO 2015.. → Miał jednak brzydki zwyczaj mówić z lekceważeniem o jej ośmiu latach i przeciwstawiać im swój poważny wiek i doświadczenie. (1.2) La kutimo faris lin indiferenta por tio ĉiV. Ŝekspir, Hamleto, tłum. L. Zamenhof, wyd. Presejo de W. Tümmel Nurnberg 1984.. → Przyzwyczajnie uczyniło go obojętnym na to.
(1.1) praa kutimo → pradawny zwyczaj • religia kutimo → zwyczaj religijny • pagana kutimo → zwyczaj pogański (1.2) havi ian kutimon → mieć jakiś zwyczaj
kutima kutime kutimi